Miłość to codzienny wybór. Recepta państwa Synaków na małżeński kryzys

To właśnie babcia zaszczepiła w niej fascynację tańcem, pokazując, jak dawniej bawiono się przy akompaniamencie harmonii i skrzypiec. Anna tak bardzo pragnęła, by jej przyszły mąż również podzielał tę pasję, że aż trzy razy pielgrzymowała pieszo na Jasną Górę w tej intencji.

Była na drugim roku studiów polonistycznych, gdy w akademiku poznała Jarka, studenta czwartego roku politechniki. Przyszedł do koleżanki, by pokazać slajdy ze swoich górskich wypraw.

„Albo ona, albo żadna” – pomyślał Jarek, zafascynowany autentycznością, niewinnością i szczerością, które biły z jej twarzy. Od razu założył z rezygnacją, że jeśli jej nie zdobędzie, chyba będzie musiał pójść do zakonu. Zaproponował, że odprowadzi ją do domu. Dwa tygodnie później Anna była już pewna, że to jej przyszły mąż.

Oboje pochodzili z praktykujących rodzin. Dużo rozmawiali o wierze, ale dla Anny kluczowy był również taniec, bez którego nie wyobrażała sobie życia. Gdy zapytała Jarka, jak radzi sobie na parkiecie, odpowiedź przerosła jej oczekiwania.

Od tamtej pory taniec stał się dla nich nieustannym źródłem radości, zaufania i budowania więzi.

Pobrali się w 1993 roku. Wkrótce wprowadzili się do niewykończonego domu chrzestnej Jarka – miejsca, w którym brakowało nawet łazienki, kuchni i szamba. Młodzi opiekowali się schorowaną ciocią oraz jej obłożnie chorym mężem.

W tych surowych warunkach przyszła na świat ich córka Ola.

Córka była niezwykle wymagającym niemowlęciem: odrzucała smoczek, a w nocy niemal w ogóle nie spała. Anna, która spędziła pierwszy rok w domu, była skrajnie wyczerpana. Oczekiwała od męża, że przejmie część obowiązków. Jarek jednak także opadał z sił, łącząc wymagającą pracę zawodową z remontem domu.

Wtedy z całą mocą zderzyły się dwa skrajnie różne sposoby podejścia do życia. Anna dorastała w atmosferze miłości, rozmów i zrozumienia, bez surowych zakazów, dlatego oczekiwała empatii. Jarek, wychowany w dyscyplinie, skupiał się przede wszystkim na realizacji określonych zadań i obowiązków, a empatyczne podejście uznawał za zbędne.

Nie brakowało jednak tego, co najważniejsze.

Podczas jednej ze spowiedzi ksiądz polecił Annie wspólnotę Domowego Kościoła. Jarek jednak zdecydowanie się opierał. Uważał, że najpierw powinien samodzielnie uporządkować swoje życie i stać się nienagannym mężem oraz ojcem. Ostatecznie do odwiedzenia wspólnoty przekonała go nieznajoma, która podeszła do niego w kościele.

Wkrótce pojechali na rekolekcje.

Domowy Kościół wyposażył ich w narzędzia do pracy nad relacją. Uczyli się, jak drobnymi gestami wyrażać czułość i rozbrajać napięcia.

Później z radością powitali na świecie syna Wojtka. Było im już łatwiej. Starali się stworzyć dzieciom dom pełen miłości i zrozumienia, a jednocześnie wprowadzać zasady i wymagania.

Dawali im przestrzeń do bycia wysłuchanymi. Dzieci mogły swobodnie uczestniczyć w spotkaniach przy stole z gośćmi, co stanowiło całkowity kontrast wobec rodzinnego domu Jarka, gdzie obowiązywała zasada: „dzieci i ryby głosu nie mają”. Wspólnie czytali Biblię, wyjeżdżali do rodziny, raz w roku brali udział w dwutygodniowych rekolekcjach, kibicowali Oli w zawodach tenisa stołowego i Wojtkowi podczas występów pianistycznych.

Państwo Synakowie od ponad dwudziestu lat wspólnie służą innym małżeństwom. Są odpowiedzialni za Diakonię Życia, duszpasterstwo i poradnictwo rodzinne w swojej diecezji. Regularnie organizują wyjątkowe rekolekcje dla małżeństw połączone z nauką tańca.

Uczą młodszych i starszych małżonków, że na parkiecie nie da się tańczyć bez dialogu i pokory: jedno musi delikatnie ustąpić, a drugie pewnie poprowadzić. Uczestnicy zgłębiają również zagadnienia psychologiczne i finansowe, poznają chrześcijańską koncepcję człowieka oraz uczą się pisać do siebie listy. W ten sposób gromadzą pozytywny bagaż doświadczeń na trudniejsze chwile.

Państwo Synakowie nieustannie podkreślają, że człowiek jest istotą cielesno-duchową, dlatego dotyk i współpraca ciała mają kluczowe znaczenie w budowaniu więzi. Jarek posługuje także jako akolita.

Dziś dzielą dom z córką, zięciem i pięcioletnią wnuczką Klarą, ciesząc się wspólnie spędzanym czasem. Regularnie goszczą też syna, który przylatuje z zagranicy.

Choć mają za sobą dekady małżeńskiego stażu, wciąż doskonale wiedzą, że każdą więź trzeba nieustannie pielęgnować.

Ich pełna wyzwań historia pokazuje, że szczere budowanie jedności zawsze wymaga czasu i zrozumienia.