Czy kobieta-biskup w Canterbury oznacza koniec dialogu z katolikami?

Kościół Katolicki, opierając się na nieprzerwanej Tradycji apostolskiej, naucza, że nie posiada władzy udzielania święceń kapłańskich kobietom. Nauczanie to zostało autorytatywnie potwierdzone m.in. przez św. Jana Pawła II w liście apostolskim Ordinatio sacerdotalis. W tym świetle decyzje podejmowane przez wspólnoty anglikańskie – najpierw w odniesieniu do kapłaństwa kobiet, a następnie do ich konsekracji biskupiej – oddalają od wspólnego rozumienia sakramentalnego kapłaństwa.

Rozwój sporu o święcenia kobiet

Proces ten rozpoczął się wcześniej w niektórych wspólnotach anglikańskich, takich jak Kościół Episkopalny w USA, który wprowadził kobiety-biskupów już w 1989 roku. Kościół Anglii podążał tą drogą stopniowo, dopuszczając kobiety do święceń kapłańskich w 1992 roku, a do biskupich w 2014 roku. Dla Kościoła katolickiego były to decyzje o poważnych konsekwencjach doktrynalnych i eklezjalnych, ponieważ dotykają one samej istoty sakramentu święceń.

Głos Kościoła Katolickiego

Już w 2006 roku Walter Kasper, przewodniczący Papieskiej Rady ds. Popierania Jedności Chrześcijan, ostrzegał, że wprowadzenie kobiet do episkopatu stworzy nową i poważną przeszkodę na drodze do jedności. Podkreślał, że taka decyzja nie tylko pogłębi różnice, ale również utrudni wzajemne uznanie święceń, które jest kluczowe dla jedności sakramentalnej.

Podczas konferencji Lambeth w 2008 roku krytycy prób święcenia kobiet wskazywali jasno, że konsekwencją tych zmian będzie praktyczne zablokowanie możliwości instytucjonalnego zjednoczenia między Kościołem Katolickim a Wspólnotą Anglikańską.

Odpowiedź Kościoła: Anglicanorum coetibus

W duchu troski duszpasterskiej papież Benedykt XVI ogłosił w 2009 roku konstytucję apostolską Anglicanorum coetibus. Dokument ten stworzył możliwość pełnej komunii z Kościołem katolickim dla tych anglikanów, którzy pragnęli zachować wierność Tradycji apostolskiej, a jednocześnie nie utracić cennych elementów swojego dziedzictwa duchowego i liturgicznego.

Była to odpowiedź nie tyle polemiczna, co duszpasterska – otwarcie drzwi dla tych, którzy szukają jedności w prawdzie.

Dziedzictwo anglikańskie w Kościele

Kościół Katolicki dostrzega i docenia autentyczne wartości obecne w tradycji anglikańskiej, czego wyrazem jest choćby dziedzictwo takich postaci jak John Henry Newman. Jego droga nawrócenia ukazuje, że poszukiwanie prawdy prowadzi do pełni komunii z Kościołem.

Ordynariaty personalne stały się miejscem, gdzie to dziedzictwo anglikańskie – choćby liturgia – może być zachowana i oczyszczana w jedności z Kościołem powszechnym.

Perspektywa na przyszłość

Intronizacja Sarah Mullally nie zmienia zasadniczej oceny katolickiej dotyczącej święceń w Kościele Anglikańskim ani istniejących przeszkód doktrynalnych w dialogu ekumenicznym. Wskazuje jednak na potrzebę jeszcze większej modlitwy o jedność oraz budowania autentycznych relacji opartych na prawdzie i miłości.

Część anglikanów, szczególnie z Afryki, nie zgadza się z kierunkiem, w którym zmierza ich wspólnota. Trzeba dziś mówić o faktycznym rozłamie we Wspólnocie Anglikańskiej. Można się spodziewać, że właśnie z tymi grupami sprzeciwu zorganizowanymi w ramach Global Anglican Future Conference (GAFCON), dialog będzie kontynuowany.

Katolicy są wezwani, by z szacunkiem i otwartością towarzyszyć swoim braciom anglikanom, dając świadectwo pełni wiary oraz zapraszając ich do komunii z Kościołem. Jak przypominał Newman, są tacy, którzy „drżą u bram” – i właśnie dla nich Kościół powinien być domem otwartym, wiernym Chrystusowi i Jego ustanowieniu.