Ich życie to opowieść o tym, że miłość istnieje. O sile, walce i zaangażowaniu kobiety sukcesu, dobrej żony i mamy – dziś niepełnosprawnej. O tym, że mężczyźni potrafią z czułością i oddaniem wiele znieść i poświęcić, żeby opiekować się nią nawet całodobowo.
W swojej mikroskali, obejmującej kilkudziesięciu do kilkuset znajomych obserwujących nasz profil, stajemy się publicystami, komentatorami politycznymi, krytykami filmowymi, recenzentami, celebrytami. Zasięgi nie mają aż takiego znaczenia - jesteśmy w mediach, a więc odsłaniamy się i ponosimy tego konsekwencje. Między innymi emocjonalne.
Są trzy wyjścia. Pierwsze – można zwariować. Drugie – można się z tego pośmiać. Trzecie – po prostu, po arystotelesowsku, znaleźć swój własny złoty środek.
Czyż nie dziwny, nie bizarny jest ten świat? Czy tak bardzo różny od tego opisanego przez Olgę Tokarczuk w „Opowiadaniach bizarnych”?
Idealista nie jest natchnionym, „nieżyciowym” dziwakiem o posępnym czole. Nie musi być też artystą. To pełnokrwista kobieta lub prawdziwy mężczyzna. Osoba, która stara się dążyć do ideałów, ale potrafi cieszyć się z drobiazgów i często śmieje się głośno i szczerze jak dziecko.
Piotr Makowski, archeolog i historyk sztuki, który od ośmiu lat pracuje w kilku krajach Bliskiego Wschodu, opowiada o tym, czy Jordania, Liban i Egipt to dobre miejsce na wakacje.
Kiedy nadszedł czas na pożegnanie, czteroletnia dziewczynka mocno trzymając mnie za rękę powiedziała: „proszę, zabierz mnie ze sobą”. Zamurowało mnie. Nie wiedziałam ani jaki powinnam mieć w tym momencie wyraz twarzy, ani czy cokolwiek powiedzieć, ani w którą stronę patrzeć.
Trudno zawalczyć o to, by „świat był nasz”. Każdy chce być szczęśliwy, a samo unikanie przykrości albo udawanie, że ich nie ma, chyba szczęścia nie daje. Być może kluczem jest pozbycie się asekuracji, masek i byle jakiej strefy komfortu.
Według raportu Biblioteki Narodowej tylko 9% respondentów przeczytało w 2017 roku więcej niż siedem książek. 38% deklaruje, że czytało przynajmniej jedną...
Obserwatorzy przecierają oczy ze zdumienia. Dziwią się, że nie odpoczniesz, tylko ciągle pędzisz. A w pewnym momencie czujesz, że nie tylko nie chcesz, ale nawet nie potrafisz już iść.
Jako niecertyfikowany coach amator apeluję: w dobie fake newsów, w gąszczu krzykliwych nagłówków pełnych złych wieści, newsów jątrzących spory – nie daj się! Opowiadaj o tym, co dobre, co ciekawe, udane, świetne.
Jak się nie zasłodzić, nie zanudzić i nie wypalić w ogniu miłości w walentynki? Polecam poszukać jej w dwóch obrazach - na lodówce i wśród kamieni.
Raczej nie wydaje nam się naturalne wpadanie do siebie na herbatkę i bycie na bieżąco z tym, co u sąsiada słychać. Owszem, wiemy kto jakim jeździ autem, czy ma psa albo kota, ale zwykle nie mamy już wiedzy o tym, co lubi robić czy jaką ostatnio czytał książkę.
Taktyka na zamkniętego w sobie, wyklętego poetę czasem ustępuje miejsca mówieniu nie wprost, formułowaniu jakichś aluzji w nadziei, że ktoś się domyśli. Z powodu obaw, lęku i wstydu asekurujemy się – coś sugerujemy, ale nie odsłaniamy wszystkiego.
Kochać Boga, bliźniego swego, ale też siebie samego. Kto by pomyślał, że czasem właśnie to ostatnie może tak bardzo dodać skrzydeł.
