Wciąż poszukiwani są świadkowie ofiarnej pomocy ks. Ludwika Żydom. „Mój wujek był bohaterem, ratował Żydów i nikt o nim nie pamięta. Ja bym chciała, żeby mój wujek nie był zapomniany” – mówi pani Genowefa.
Po jego śmierci w Aberdeen przez kilka dobrych lat nie było polskiego prawnika. Wyraźnie go brakowało. Zmarł nagle 8 marca 2008 roku na atak serca podczas spotkania polskich kombatantów w Edynburgu.
Pamięta lekki ból w klatce piersiowej. Przed zawałem zdążył jeszcze zrobić jedną rzecz: „Zwróciłem się do Matki Bożej i oddałem Jej moje życie z prośbą, by pokierowała rękami lekarzy” – wspomina Wacław.
„Gdy patrzę z perspektywy czasu na tę sytuację, to widzę w niej potwierdzenie ewangelicznej obietnicy. Bóg, który zwyciężył świat, zaprasza każdego z nas, aby Mu zaufać, tak do końca” – mówi Janis.
„Święta da się duchowo przeżyć nawet na Marsie, bo to nie miejsce tworzy warunki ku przeżywaniu świąt, a relacja z Jezusem. Między polskimi tradycjami a brytyjskimi jest przepaść. Myślę że w Polsce bardziej przeżywałam święta”. Opinii o świętach spędzanych na emigracji jest wiele. Jednak niemal wszyscy twierdzą, że najważniejsze w tym czasie jest świętowanie w gronie najbliższych.
Od kilku tygodni w brytyjskich kafejkach królują upiorne dekoracje, na wystawach sklepów można zobaczyć atrapy duchów, sztuczne pająki... Wszystko to robi piorunujące wrażenie, zwłaszcza na tych, którzy jeszcze nie zdążyli lub nie bardzo chcą przesiąknąć tym zwyczajem.
Komuniści nie znaleźli przy nim broni. Miał przy sobie tylko książeczkę do modlitwy, obrazki ze świętymi, koronkę do modlitwy z pugilaresem, 2 medaliki, grzebień, pasek do spodni…
"Nosiliśmy pociski, które też niedźwiedź Wojtek pomagał nam nosić. I się strzelało. Czekałem na śmierć, bo co mogłem więcej myśleć…" - mówi 95 letni, Ludwik Jaszczur.
Od Środy Popielcowej obok aberdońskiego Szpitala Położniczego (Maternity Hospital) na Cornhill Road, w którym przeprowadzane są aborcje, przez cały dzień trwają polsko-szkockie czuwania modlitewne.
Nie chciało mi się jeść ani rozmawiać z mężem, ale największe pretensje miałam do Boga. Kiedyś wyobraziłam sobie Matkę Bożą nakładającą na nas płaszcz. Gdy byłam w ciąży z Michałkiem, powiedziałam Jej: Zawierzam Ci moje łono.
O tym, jak wyglądają warsztaty liturgiczno-muzyczne i ich owoce opowiadają Aletei kompozytorzy krakowscy: Paweł Bębenek i Piotr Pałka.
Początki były trudne. Wracałam do domu wykończona. Każdy incydent jest związany z ogromnym stresem, ale na każdym kroku mam świadomość, że to jest żywy człowiek, nawet jeżeli rzuca się na ciebie z pazurami i zębami. Dziecko w szale to taka siła psychotyczna, nadludzka, trochę jak w egzorcyzmach – mówi Ania, od niemal 8 lat pracująca z maluchami z autyzmem.
W dzisiejszych czasach jesteśmy codziennie faszerowani szeroko pojętą muzyką rozrywkową – internet, telewizja, radio itp., stąd też pokusa, by płytkie utwory przemycać także do liturgii, bo są „fajne" – mówi organista z warszawskiego kościoła akademickiego św. Anny, Kamil Steć.
Jeśli jesz posiłek z Anglikami, to porozmawiasz o pogodzie, sporcie, polityce, ale prawdopodobnie nie o Bogu lub o czymś poważnym! Kiedy jesz obiad z Polakami, to porozmawiasz o śmierci i cierpieniu, o znaczeniu życia, o Bogu i modlitwie – mówi Aletei bp Hugh Gilbert z Aberdeen.
Z przodu Niemcy pobierali leki, a z tyłu partyzanci otrzymywali żywność, leki, pieniądze, ubrania i mydło, które robiono w aptece. Żołnierze Armii Krajowej przychodzili z lasu do apteki przy ulicy Lwowskiej nocą. Aptekarz Burz igrał z ogniem, ale Opatrzność czuwała nad jego rodziną.
Msza święta jest dla mnie nie tylko tradycją przekazywaną w mojej rodzinie z pokolenia na pokolenie. Jest czymś znacznie więcej, bo daje mi życie.
Szczególnie jedno zdanie „Dzienniczka” utkwiło mi w głowie: „Odwaga i moc, która jest we mnie, nie jest moja, ale Tego, który mieszka we mnie”. Dziś z ręką na sercu przyznaję, że wówczas jakaś część mnie uległa nawróceniu.
Dla mnie to nie tylko 59 paciorków, na których kontempluję przeżycia Najświętszej Maryi Panny, ale coś więcej. Ta modlitwa daje mi jakąś wewnętrzną radość i pokój, zwłaszcza teraz, w Wielkim Poście.
Z ciekawości zadałam proste pytanie całkiem sporej liczbie swoich znajomych:,, Kto powiedział ,,ora et labora’’? ’’. Na 20 osób 7 szczerze odpowiedziało, że nie wie. Reszta próbowała zgadnąć.
Tu nie widać różnic: w kościelnych ławach obok emigrantów robotników zasiadają emigranci intelektualiści, emigranci artyści. Każdy z nich poszukuje.
