Poznaj niezwykłych mieszkańców Sagrada Familia

Okazuje się, że Sagrada Familia zyskała grupę dość wiernych bywalców, którzy nie trzymają w rękach biletów ani nie walczą o najlepsze miejsce do zrobienia zdjęcia.

Wysoko ponad tłumami, wśród misternie ukształtowanych wież arcydzieła Antoniego Gaudiego, sokoły wędrowne zadomowiły się na dobre, udowadniając, że nie wszyscy pielgrzymi przybywają pieszo. Niektórzy, jak się wydaje, wolą szybować w powietrzu. A ci upierzeni pielgrzymi nie są tu tylko przelotem. W rzeczywistości ich obecność stanowi część długiej i dość pełnej nadziei historii.

Słowo „peregrine” po łacinie oznacza dosłownie „pielgrzym”, a w języku hiszpańskim zachowano oryginalną formę (peregrino). Idealne zrządzenie losu!

W 2003 roku para tych ptaków zagnieździła się w wieżach bazyliki w ramach projektu reintrodukcji zainicjowanego przez Radę Miasta Barcelony i organizację Galanthus Natura. Sagrada Familia została wybrana całkiem świadomie, jako jedno z ostatnich miejsc, w których ptaki te gniazdowały przed zniknięciem z miasta. Ponad 20 lat później ptaki te powracają tu rok po roku i każdej wiosny nadal składają tam jaja, jakby po cichu odzyskiwały miejsce, które zawsze należało do nich.

Co więcej, co jest naprawdę niesamowite, co roku na gniazdo skierowana jest kamera internetowa na żywo, dzięki czemu reszta z nas może podglądać, co się tam dzieje. Nie jest to co prawda to samo, co wycieczka z przewodnikiem, ale na swój sposób jest to równie fascynujące. W końcu nie każdy odwiedzający ma okazję obserwować codzienne życie młodej rodziny sokołów rozgrywające się kilka metrów nad Barceloną.

I to jakie to życie!

W świecie sokołów wędrownych samiec, zwany tiercelem, nie jest jedynie ozdobnym dodatkiem. Jest aktywnym i oddanym partnerem, który dzieli się obowiązkami związanymi z wysiadywaniem jaj, a po wykluciu się piskląt przejmuje większość polowań. Ze swojej wysokiej pozycji obserwuje otoczenie, nurkuje, wraca i dostarcza zdobycz – wszystko to z cichą skutecznością, która nie rzuca się w oczy.

Innymi słowy, podczas gdy na dole błyskają flesze aparatów, na górze rozgrywa się inna historia – oparta nie na spektakularności, ale na stałości. Jest to również, jeśli mamy być szczerzy, dość znajomy obraz.

W tym schemacie cichej służby, w powtarzającym się geście pojawiania się, przynoszenia tego, co potrzebne, czuwania, jest coś głęboko rozpoznawalnego. Nie jest to coś, co zwykle przyciąga uwagę, ale bez tego niewiele rzeczy utrzymałoby się na dłużej. A w miejscu takim jak Sagrada Familia trudno nie dostrzec tej symboliki.

Wizja Gaudiego nigdy nie ograniczała się wyłącznie do architektury. Miała ona na celu skierowanie wzroku w górę, zasugerowanie czegoś wykraczającego poza to, co widzialne, i dosłowne wskazanie nieba. To, że ci pierzaści mieszkańcy postanowili tu zamieszkać, wydaje się nie tyle przypadkiem, co raczej delikatnym echem – tak jakby samo stworzenie przyłączyło się do tego aktu uwielbienia.

W tym kontraście kryje się też coś niepozornie zabawnego: na dole zwiedzający starannie komponują ujęcia, poprawiają stroje i podziwiają majestat tego miejsca. Na górze wierne sokoły robią swoje, zupełnie nie zwracając uwagi na to, czy ktoś je obserwuje, skupiając się zamiast tego na znacznie pilniejszym zadaniu, jakim jest karmienie młodych i zapewnienie im przetrwania.

Być może właśnie tam kryje się sedno tej refleksji. Nie w wysokości wież ani w finezji kamiennego muru, ale w prostym, powtarzającym się rytmie troski. Bo czy to w architekturze, w życiu rodzinnym, czy w tak nieoczekiwanym miejscu, jakim jest bazylika zamieniona w rezerwat ptaków, to nie dramatyczne chwile pozostają w pamięci. Liczy się nieustanne, wierne powracanie, troska i ciągłe zaczynanie od nowa.

Kiedy więc następnym razem będziesz podziwiać arcydzieło Gaudiego, warto przyjrzeć się mu nieco uważniej. Być może dostrzeżesz te pracowite ptaki, które w ciszy wychowują kolejne pokolenie, przypominając nam w ten sposób, że oddanie nie zawsze wygląda tak, jak się tego spodziewamy, i że czasami najważniejsze dzieło powstaje wysoko ponad zgiełkiem, bez zbędnego rozgłosu.

Artykuł jest tłumaczeniem z amerykańskiego wydania Aletei.