Maj jest jak Maryja. Oto 7 podobieństw

Od wieków maj kojarzony jest z Maryją i jest to powiązanie niezwykle trafne.

Maj jest unikalny wśród miesięcy: w roku kalendarzowym nigdy nie zaczyna się ani nie kończy w ten sam dzień tygodnia, co jakikolwiek inny miesiąc. Podobnie Maryja jest wyjątkowa wśród świętych: Jej początek to Niepokalane Poczęcie (zachowanie od grzechu), a kres ziemskiej drogi to Wniebowzięcie.

Poeci chętnie opiewają maj – zwłaszcza Szekspir, mistrz języka angielskiego, który w swoich sonetach wysławiał „kochaną majową pączków darń” i bohaterów świętujących majowy poranek. Jeszcze dobitniej ujął to J.R.R. Tolkien:

Nowy Doktor Kościoła, kardynał John Henry Newman, nie był jedynym świętym rozmiłowanym w maju. Inna Doktor Kościoła, św. Teresa z Lisieux, opisywała 13 maja 1877 roku, kiedy to przed figurą Matki Bożej żarliwie modliła się za swoją matkę. „Wyraz twarzy Najświętszej Panny był niewymownie słodki, czuły i pełen współczucia; ale tym, co dotknęło mnie do głębi duszy, był Jej pełen łaski uśmiech. Wtedy cały mój ból zniknął, a z moich oczu spłynęły dwie wielkie, ciche łzy” – wspominała. „Matka Boża Uśmiechu” pocieszała ją później po śmierci mamy oraz rok później, gdy Teresa przyjmowała Pierwszą Komunię Świętą – właśnie w maju.

W książce „Ania z Avonlea” Ania Shirley wyjaśnia, dlaczego w maju śpi przy otwartym oknie: „Trzeba pamiętać o wdzięczności; ale w maju człowiek po prostu nie może nie być wdzięczny – choćby za to tylko, że żyje. Czuję się dokładnie tak, jak musiała czuć się Ewa w ogrodzie Eden, zanim zaczęły się kłopoty”. Maryja jest oczywiście Nową Ewą, a Jej Magnificat, odmawiany codziennie przez Kościół, to wzór wszelkich pieśni wdzięczności.

Maj od zawsze kojarzony był z płodnością i rozkwitem. Nazwa miesiąca wywodzi się z łaciny, od imienia greckiej bogini Mai. Jednak to nie pogańska bogini sprawia, że wiosna obfituje w życie. Jak mówi Jezus: „Ojciec wasz niebieski (...) sprawia, że słońce Jego wschodzi nad złymi i nad dobrymi, i On zsyła deszcz na sprawiedliwych i niesprawiedliwych”. Pan chce, abyśmy byli do Niego podobni – a my, odmawiając Zdrowaś Maryjo, czcimy owocność Jej wiary.

Św. John Henry Newman celebrował zarówno ten miesiąc, jak i Matkę Bożą w swoich „Rozmyślaniach o Litanii Loretańskiej i miesiącu maju”. Pisał, że maj „jest miesiącem, który zaczyna i zwiastuje lato” z całą jego „jasnością i pięknem”. Tak jak maj obiecuje lato, tak Maryja obiecuje niebo i wolność od grzechu. „Jej niewinność, pokora i skromność, Jej prostota, szczerość i prawdomówność, Jej bezinteresowność, Jej szczere zainteresowanie każdym, kto do Niej przychodził, Jej czystość – to właśnie te cechy czyniły Ją tak godną kochania”. Newman zauważył, że gdybyśmy Ją dziś ujrzeli, naszą pierwszą myślą byłoby: „O, jakże Ona piękna!”, a drugą: „O, jakże szpetnymi i nienawistnymi stworzeniami jesteśmy my sami!”, gdy trwamy w grzechu.

Najważniejszym powodem jest jednak więź maja i Maryi z Jezusem Chrystusem. Maj zawsze przypada w okresie wielkanocnym, a Konstytucja o Liturgii Soboru Watykańskiego II, „Sacrosanctum Concilium”, przypomina, że zawsze powinniśmy być zorientowani „pobożność wiernych należy wiązać przede wszystkim ze świętami Pańskimi, podczas których obchodzi się w ciągu roku misteria zbawienia.” (nr 108).

W „Dyrektorium o pobożności ludowej” Watykan sugeruje, by czcić Matkę Bożą w łączności z sakramentami:

„nabożeństwa w miesiącu maju mogą z pożytkiem uwydatnić rolę, jaką Dziewica Maryja, uwielbiona w niebie, odgrywa na ziemi, "tu i teraz", w sprawowaniu sakramentu chrztu, bierzmowania i Eucharystii” (nr 191).

To są Jej największe dary – zbawienie, które stało się możliwe dzięki Jej zgodzie.