
Komentarz do czytań: Bóg jest Panem historii
Dlaczego perski władca, podbijający bez większego wysiłku ludy bliskiego wschodu i tworzący największe imperium swej epoki, nazwany jest w Biblii Bożym wysłannikiem?
Newsletter
Otrzymuj Aleteia codziennie w swojej skrzynce e-mail.


Ks.

Dlaczego perski władca, podbijający bez większego wysiłku ludy bliskiego wschodu i tworzący największe imperium swej epoki, nazwany jest w Biblii Bożym wysłannikiem?

To kosmiczna wręcz metamorfoza świata, który ma być uwolniony od grzechu i lęku przed śmiercią. Jak wypełni się Boża obietnica?

Dobroć i sprawiedliwość panującego króla sprawiają, że każdy żyje w pokoju „w cieniu własnych winnic”. Ta symbolika dopełni się ostatecznie w czasach mesjańskich, gdy winnice będą prawdziwie urodzajne, a ich wino stanie się znakiem mesjańskiej radości.

Zwróćmy jednak uwagę na ogromny kontrast między nimi, a „tysiącem pokoleń”, które doświadczają łaski i przebaczenia. Sens tych słów jest oczywisty: Bóg przestrzega przed grzechem i jego konsekwencjami (także społecznymi, dotykającymi innych) i nie jest na to obojętny. Jednak, przede wszystkim, okazuje dobroć i miłosierdzie.

Inaczej mówiąc: „Bóg jest blisko” i „pozwala się znaleźć”, ale to my jesteśmy daleko i często wcale Go nie szukamy. Więcej, uważamy, że powinien utożsamić się z naszymi poglądami i osądami…

Gdy dramatyczne przepowiednie Ezechiela zaczynają się spełniać, surowe mowy proroka ustępują słowom niosącym nadzieję. Pojawia się obraz Boga – dobrego Pasterza, który uwolni swoje owce, rozproszone pośród obcych narodów.

Cierpiący Jeremiasz czuje się oszukany przez Boga. Nie widzi sensu swojej misji. Żali się na swój los. Traci sens życia… W Księdze Jeremiasza po słowach, które słyszymy w niedzielnej liturgii, rozlega się pełne bólu wołanie proroka…

Dlaczego niedzielna liturgia przywołuje te słowa? Cóż może nas dzisiaj obchodzić personalna zmiana na dworze judzkiego króla Ezechiasza, panującego w Jerozolimie 2700 lat temu?

Bóg nie przedstawiał pogan jako wrogów, niosących zniszczenie. Kierował do nich zaproszenie, by weszli z radością do Jego świątyni, aby Mu służyć.

Pierwszy człon tej formuły wskazuje na świadomość, jaką mieli już chrześcijanie pierwszych wieków: Kościół-wspólnota jest Oblubienicą i Matką, rodzącą swe dzieci do życia wiecznego. Drugi – mówi o Maryi i jej szczególnym związku z Kościołem.

W święto Przemienienia Pańskiego w pierwszym czytaniu słyszymy o tajemniczym „Synu Człowieczym”. Kim on jest?

Skierowana do Boga prośba Salomona to najlepszy prognostyk dla panowania młodego króla. Mając wszelkie predyspozycje i otrzymując dużo więcej, niż prosił, nie pozostanie niestety do końca wierny jej duchowi.

W ten sposób słowa Księgi Mądrości stały się przygotowaniem na przyjście Syna Bożego, Logosu – Mądrości wcielonej, Tego, który światu przyniósł Boże zbawienie.

Chrześcijanie nieustannie doświadczają mocy słowa Boga

Warto zaufać Bogu do końca. Nawet pośród najmroczniejszych wydarzeń... Nie należy jednak ulegać pokusie pryncypialnego moralizowania

Dzisiejsza liturgia przywołuje słowa Jeremiasza, wypowiedziane w dramatycznej chwili. Osaczony przez prześladowców, targany wątpliwościami woła do Boga z bólem: „Uwiodłeś mnie, Panie, a ja dałem się uwieść”.

To właśnie takich – słabych, niewiernych, pełnych nieufności i pretensji ludzi Bóg prowadzi do siebie. Z nimi zawiera przymierze, któremu będzie zawsze wierny.

Ciekawe, że w Ewangeliach Marka i Łukasza w scenie powołania użyte jest inne imię Mateusza – Lewi. Jakby autorzy chcieli ukryć imię właściwe, pragnąc w ten sposób zaoszczędzić Mateuszowi wstydu, związanego z profesją, którą wykonywał.

Obowiązywał zakaz robienia zapasów. Kiedy stosowano się do tych reguł, okazywało się, że pożywienia wystarczało dla wszystkich. Gdy jednak ktoś nieposłuszny złamał zasady, chcąc zrobić dla siebie zapasy, pokarm psuł się i nie nadawał się do spożycia…

„Rahum” (miłosierny) ma bowiem w języku hebrajskim ten sam rdzeń, co „rehem” – słowo, oznaczające łono kobiety. Trójjedyny Bóg w swojej miłości rodzi nas do nowego życia.
![Przemienienie Pańskie, czyli o tym, jak ewangeliści dotykali niepojętej tajemnicy [komentarz do Ewangelii]](https://wp.pl.aleteia.org/wp-content/uploads/sites/9/2019/03/web3-transfiguration-moses-jesus-elijah-pd.jpg?resize=150,150&q=75)