„Jak zostanę gwiazdą, będę dzwonił”. Przygotuj dziecko do pierwszej Komunii z Aleteią

Jest taki moment we wrześniu, kiedy w rodzinnym kalendarzu pojawia się data. Maj, godzina jedenasta, kościół parafialny. I od razu, jednym ciągiem, uruchamia się cała reszta: strój, fotograf, przyjęcie, lista gości, składka, spotkania w parafii.

A przecież nie o to chodzi. To znaczy — o to też, bo ktoś musi zamówić tort. Ale pod spodem dzieje się coś, czego nie da się załatwić organizacyjnie. Wasze dziecko po raz pierwszy przyjmie Jezusa. I najwięcej zależy nie od katechety, nie od księdza, tylko od tego, co zobaczy w domu.

Dlatego chcemy Wam towarzyszyć przez cały ten okres. Osiem odcinków, w każdym krótki film, kilka myśli i zadanie, które spokojnie da się wykonać w locie - w kuchni, w samochodzie albo przy posiłku.

Pierwszy odcinek nosi tytuł „Promocja”. Trwa kilka minut. Dziecko siada z rodzicami i zaczyna liczyć: pieluchy, buty, obiady, korepetycje, wyjazdy. Ile to wszystko kosztowało. A potem pada obietnica: kiedy już zostanę gwiazdą piłki nożnej, wszystko wam wynagrodzę. Kupię dom. Będę dzwonił. Będę wpadał.

Uśmiechamy się, bo znamy to z domu, a zaraz potem robi nam się trochę nieswojo, bo z drugiej strony też to znamy.

A przecież w tej rozmowie od początku nie chodzi o pieniądze. Żaden rodzic nie liczy po cichu, ile mu się kiedyś będzie należało z kontraktu syna. Chciałby raczej, żeby dziecko zadzwoniło w środku tygodnia, bez okazji i bez powodu, po prostu dlatego, że mu się przypomniało.

Z modlitwą jest bardzo podobnie. Pan Bóg nie wystawia nam rachunku za to, co od Niego dostaliśmy, i nie czeka, aż zaczniemy spłacać raty. Modlitwa jest raczej pamięcią o kimś, kogo kochamy, i czasem, który postanawiamy z Nim spędzić.

W Biblii wszystko zaczyna się od jednej rozmowy. Bóg mówi do Abrahama: wyjdź z twojej ziemi, z domu twego ojca, do kraju, który ci pokażę (Rdz 12, 1-6). Zauważcie, kto zaczyna. Nie człowiek, który się bardzo starał. Bóg jest inicjatorem spotkania.

I chce dać człowiekowi to, czego ten naprawdę pragnie. Zróbcie sobie taki rachunek: pokój serca, doskonałe dobro, doskonałe piękno, prawda, miłość. I żeby to nigdy się nie skończyło. Suma tych rzeczy ma w chrześcijaństwie jedno imię — niebo.

Czy Abraham był przy tym świętym z obrazka? Nie bardzo. Zrobił pierwszy krok, zaryzykował, oderwał się od swojego. Ale kiedy uznał, że Bóg zbyt długo zwleka z obietnicą, zaczął kombinować po swojemu i sprawy potoczyły się tak, jak się potoczyły. A Bóg go nie porzucił.

To dobra wiadomość dla nas wszystkich. Pan Bóg kocha nas także wtedy, kiedy kombinujemy, nawet wtedy daje nam szansę.

Idziemy więc w drogę, której końca nie widać. Żeby dojechać, trzeba tankować, ładować akumulatory i utrzymywać łączność z centralą. A kiedy skręcimy nie tam, gdzie trzeba, ustalamy trasę na nowo. Zupełnie jak w nawigacji, która nigdy się nie obraża, tylko spokojnie mówi: przeliczam.

Wielu dorosłych przyznaje, że nie umie modlić się z dzieckiem, bo sami nigdy się tego nie nauczyli. Od takiego wyznania spokojnie można zacząć. Oto kilka sprawdzonych i nieskomplikowanych pomysłów:

Wbrew pozorom codzienne dwie minuty rodzica z dzieckiem znaczą więcej niż godzina spędzona na klęczkach w kościele raz na miesiąc. Niedzielna Msza Święta jest wtedy umocnieniem tego, co i tak dzieje się w domu przez cały tydzień.

Kolejny odcinek i kolejne zadanie czekają na Was w październiku. Do tego czasu naprawdę wystarczy jedna wspólna rozmowa i te dwie minuty wieczorem.

Dobrej drogi.