„Co myśmy robili, gdy nie mieliśmy dzieci?”. Ocalili radość z bycia razem

Ola wychowała się w Chorzowie. Od najmłodszych lat łączyła ją bliska relacja ze starszym o siedem lat bratem. W dzieciństwie najchętniej bawiła się w nauczycielkę, sumiennie prowadząc dziennik lekcyjny dla swoich pluszaków. 

Janek, który mieszkał na jednym z katowickich osiedli, od małego potrafił rozśmieszać innych. Wieczorami, z zapartym tchem budował miasteczka z zapałek. Oboje wychowywali się w domach, w których ważna była wiara, rodzina i dobro, jakim obdarzało się drugiego człowieka. 

W liceum oboje należeli do oazy w Katowicach. Janek rzadko jednak uczestniczył w spotkaniach młodzieży, ponieważ na co dzień uczył się w szkole cystersów w Krakowie. Poznali się bliżej dopiero na wyjazdowych rekolekcjach. 

Przez dwa tygodnie widywali się codziennie. Spacerowali wspólnie, chodzili na spacery i lody.  Relację scementowała zabawna sytuacja, gdy na jedno z oazowych spotkań przyszli z motywem swojego ulubionego bohatera – Janek założył krawat z Kubusiem Puchatkiem, a Ola ubrała z nim koszulkę. 

Po wakacjach znów musieli zmierzyć się z rozłąką: Janek wrócił do szkoły w Krakowie, a kilka lat później Ola wyjechała na studia ekonomiczne do Wielkiej Brytanii. 

Dzieliła ich odległość, ale dbali o relację. Pisali do siebie dziesiątki listów i kartek, na bieżąco opowiadali o swoim życiu i wspierali się modlitwą. 

Pobrali się 12 czerwca 2010 roku. Zamieszkali w Katowicach i szybko zaczęło się codzienne docieranie. Choćby w tym, że Ola wolała planować większość działań z wyprzedzeniem, podczas gdy Janek chętnie podejmował spontaniczne decyzje. – Musieliśmy uczyć się cierpliwości i kompromisu, tak by nasze codzienne wybory były dobre dla obojga – przyznają. 

Gdy dwa lata po ślubie na świat przyszła Hania, ich życie wywróciło się do góry nogami. – Co myśmy robili, gdy nie mieliśmy dzieci? – pytali się ze zdziwieniem odkrywając, jak całe ich życie zaczęło toczyć się wokół pierwszego maleństwa. Byli szczęśliwi i równocześnie bardzo, bardzo zmęczeni. Z radością witali na świecie kolejne pociechy. Dziś są rodzicami pięciorga dzieci: czternastoletniej Hani, dwunastoletniego Krzysia, dziesięcioletniego Stasia, ośmioletniej Marysi i trzyletniej Zosi. 

Oboje chcieli wychować dzieci jak najlepiej. Jednak w codziennym biegu, próbach zapobiegania dziecięcym kłótniom i liście „rzeczy do zrobienia” narastało w nich poczucie chaosu. Przy kolejnych narodzinach czasu wydawało się za mało nawet na to, by każde z pociech obdzielić potrzebną mu uwagą.

Zrozumieli, że ich obecność w domu jest kluczowa dla dobra rodziny. I stanęli przed trudnym, życiowym wyborem. 

Ola zamieniła wymagającą i wiążącą się z częstymi wyjazdami pracę w korporacji na spokojniejsze zajęcie. Opieką nad dziećmi dzielili się tak, by – gdy jedno pracuje, drugie było w domu. Wkrótce także Janek dostosował czas swojej pracy do potrzeb rodziny, podejmując działalność gospodarczą. 

Z radością organizując warsztaty plastyczne z drewna dla przedszkolaków. Z charakterystycznym dla siebie poczuciem humoru i ogromnym ciepłem pomaga maluchom bezpiecznie szlifować, łączyć i kolorować drewniane elementy. Pod jego okiem z niepozornych kawałków drewna powstają wyjątkowe, własnoręcznie robione zabawki.

Aby jeszcze lepiej zająć się wychowaniem, jeździli na rekolekcje Domowego Kościoła, poświęcone tej tematyce. Ogromną pomocą okazała się wymiana doświadczeń z innymi rodzicami. Wspólnie szukali sposobów na sprawną organizację. Część z nich się sprawdziła, jednak szybko odkryli, że nie wszystkie cudze rozwiązania nadają się do wprowadzenia u nich. 

Dlatego zamiast ślepo naśladować innych, wprowadzili u siebie system jednodniowych dyżurów posługującego, co błyskawicznie ucięło konflikty przy domowych obowiązkach. – Nie jesteśmy idealni, ale idealnie sobie z tym radzimy – kwitują z uśmiechem swoje poszukiwania. 

Z biegiem lat coraz umiejętniej stawiają dzieciom wymagania. Równocześnie dają dużo przestrzeni do rozwoju. Np. od najmłodszych lat malcy gotują wraz z nimi. Owszem, robią wtedy bałagan, ale też kształtują się na zaradnych dorosłych… 

Swoimi rozwiązaniami dzielą się z innymi, a Janek prowadzi autorski podcast o wychowaniu na profilu @tatajedzie 

Starają się, by codziennie mieć chociaż 15 minut wyłącznie dla siebie – by usiąść i wymienić się tym, co przyniósł dzień. Uwielbiają rodzinne podróże. Od wieczornych wypraw rowerami po objazdy po Europie. Zanim pojechali do Szwajcarii, wspólnie czytali książeczki o najsłynniejszej dziecięcej bohaterce w tym kraju – Heidi, a podczas wyprawy odwiedzili jej dom. We Francji wybrali się do Disneylandu, a do Rzymu  pojechali pociągiem, by uatrakcyjnić podróż. Występują w koszulkach z rodzinnym logiem – by podkreślić, jak ważne jest dla nich bycie razem. 

Owoce wychowania i pielęgnowanych wartości zobaczyli niedawno, podczas swojej 15. rocznicy ślubu. 

To wydarzenie było dla Aleksandry i Jana pięknym potwierdzeniem obranej drogi i owocem ich duchowych zmagań. – Fundamentem rodziny jest nasza relacja – mówią z przekonaniem. – Bo tylko wtedy, gdy małżonkowie są szczęśliwi i znajdują dla siebie czas, prawdziwie szczęśliwe będą również ich dzieci