Przejdz do tresci glownej

Anioł Pański z Leonem XIV: Chrystus jest chlebem życia

4 min czytania
pope-leo-xiv-angelus-castel-gandolfo

Autor: Antoine Mekary | ALETEIA

Pope Leo XIV leads the Angelus prayer from the entrance of the Apostolic Palace in Piazza della Liberta (Liberty Square) at the summer papal residence in Castel Gandolfo on 12 July 2026.

Leon XIV przypomina, że Chrystus dokonuje niezwykłych czynów, oraz " zaspokaja głód ludzkości – nasz głód prawdy i życia"

TODO MESSAGE :

Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

Kiedy słuchamy Ewangelii, często słyszymy o znakach dokonywanych przez Jezusa. Są to gesty, które objawiają Jego szczególne oddanie dla nas, wyrażające się w zbawieniu, które przynosi światu. Pan przedstawiany jest jako Ten, który nadaje życiu sens, wyzwalając je od zła i grzechu.

Przywracając wzrok niewidomym, a słuch niesłyszącym, Chrystus nie tylko dokonuje niezwykłych czynów, lecz także oznajmia wszystkim, że Królestwo Boże jest blisko. Dlatego Ewangelia dzisiejszej niedzieli (Mt 14, 13-21) świadczy, że Jezus nie ogranicza się do przywracania zmysłów tym, którzy są ich pozbawieni, lecz nadaje smak naszym zmysłom. Niesłyszącemu, który odzyskuje słuch, Pan głosi Dobrą Nowinę, aby mógł jej słuchać; niewidomemu, który odzyskuje wzrok, ukazuje wspaniałe dzieło odkupienia, dokonujące się dla niego. Podobnie Jezus daje głodnemu pokarm do spożycia: wydarzenie rozmnożenia chlebów oznacza, że spotkanie z Panem jest doświadczeniem, które nas karmi. Na pustyni, czyli w miejscu naszej potrzeby, Chrystus jest chlebem życia. Z Nim tego, co niezbędne, jest w obfitości: „Jedli wszyscy do syta, a z tego, co pozostało, zebrano dwanaście pełnych koszy ułomków” (w. 20). Liczba ta podkreśla, że dar Pana jest powszechny i że Jego opatrznościowa troska o nas nigdy nie ustaje.

Najdrożsi, Chrystus naprawdę zaspokaja głód ludzkości – nasz głód prawdy i życia. Jego gest uczy nas zarazem, że nic się nie marnuje, kiedy dzielimy się tym z innymi. Gromadzenie i odrzucanie są natomiast dwiema stronami tego samego zła: zachłanności. Ta choroba duszy odbiera człowiekowi zmysły, ponieważ upaja go bogactwem do tego stopnia, że zapomina on o tych, którzy płaczą z głodu i wołają z pragnienia. I tak, wobec przepychu rzeczy, które niszczeją, pozostają wyciągnięte ręce tych, którzy nie mają co jeść, oraz spalone domy tych, którzy nie zaznają pokoju.

Na pustyni wojny i arogancji zobaczmy, z jaką dobrocią Pan „spojrzał w niebo”, „odmówił błogosławieństwo”, „połamał chleby i dał je” swoim uczniom, aby rozdali je tłumom (por. w. 19). W tym cudzie miłości rozpoznajemy charakterystyczne gesty Jezusa, które osiągają swój szczyt podczas Ostatniej Wieczerzy. Wtedy bowiem Syn Boży oddaje nam swoje własne życie jako nasz brat w człowieczeństwie. Kosztując łaski Eucharystii, starajmy się dawać świadectwo o jej pięknie naszymi codziennymi gestami, poczynając od błogosławieństwa posiłku, gdy dzielimy się chlebem w rodzinie i wśród przyjaciół. W towarzystwie Jezusa także wakacje mogą stać się czasem braterskiej pogody ducha, obejmującym również tych, którzy obok nas znajdują się w potrzebie.

Prośmy zatem Maryję Pannę, troskliwą Matkę, aby pomagała nam wzrastać w miłości, tak by nikomu nie zabrakło chleba powszedniego.

____________________________

Po modlitwie Anioł Pański:

Drodzy Bracia i Siostry!

[Po hiszpańsku:] Z niepokojem śledzę alarmującą sytuację w Ceucie, prosząc Boga, za wstawiennictwem Matki Bożej, Pani Afryki, aby udało się znaleźć rozwiązania służące pokojowi, stabilności i sprawiedliwości.

Nie ustawajmy w modlitwie o pokój, aby na świecie położono kres wojnom i aby dla konfliktów znajdowano rozwiązania dyplomatyczne. Pamiętajmy o wszystkich ofiarach działań wojennych, zwłaszcza o najsłabszych i bezbronnych: dzieciach, osobach starszych i chorych. Niech Pan pocieszy tych, którzy cierpią, oraz błogosławi dziełu tych, którzy niosą pomoc i pociechę.

W tych dniach obchodzimy „Odpust Asyski”. Św. Franciszek uzyskał ten odpust od Papieża Honoriusza III w 1216 r., pod wpływem wizji Jezusa i Maryi otoczonych aniołami, której doznał podczas modlitwy w Porcjunkuli. Dziękujmy Panu za ten wielki dar i korzystajmy z tego skarbu, zwłaszcza w osiemsetną rocznicę „Transitus” Biedaczyny z Asyżu, który właśnie w Porcjunkuli zmarł 3 października 1226 r.

Pozdrawiam was wszystkich, Rzymian i pielgrzymów przybyłych z różnych krajów, a w szczególności grupę „Giovanissimi” z Parafii w Saccolongo i Creoli (Padwa), młodzież z Parafii św. Jana Bosko w Altamurze oraz dziewczęta i chłopców ze Wspólnoty Duszpasterskiej Castelfranco Veneto, którym towarzyszą ich kapłani i animatorzy.

Wszystkim życzę dobrej niedzieli!

Źródło: Vatican.va