Obrona życia to nie tylko batalia prawna. Bp Ważny: „Nie jesteście sami. Pomożemy wam”

Do tego obrazu powrócił bp Artur Ważny podczas Mszy św. dla Zagłębiowskiej Pielgrzymki, która 25 sierpnia dotarła na Jasną Górę. Biskup sosnowiecki pytał, czy również w naszych domach i sercach nie stoją dziś puste krzesła: po bliskich, z którymi zerwaliśmy kontakt, po dzieciach, które odeszły od Kościoła, po utraconej ufności i relacjach zniszczonych przez podziały.

Najwięcej uwagi poświęcił jednak temu, co współcześnie oznacza jasnogórskie zobowiązanie do ochrony życia.

Bp Ważny przypomniał, że Bóg nie zbawił człowieka z bezpiecznego dystansu. Chrystus przyszedł na świat jako bezbronne dziecko, narodził się w ubóstwie i pozwolił, aby Maryja wzięła Go w ramiona.

– Od tamtej pory każde ludzkie życie – od pierwszego, cichego uderzenia serca pod piersią mamy, aż po ostatnie, zmęczone tchnienie starości – nosi w sobie świętą pieczęć godności dziecka Bożego – mówił.

Dlatego wezwanie „Przyrzekamy strzec daru życia” nie może pozostać jedynie historycznym hasłem ani deklaracją powtarzaną podczas rocznicowych uroczystości. Domaga się przełożenia na konkret: dostrzeżenia człowieka właśnie wtedy, gdy jest najbardziej bezbronny, samotny i przestraszony.

– Obrona życia w 2026 roku to nie jest jedynie batalia prawna. Owszem, ale to przede wszystkim odważna, współczująca obecność tam, gdzie życie jest bezradne, samotne i zalęknione. Każde życie – podkreślił biskup.

Obrona życia oznacza bezwarunkową troskę o nienarodzone dziecko. Nie wolno jednak oddzielać jej od pomocy kobiecie, która otrzymała trudną diagnozę prenatalną, przeżywa lęk albo została zupełnie sama.

Bp Ważny mówił także o kobietach cierpiących po aborcji. Jak zaznaczył, wysłuchał świadectw ponad 200 z nich.

– Nikt mnie nie przekona, że to jest zwyczajny zabieg. Tylko Boże Miłosierdzie potrafi wypełnić i oświecić powstającą wtedy otchłań ciemności – powiedział.

Te słowa nie były jednak oskarżeniem skierowanym przeciwko kobietom, lecz wezwaniem do okazania im miłosierdzia i udzielenia rzeczywistego wsparcia. Kościół broniący życia nie może ograniczyć się do przypominania moralnych zasad. Powinien również potrafić towarzyszyć człowiekowi w jego lęku, samotności, poczuciu winy i cierpieniu.

Biskup sosnowiecki zwrócił uwagę także na młodych ludzi, którzy coraz częściej odczuwają lęk przed założeniem rodziny i przyjęciem daru rodzicielstwa. Przestrzegł, by ich obaw nie tłumaczyć zbyt łatwo egoizmem, indywidualizmem albo pragnieniem kariery.

Przyczyny mogą być znacznie głębsze: brak własnego mieszkania, niepewna praca, samotność, problemy psychiczne, bolesne doświadczenia wyniesione z rodzinnego domu czy obawa, że nie uda się uniknąć błędów własnych rodziców. Dochodzi do tego niepokój wywoływany przez wojny i poczucie, że świat staje się coraz mniej bezpieczny.

Dawniej – zauważył hierarcha – rodziców wspierały wielopokoleniowa rodzina i sąsiedztwo. Dziś młoda matka lub młody ojciec często zostają sami, szczególnie w wielkim mieście, i czują, że cały ciężar spoczywa wyłącznie na ich barkach.

– Kościół nie może na ten lęk odpowiadać surowym pouczaniem! Kościół ma stać się dla młodych bezpieczną przystanią, domem pomocy, wspólnotą, która powie: „Nie bójcie się. Nie jesteście sami. Pomożemy wam – materialnie, duchowo, po ludzku poniesiemy to wyzwanie razem z wami” – apelował bp Ważny.

W jasnogórskiej homilii ochrona życia została ukazana znacznie szerzej niż tylko jako sprzeciw wobec aborcji. Obejmuje również nastolatka zagubionego w cyfrowym świecie, cierpiącego na depresję i pytającego w samotności, czy jego życie ma jeszcze sens.

Obejmuje seniora w hospicjum, chorego, zapomnianego sąsiada i człowieka, któremu nikt od dawna nie poświęcił czasu. Niekiedy najpotrzebniejszym lekarstwem okazują się obecność, uważne wysłuchanie i świadomość, że dla kogoś nadal jest się ważnym.

– Jeśli w naszych parafiach i rodzinach odbudujemy taką kulturę czułości i troski o każde życie, lęk ustąpi miejsca zaufaniu, a miłość do życia przeniknie nasze serca – przekonywał biskup.

Tak rozumiana postawa pro-life nie pozwala wybierać ludzi, których życie zasługuje na ochronę. Upomina się o dziecko przed narodzeniem, ale też o jego przerażoną matkę; o młodych bojących się rodzicielstwa, o człowieka w kryzysie psychicznym i o osobę u kresu ziemskiej drogi.

Bp Ważny zwrócił się również do osób, które czują się odrzucone przez wspólnotę Kościoła: żyjących w skomplikowanych sytuacjach małżeńskich, zranionych przez duchownych, przeżywających kryzys wiary, zmagających się z własną tożsamością, nałogami i upadkami.

– Wy nie jesteście poza Kościołem! Wy jesteście w samym sercu troski i tęsknoty Boga! – zapewnił.

Jak podkreślił, Kościół nie jest „ekskluzywnym klubem dla ludzi bez skazy”, lecz szpitalem polowym i pogotowiem ratunkowym. Jego wiarygodność nie zależy od politycznych wpływów, przywilejów ani zdolności do zwyciężania w publicznych sporach.

– Świat uwierzy Kościołowi, który potrafi uklęknąć przed zranionym człowiekiem, by razem z nim zapłakać i z bezgraniczną miłością obmyć jego poranione stopy – mówił hierarcha.

Jasnogórskie przyrzeczenie obrony życia zaczyna się zatem nie dopiero wtedy, gdy powstaje projekt ustawy albo wybucha polityczny spór. Zaczyna się znacznie wcześniej: gdy człowiek znajdujący się obok nas boi się o przyszłość i potrzebuje usłyszeć: „Nie jesteś sam. Pomogę ci”.