Opactwo Notre-Dame de Bellefontaine w Bégrolles-en-Mauges, w Andegawenii na zachodzie Francji, otwiera kolejny rozdział swojej niemal tysiącletniej historii. 11 lipca oficjalnie zamieszkało tam dwunastu mnichów benedyktyńskich z opactwa św. Marii Magdaleny w Le Barroux, którzy sprawują liturgię w formie nadzwyczajnej, według ksiąg z 1962 roku.
Historia monastyczna tej doliny w regionie Mauges sięga XI wieku – według miejscowej tradycji pustelnicy osiedlili się tam już około 1010 roku. Z czasem miejsce to stało się ważnym opactwem żyjącym Regułą św. Benedykta, a przez wieki gospodarzyli tam kolejno benedyktyni, cystersi, feulianie i wreszcie trapiści. Mimo zmieniających się wspólnot, duchowa tożsamość Bellefontaine pozostawała niezmiennie benedyktyńska.
Życie zakonne odrodziło się tam w 1816 roku, gdy o. Urbain Guillet założył wspólnotę trapistów. XIX wiek przyniósł dynamiczny rozwój – mnisi z Bellefontaine zakładali kolejne klasztory, między innymi w Stanach Zjednoczonych, a samo opactwo stało się cenionym miejscem rekolekcji dla pokoleń wiernych.
Z biegiem lat wspólnota trapistów zaczęła się jednak starzeć i kurczyć. Bracia próbowali dostosować ogromny XIX-wieczny klasztor do mniejszej liczby mieszkańców, szukali różnych form współpracy, ale ostatecznie musieli uznać, że nie są w stanie dłużej samodzielnie utrzymać tego miejsca. W swoim oświadczeniu wspólnota pisała z poruszającą szczerością o trudzie tej decyzji, podkreślając jednocześnie, że opactwo będzie żyło dalej. Trapiści opuścili Bellefontaine w listopadzie 2025 roku – część z nich zamieszkała w domach spokojnej starości, inni dołączyli do nowych wspólnot.
Benedyktyni z Le Barroux przejmują pochodnię
Rolę kontynuatorów monastycznego życia w Bellefontaine przyjęło opactwo Sainte-Madeleine du Barroux, założone w 1978 roku przez o. Gérarda Calveta. Wspólnota ta, licząca dziś około sześćdziesięciu pięciu mnichów, należy do nielicznych francuskich klasztorów benedyktyńskich cieszących się dziś rzeczywistą witalnością powołaniową. To właśnie ta stabilność pozwoliła jej wysłać dwunastu braci, by założyli nową fundację w Andegawenii.
Uroczystej instalacji mnichów przewodniczył bp Emmanuel Delmas, ordynariusz diecezji Angers. Nowi gospodarze Bellefontaine będą sprawować liturgię wyłącznie w rycie trydenckim, zgodnie z księgami liturgicznymi sprzed reformy soborowej.
Warto przypomnieć, że Bellefontaine ma także swoje miejsce w historii Kościoła powszechnego – w 1305 roku przebywający tam arcybiskup Bordeaux, Bertrand de Got, dowiedział się o swoim wyborze na papieża. Przyjął imię Klemensa V, a w podziękowaniu ofiarował klasztorowi figurę Matki Bożej, która do dziś znajduje się w kościele opackim.
Znak nadziei dla monastycyzmu
W czasach, gdy wiele klasztorów w Europie pustoszeje z powodu starzenia się i braku nowych powołań, historia Bellefontaine jawi się jako promyk nadziei. Pokazuje, że życie kontemplacyjne wciąż ma swoje miejsce w Kościele, a tam, gdzie jedna wspólnota kończy swoją drogę, Bóg potrafi wzbudzić kolejną, zdolną podjąć dalej dzieło modlitwy i pracy – ora et labora. To, co mogło wydawać się końcem tysiącletniej historii, okazało się jej przemianą.
