W Kościele wschodnim okres po Zesłaniu Ducha Świętego jest czasem poświęconym na… post. Ma on przygotować nas do misji bycia uczniami Jezusa Chrystusa.
Znamy doskonale Wielki Post i różne wymogi związane z tym czasem pokuty, który prowadzi nas do świętowania zmartwychwstania Jezusa w Wielkanoc.
Poza Wielkim Postem istnieją jednak różnorodne zwyczaje i tradycje postne, praktykowane przez katolików na całym świecie. W ostatnich latach w sieci głośno zrobiło się o „Poście św. Michała” – 40-dniowym okresie przygotowania do święta św. Michała Archanioła, zainspirowanym praktyką z życia św. Franciszka z Asyżu.
Podobnie w Kościele wschodnim istnieje okres postu, który wielu nazywa „Letnim Wielkim Postem”, a który następuje po uroczystości Zesłania Ducha Świętego (Pięćdziesiątnicy). To wyjątkowy czas umartwienia, mający głębokie korzenie w tradycji apostolskiej.
Post Apostolski
Eparchia (diecezja Kościoła wschodniego) w Phoenix wyjaśnia, że:
Post Apostolski lub „Letni Wielki Post” to post letni, który rozpoczyna się po Niedzieli Wszystkich Świętych (następującej po Zesłaniu Ducha Świętego), a kończy 29 czerwca, w uroczystość świętych apostołów Piotra i Pawła. Upamiętnia on przygotowanie apostołów do pracy misyjnej po Zesłaniu Ducha Świętego i zaprasza wiernych do włączenia się w tego samego ducha modlitwy, postu i świadectwa.
Post ten koncentruje się na przygotowaniu do misji, naśladując apostołów i pierwszych chrześcijan.
Post Apostolski ma bogatą historię i sięga pierwszych wieków chrześcijaństwa. Poniższy fragment pochodzi z „Konstytucji apostolskich”, dokumentu datowanego na IV wiek:
[Po] zakończeniu święta Pięćdziesiątnicy świętujcie jeszcze przez jeden tydzień, a potem zachowajcie post. Słuszną jest bowiem rzeczą radować się z daru Bożego, a po tym odpoczynku pościć; wszak i Mojżesz, i Eliasz pościli przez czterdzieści dni, a Daniel przez trzy tygodnie nie jadł wybornego chleba, a mięso i wino nie postały w jego ustach.
Co ciekawe, o poście tym pisał w V wieku nawet św. Leon Wielki – święty Kościoła rzymskokatolickiego i papież:
Po dzisiejszej uroczystości [Zesłania Ducha Świętego], najmilsi, uświęconej zstąpieniem Ducha Świętego, następuje, jak wiecie, uroczysty post. (...) Ustanowiony jako zbawienna i potrzebna praktyka, aby – jeśli pod wpływem zaniedbania lub nieładu pośród radości świątecznych wkradła się jakaś nadmierna swoboda – została ona naprawiona lekarstwem surowej wstrzemięźliwości. Należy ją zachować tym skrupulatniej, aby to, co zostało dziś Kościołowi bosko udzielone, mogło w nas przetrwać. (Kazanie 78)
Szczegółowe zasady tego postu różnią się w zależności od tradycji i nie jest on powszechnie przestrzegany przez wszystkich katolików obrządku wschodniego, gdyż często postrzega się go jako post dobrowolny.
Choć dla większości z nas nie jest on obowiązkowy, przypomina nam o randze, jaką Kościół przypisywał postowi od samego początku – opierając się zarówno na naszym dziedzictwie żydowskim, jak i na słowach Jezusa zapisanych w Piśmie Świętym. Post jest ważną dyscypliną duchową, a każdy z nas jest wezwany do zastanowienia się, jak poprzez odmawianie czegoś swojemu ciału, może przygotować własną duszę.
Tłumaczenie z amerykańskiej edycji Aletei.
