Święci na wrzesień. Kogo prosić o wsparcie w tym miesiącu?

Modlitwa za wstawiennictwem świętych nie jest szukaniem „kogoś zamiast Boga”. Przeciwnie. Święci mają nam pomóc trafić do Niego. Ich życie jest trochę jak dobrze ustawiony drogowskaz: nie zatrzymuje na sobie, ale pokazuje kierunek.

Nowa data w kalendarzu liturgicznym. Od 2025 roku 5 września jest w Kościele powszechnym wspomnieniem św. Teresy z Kalkuty. To dzień, w którym warto przypomnieć sobie o tych, których świat łatwo pomija: ubogich, chorych, samotnych i odrzuconych. Teresa nie teoretyzowała. Po prostu szła do konkretnego człowieka. Jej życie było odpowiedzią na pragnienie miłości Chrystusa i służbę najmniejszym.

Bóg potrafi rozpocząć wielkie rzeczy od tego, co małe i pozornie zwyczajne. Maryja zanim stanęła pod krzyżem i zanim powiedziała swoje „tak”, była prostą dziewczyną z Nazaretu. Warto prosić ją szczególnie o serce gotowe zaufać Bogu, nawet jeśli nie znamy jeszcze całej drogi.

Aniela Salawa nie była osobą, o której mówiłyby gazety. Była służącą, która swoje zwyczajne życie uczyniła drogą do świętości. Pracowała, modliła się, pomagała innym, a swoje zarobki dzieliła z rodziną i potrzebującymi. Jej historia przypomina, że świętość nie musi wyglądać spektakularnie. Czasem ma postać wczesnej pobudki, uczciwie wykonanej pracy i modlitwy odmawianej wtedy, gdy nikt nie patrzy.

Krzyż nie jest dekoracją ani religijnym symbolem do powieszenia na ścianie. Przypomina o miłości, która poszła aż do końca. W dniu Podwyższenia Krzyża warto prosić Boga o siłę do przyjęcia tego, czego nie możemy zmienić, i o odwagę, by nie uciekać od trudnych momentów. Krzyż nie zawsze znika. Ale nie musimy nieść go sami.

Hildegarda była kobietą niezwykłą: benedyktynką, mistyczką, autorką pism teologicznych, ale także znawczynią przyrody i człowieka. Nie bała się mówić o tym, co uważała za ważne, a jednocześnie całe swoje życie przeżywała w relacji z Bogiem. Możemy prosić ją o mądrość, szczególnie wtedy, gdy mamy wrażenie, że wiemy dużo, ale nie bardzo wiemy, co z tą wiedzą zrobić.

Młody Polak, który nie chciał odkładać wiary „na później”. Stanisław Kostka miał zaledwie kilkanaście lat, gdy zdecydował, że chce całkowicie należeć do Boga. Sprzeciwił się nawet tym, którzy chcieli wybrać za niego drogę życia. Dlatego jest świetnym patronem młodych, ale także wszystkich, którzy boją się zrobić krok w stronę powołania, którego jeszcze do końca nie rozumieją.

Mateusz siedział przy komorze celnej. Miał swoją pracę, swoje pieniądze i swoje życie. Aż przyszedł Jezus i powiedział mu po prostu: „Pójdź za Mną”. Mateusz wstał. I chyba właśnie to jest najbardziej niezwykłe w tej historii: człowiek, którego inni mogli już dawno zaszufladkować, dla Jezusa nie był skończonym przypadkiem. Prośmy św. Mateusza o odwagę, by również wstać wtedy, gdy Chrystus zaprasza nas do zmiany.

Ojciec Pio kojarzy się ze stygmatami, niezwykłymi historiami i tłumami ludzi szukających u niego pomocy. Ale pod tym wszystkim był przede wszystkim prezbiter, który bardzo poważnie traktował modlitwę, Eucharystię i sakrament pojednania. Jego życie przypomina, że świętość nie polega na niezwykłych doświadczeniach. Polega na tym, by pozwolić Bogu działać w zwyczajnym życiu.

Trzech archaniołów, trzy różne misje. Michał przypomina o walce ze złem i wierności Bogu, Gabriel o Bożym przesłaniu, a Rafał o opiece i uzdrowieniu. To dobry dzień, by przypomnieć sobie, że świat duchowy jest rzeczywistością, której nie widzimy, ale która nie przestaje istnieć. Możemy prosić ich o ochronę, światło w podejmowaniu decyzji i pomoc w trudnościach.

Był człowiekiem, który potrafił długo siedzieć nad tekstem. Tłumaczył Pismo Święte, studiował języki i całe życie poświęcił temu, by lepiej rozumieć słowo Boga. Jego postać przypomina nam o czymś prostym: Biblia nie jest książką, którą trzeba tylko posiadać. Trzeba ją czytać. I pozwolić, by czasem przeczytała także nas.

Wrzesień daje nam więc całkiem sporą „drużynę” orędowników. Ale najważniejsze pozostaje nie to, ilu świętych znamy z imienia. Ważniejsze jest to, czy ich życie pomaga nam zrobić choć jeden krok bliżej Chrystusa.