„Całe szczęście, że nie jesteś wujkiem”. Jedno zdanie mojej siostrzenicy sprawiło, że zaczęłam myśleć o ciociach i wujkach zupełnie inaczej

Moja siostrzenica powiedziała to z taką pewnością, jakby właśnie oznajmiała światu coś oczywistego.

– Dlaczego? – zapytałam.

– Bo wujkowie opowiadają żenujące dowcipy.

Roześmialiśmy się wszyscy. Moje dzieci zaczęły natychmiast wymieniać znajomych wujków i ich popisowe suchary. Ktoś przypomniał sobie dowcip o bocianie, ktoś inny historię opowiadaną przy każdym rodzinnym grillu. Przez kilka minut w naszym domu było naprawdę głośno.

A potem usłyszałam:

– Mamo, a czy wujek i ciocia mają swój dzień? Jak dziadek i babcia?

Przyznam, że sama musiałam się chwilę zastanowić.

Okazuje się, że obchodzimy go 3 lipca. To jedno z tych świąt, które nie mają państwowej rangi ani wielkiej kampanii reklamowej. Powstało po prostu jako sympatyczny pretekst, żeby zadzwonić do bliskich, odwiedzić ich albo powiedzieć: „Dobrze, że jesteś”. Polska data została wybrana lokalnie, a sam pomysł nawiązuje do amerykańskiego odpowiednika obchodzonego 26 lipca. Podobno wiąże się też z rocznicą ślubu brata inicjatora tego święta – czyli wujka jego dzieci.

Im dłużej o tym myślałam, tym bardziej dochodziłam do wniosku, że dzieci często patrzą na ciocie i wujków przez pryzmat drobiazgów.

Ciocia piecze najlepsze ciasto.

Wujek pozwala dłużej siedzieć przy ognisku.

Ciocia robi najładniejsze zdjęcia.

Wujek opowiada suche dowcipy.

To prawda. Ale przecież ich rola jest znacznie większa.

W wielu rodzinach to właśnie ciocia odbiera dzieci z przedszkola, kiedy rodzice utkną w pracy. To do wujka dzwoni się po pomoc przy przeprowadzce albo wtedy, gdy trzeba coś naprawić. Czasem są pierwszymi dorosłymi, którym nastolatek odważy się powiedzieć o swoim problemie. Bywają pomostem między pokoleniami i kimś, kto potrafi wesprzeć wtedy, gdy rodzicom zwyczajnie brakuje sił.

Zaczęłam się zastanawiać, czy Kościół ma patronów cioć i wujków.

Ku mojemu zaskoczeniu nie znalazłam świętego, który byłby oficjalnym patronem tej rodzinnej roli. Są jednak dwie piękne historie pokazujące, że więzi między wujkami, ciociami i siostrzeńcami potrafiły prowadzić do świętości.

Pierwsza dotyczy św. Karola Boromeusza. Był siostrzeńcem papieża Piusa IV. To właśnie jego wuj sprowadził go do Rzymu, gdzie Karol rozpoczął drogę, która ostatecznie zaprowadziła go do świętości. Ich relacja miała realny wpływ na historię Kościoła.

Druga historia jest jeszcze bardziej niezwykła. Św. Grzegorz Wielki dorastał w rodzinie, w której świętość była niemal rodzinną tradycją. Świętymi zostali jego rodzice, ale także... dwie ciotki. Pomyślałam wtedy, że gdyby ktoś kiedyś szukał nieoficjalnych patronów cioć i wujków, właśnie tam warto byłoby zajrzeć.

Po tej rozmowie z dziećmi doszłam do prostego wniosku.

Nie potrzeba wielkich prezentów ani wyszukanych obchodów. Większość cioć i wujków znacznie bardziej ucieszy telefon niż kosztowny upominek.

Może warto po prostu zadzwonić i przypomnieć wspólne wspomnienie z dzieciństwa. Albo podziękować za konkretną radę czy pomoc, której kiedyś nawet nie potrafiliśmy docenić. Dobrym pomysłem będzie także zaproszenie cioci lub wujka na kawę, spacer albo rodzinny obiad. A jeśli nie możecie się spotkać, zamiast kolejnego SMS-a nagrajcie krótką wiadomość głosową. Nawet drobny prezent z własnoręcznie narysowanej kartki potrafi sprawić więcej radości niż coś kosztownego kupionego w pośpiechu.

Jeśli szukacie kilku prostych słów, które można wkleić na kartkę albo dołączyć do rodzinnego zdjęcia, lub własnoręcznie narysowanego portretu, mogą brzmieć tak.

Kochana Ciociu, dziękuję Ci za dobre słowa, otwarte serce i wszystkie chwile, kiedy mogłam na Ciebie liczyć. Niech Pan Bóg obdarza Cię zdrowiem, pokojem i codzienną radością, a Twoją dobroć wynagradza stokrotnie.

Drogi Wujku, dziękuję Ci za obecność, życzliwość i wszystkie chwile, które wywoływały uśmiech. Nawet jeśli czasem opowiadasz żenujące dowcipy. Niech Pan Bóg obdarza Cię zdrowiem, pokojem serca i błogosławieństwem na każdy dzień.

Postanowiłam wcielić własny pomysł w życie. Wydrukowałam zdjęcie z ciocią, nakleiłam na elegancki, czerpany papier. Kiedy skończyłam pisać te życzenia, znów usłyszałam głos mojej siostrzenicy.

– Ale wiesz... jeden wujek jest wyjątkiem.

– Naprawdę?

– Tak. Ten, który opowiada najgorsze dowcipy... jest też najfajniejszym wujkiem.

Popatrzyła znacząco na mojego męża, a on wywołany do tablicy opowiedział swój słynny dowcip o bocianie. Nie, nie chcecie go usłyszeć.