Cud „zakwitającego ciernia”. Relikwia Męki Pańskiej w San Giovanni Bianco

Według tradycji Święty Cierń pochodzi z korony cierniowej nałożonej na głowę Jezusa przed ukrzyżowaniem. Z relikwią tą związana jest długa historia, cuda, a także tajemnicze „zakwitnięcie” ciernia.

Ewangelia według św. Jana opisuje dramatyczny moment Męki Jezusa: żołnierze „uplótłszy koronę z cierni, włożyli Mu ją na głowę” i szydząc z Niego, oddawali Mu pozorny hołd jako „królowi Żydów”. Korona ta stała się jednym z najbardziej przejmujących symboli cierpienia Chrystusa.

Już w pierwszych wiekach chrześcijaństwa fragmenty tej korony były otaczane czcią jako relikwie. Sama korona była czczona w Jerozolimie, a później trafiła do Konstantynopola. W XIII wieku odkupił ją król Francji, św. Ludwik IX, który polecił wznieść w Paryżu słynną Sainte-Chapelle, aby godnie ją przechowywać. W kolejnych stuleciach część cierni została oddzielona i przekazana do różnych miejsc na świecie.

Jedna z tych relikwii trafiła pod koniec XV wieku do północnych Włoch.

Historia miejscowej relikwii sięga 1495 roku. W czasie bitwy pod Fornovo, w której wojska Ligi włoskiej starły się z armią króla Francji Karola VIII, włoski żołnierz Vistallo Zignoni zdobył relikwiarz zawierający przedmioty związane z Męką Chrystusa.

Jedną z relikwii był właśnie cierń z korony Jezusa. Zignoni, po powrocie do rodzinnej miejscowości, przekazał go w darze parafii św. Jana Ewangelisty w San Giovanni Bianco.

Od tamtej pory relikwia jest przechowywana w miejscowym kościele i stała się centrum szczególnego kultu, który przez wieki kształtował religijne życie całej Doliny Brembana.

Z relikwią związane są niezwykłe zjawiska, które od wieków przyciągają uwagę wiernych i badaczy. Chodzi o tzw. „zakwitnięcie” ciernia.

Według licznych świadectw zjawisko to pojawia się tylko w bardzo szczególnych latach – gdy uroczystość Zwiastowania Pańskiego (25 marca) przypada w Wielki Piątek. Wówczas na cierniu pojawiają się drobne pąki, a jego kolor zmienia się na intensywnie czerwony, przypominający barwę krwi.

Takie wydarzenia były odnotowywane już w XVII wieku. W 1615 roku o kwitnieniu relikwii pisał biskup Giovanni Emo. Podobne zjawisko miało miejsce w 1885 roku i zostało potwierdzone przez trzydziestu pięciu świadków.

Kolejne niezwykłe wydarzenia miały miejsce w XX wieku. W 1921 roku cierń nie tylko „zakwitł”, ale zmienił również barwę na purpurową. Jeszcze bardziej spektakularne zjawisko odnotowano w 1932 roku: na relikwii pojawiły się małe pąki, a jej powierzchnia przybrała kolor czerwony jak krew. Świadkami tego wydarzenia byli m.in. ówczesny biskup Bergamo Luigi Maria Marelli oraz późniejszy papież Jan XXIII.

Najświeższe wydarzenie miało miejsce w 2016 roku. Wówczas ponownie zbiegły się daty Zwiastowania Pańskiego i Wielkiego Piątku – sytuacja niezwykle rzadka w kalendarzu liturgicznym.

Specjalna komisja powołana przez biskupa Bergamo, Francesco Beschiego, obserwowała relikwię w dniach poprzedzających Triduum Paschalne. W Niedzielę Zmartwychwstania odnotowano wyraźną zmianę koloru ciernia oraz pojawienie się małych pąków na jego końcu.

Po analizie świadectw i dokumentacji biskup potwierdził autentyczność wydarzenia. W wydanym oświadczeniu podkreślił, że znak ten przypomina o tajemnicy miłości Boga objawionej w życiu, męce i zmartwychwstaniu Jezusa.

Relikwia Świętego Ciernia jest żywym (nomen omen) elementem duchowości mieszkańców regionu. Co roku w okresie Wielkiego Postu odbywają się uroczyste obchody ku czci Męki Pańskiej przy relikwiach Ciernia Świętego.

Kulminacją jest procesja ulicami miasteczka, podczas której relikwiarz niesiony jest przez biskupa wśród tłumów wiernych, bractw religijnych i rodzin z dziećmi. Cała miejscowość rozświetla się wtedy tysiącami świec, a modlitwa trwa często do późnej nocy.

Źródło: intangiblesearch.eu, lanuovabq.it, www.ecodibergamo.it, Wikipedia, niedziela.pl