Święci patroni na sierpień. Kogo prosić o wsparcie?

Prosty chłopak ze wsi, który z trudem ukończył seminarium, został jednym z najwybitniejszych duszpasterzy w historii Kościoła. Jako proboszcz w Ars spędzał w konfesjonale nawet kilkanaście godzin dziennie, przyjmując ludzi przybywających z całej Francji. Jego cierpliwość wobec penitentów była tak wielka, że stała się dla wielu prezbiterów największym wzorem.

Wiernych, którzy proszą go o wstawiennictwo, łączy jedno pragnienie: dobrych, świętych księży i szczerych spowiedzi. Modli się do niego również ten, kto marzy o odnowie swojej parafii.

Czego można się od niego nauczyć? Że cierpliwość wobec drugiego człowieka bywa większym świadectwem wiary niż najpiękniejsze kazanie.

Założyciel Zakonu Kaznodziejskiego (dominikanów) żył modlitwą i głoszeniem Ewangelii w czasach, gdy prawda wiary była kwestionowana na wiele sposobów. Nie bał się iść tam, gdzie było trudno, i rozmawiać z tymi, którzy myśleli inaczej. Zakon, który stworzył, do dziś kształci teologów i kaznodziejów na całym świecie.

To do niego zwracają się kaznodzieje oraz ludzie szukający prawdy w gąszczu sprzecznych opinii.

Święty Dominik uczy odwagi w mówieniu o wierze – bez agresji, ale i bez wstydu.

Wybitna filozofka, uczennica Edmunda Husserla, przeszła drogę od ateizmu przez judaizm do katolicyzmu, a potem do klasztoru karmelitanek. Zginęła w Auschwitz jako Żydówka i katoliczka. Jej życie pokazuje, że intelektualna uczciwość może zaprowadzić człowieka prosto do Chrystusa.

Jako patronka Europy powierzana jest sprawy całego kontynentu, ale też ludzi nauki i wszystkich, którzy szukają sensu swojego życia.

Uczy, że szukanie prawdy do końca, bez kompromisów, zawsze się opłaca.

Diakon rzymski żyjący w III wieku, odpowiedzialny za dobra Kościoła i pomoc ubogim. Kiedy urzędnicy zażądali od niego wydania skarbów Kościoła, przyprowadził przed nich żebraków, wdowy i chorych, mówiąc, że to właśnie oni są prawdziwym skarbem. Za tę odwagę zapłacił życiem.

Jego wstawiennictwa szukają ci, którzy chcą prosić o odwagę i hojność wobec potrzebujących.

Przypomina, że wartość człowieka nie mierzy się tym, co posiada, ale tym, komu służy.

Współpracowniczka świętego Franciszka i założycielka klarysek wybrała życie w całkowitym ubóstwie, choć pochodziła z zamożnej rodziny. Jej klasztor w Asyżu stał się miejscem prostoty i głębokiej modlitwy. Do końca życia zachowała pogodę ducha, mimo choroby i wielu trudności.

Wierni proszą ją o pokój serca, dobre rozeznanie i życie bliżej Boga, z dala od zbędnego zgiełku.

Uczy, że mniej może naprawdę znaczyć więcej – także dziś, w świecie nadmiaru.

Franciszkanin, wydawca, misjonarz, a w Auschwitz – więzień, który dobrowolnie oddał życie za współwięźnia, ojca rodziny. Przez całe życie szerzył kult Niepokalanej i wierzył w moc Maryi jako Tej, która prowadzi do Chrystusa. Jego decyzja w obozowym bloku głodowym pozostaje jednym z najmocniejszych świadectw miłości w XX wieku.

Proszony jest o odwagę, wierność powołaniu i gotowość do ofiarnej miłości wobec bliskich.

Pokazuje, że miłość konkretna, gotowa na wszystko, jest silniejsza niż śmierć.

Opat i doktor Kościoła, wielki reformator życia zakonnego w średniowiecznej Europie. Pisał piękne teksty o Maryi, pełne czułości i teologicznej głębi zarazem. Jego wpływ na duchowość cysterską i całą duchowość zachodnią trudno przecenić.

Do niego zwracają się ci, którzy proszą o mądrość, dobre rozeznanie i głębsze życie duchowe.

Uczy, że można łączyć intelekt z sercem – teologię z modlitwą pełną czułości.

Ich wspomnienia obchodzimy dzień po dniu i trudno mówić o nich osobno. Monika przez lata modliła się o nawrócenie syna, który prowadził życie dalekie od wiary. Augustyn nawrócił się, został biskupem i jednym z największych myślicieli chrześcijaństwa, a swoją drogę opisał w „Wyznaniach”.

To historia, która daje nadzieję każdemu, kto modli się latami bez widocznych efektów. Są szczególnymi patronami rodziców proszących za dzieci oraz osób, które powierzają Bogu nawrócenie bliskich.

Ich losy pokazują, że żadna modlitwa, nawet ta trwająca dekady, nie jest daremna.

Święci nie zastępują Chrystusa. Prowadzą do Niego – każdy swoją drogą, w swoim czasie, przez swoje słabości i mocne strony. Pokazują też coś ważnego: każdy stan życia, każde powołanie, może stać się drogą do świętości.

W sierpniu warto wybrać jednego z tych patronów i przez kilka minut dziennie powierzać mu swoją intencję.