Ta święta jest pierwszą znaną kobietą, która otrzymała stygmaty

Celem każdego świętego – a więc właściwie celem nas wszystkich – jest coraz większe upodobnienie się do Jezusa Chrystusa we wszystkim, co mówi i czyni na ziemi. Mamy nadzieję, że dzięki temu dusza będzie lepiej przygotowana do pełnego zjednoczenia z Jezusem na całą wieczność.

W rzadkich przypadkach owo naśladowanie Jezusa osiąga zupełnie nowy wymiar. Święty nie tylko naśladuje Chrystusa swoimi czynami, lecz dosłownie otrzymuje Jego rany. Nazywa się to stygmatami – czyli znakami – i jest darem Boga udzielanym niektórym świętym.

W większości przypadków rany pojawiają się widocznie na głowie – ponieważ głowa Jezusa została zraniona koroną cierniową – na dłoniach i stopach, gdzie Chrystus został przebity gwoździami, a także w boku, który został przebity włócznią. Niektórzy święci nosili stygmaty w sposób niewidzialny: rany sprawiały im ból, ale nie były dostrzegalne dla innych.

Za pierwszego świętego, który otrzymał stygmaty – albo przynajmniej pierwszego, którego przypadek został odnotowany w historii – powszechnie uważa się św. Franciszka z Asyżu.

Po nim, choć wydarzyło się to mniej więcej w tym samym czasie, wymienia się św. Lutgardę z Aywières, belgijską mniszkę cysterską. Była ona pierwszą znaną kobietą, która otrzymała stygmaty.

Św. Lutgarda urodziła się w 1182 r., rok po narodzinach św. Franciszka. W wieku 12 lat wstąpiła do klasztoru benedyktynek i zaczęła doświadczać różnych przeżyć mistycznych.

Jednym z najważniejszych było „wymienienie serc”. W czasie wizji Jezus zapytał ją: „Czego więc pragniesz?”.

Odpowiedziała: „Panie, pragnę Twego Serca”. Jezus odrzekł: „Ja także pragnę twojego serca”.

W ten sposób została zjednoczona z Jezusem w sposób bardziej intymny, niż udało się to osiągnąć niewielu ludziom. Niedługo potem miała kolejną wizję Jezusa – tym razem ujrzała Go na krzyżu. Chrystus objął ją z krzyża, a ona przycisnęła usta do Jego krwawiącego boku.

Od tego czasu współsiostry często znajdowały ją po modlitwie całą we krwi. Pociła się krwią, a krew wypływała także z jej dłoni. Pewnego razu spotkał ją kapłan i zobaczył krew, lecz po chwili w cudowny sposób zniknęła.

Św. Lutgarda zmarła 16 czerwca 1246 r., dwadzieścia lat po śmierci św. Franciszka z Asyżu. Jej mistyka przez wieki fascynowała wielu ludzi, a ona sama jest uznawana za jedną z pierwszych świętych, które szerzyły nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa.

Artykuł ukazał się w amerykańskiej edycji Aletei.