Open menu

Surowa dola żołnierza nie sprawiła, że zaczął szukać łatwego życia. Wręcz przeciwnie: udał się na pustynię, gdzie pod okiem św. Polemona rozpoczął życie pustelnika.

Św. Pachomiusz był mnichem, który żył od ok. 292 do 346 r. Jest jednym z ojców życia zakonnego.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Przełom

Pachomiusz urodził się w pogańskiej rodzinie z Górnego Egiptu. Jako młody człowiek pełnił służbę w armii cesarskiej. Gdy stacjonował w Tebach trafił do więzienia. Rzymskich rekrutów nikt nie oszczędzał. Pomoc młody Pachomiusz zaznał od chrześcijan, którzy bezinteresownie przynosili mu jedzenie i ubrania. Ich postawa urzekła go i gdy zwolniono go z wojska przyjął chrzest.

Surowa dola żołnierza nie sprawiła, że zaczął szukać łatwego życia. Wręcz przeciwnie: udał się na pustynię, gdzie pod okiem św. Polemona rozpoczął życie pustelnika.

Klasztory-eremy

Gdy rozpoczął samotne życie w Tabennie wkrótce zaczęli się do niego przyłączać uczniowie. Powstał duży klasztor. W ciągu swojego życia Pachomiusz założył jeszcze 8 podobnych miejsc, które były tak naprawdę wspólnotami eremitów.

Ciekawostka: w jednym z klasztorów udzielił schronienia św. Atanazemu, który uciekał przed prześladowaniami. O tym świętym pisaliśmy TUTAJ.

Wszystkie klasztory-eremy funkcjonowały podobnie. Mnisi żyli w osobnych pustelniach, pracowali, medytowali, a spotykali tylko na wspólne modlitwy i posiłki. Nie było wśród nich księży, gdyż Pachomiusz był przeciwny święceniom mnichów. Chciał, by bracia byli równi sobie.

Św. Pachomiusz zostawił po sobie „Reguły”, „Katechezy” i 11 listów.