Nigdy nie miała prawdziwego przyjaciela. Nie jest w stanie osiągnąć upragnionej sylwetki. Nie potrafi znaleźć wspólnego języka z rodzicami. Tak bardzo by chciała, ale jak dotąd nie spotkała nikogo, kto pokochałby ją taką, jaką jest.
Piszę ten felieton przy kawie i tiramisu (ekstremalne kofeinowe połączenie), być może dlatego, że zamierzam opisać gorzką rzeczywistość. Rzeczywistość bycia w sieci, mówienia do siebie przez „internety”, cichych oklasków, krytykowania się daleko, daleko, daleko od horyzontu oczu.
Wiecie, co dziś przydarzyło mi się za sprawą tego modnego, hipsterskiego, wyświechtanego terminu? Rozpłakałam się. Otwarły się moje rany. Do żywego.
Pomiędzy tym, co było a tym, co nadejdzie, dzieje się teraz. Zaparowane lustro w łazience, ciepło świeżo ugotowanej zupy, trzask suchych patyków pod stopami, uniesienie brwi dziecka, kiedy próbuje zbudować wieżę z klocków.
Macierzyństwo jest stanem nieustannego odświeżania wewnętrznego systemu. Jest wezwaniem do „nieprzyzwyczajania się”. Jest sztuką balansowania pomiędzy „dobre dla ciebie” i „dobre dla mnie”. Jest trwaniem przy osobności, czyli poczuciu, że moje dziecko nie jest mną lub „dla mnie”. I że ja nie jestem nim oraz że będąc „dla niego” nie przestaję być „dla siebie”.
Dzień Kobiet ogniskuje wiele manifestów, potrzeb i pragnień. Tych wielkich, zapisanych na sztandarach i tych osobistych, ukrytych pod pokrywką jednego, dziewczęcego serca.
Są różne kary lub ich zwiastuny. Tydzień bez telewizji. „Pójdziesz spać bez kolacji”. Miesiąc bez laptopa. Policzek. Karny Jeżyk. „Idź do swojego pokoju”. „Nie mogę na ciebie patrzeć”. Brak uśmiechu, przytulenia, odpowiedzi. Klaps. I tak dalej.
Ostatnio przyłapałam się na gorącym uczynku – coraz częściej udaje mi się dawać sobie naprawdę dobre rzeczy. I to bez (większych) wyrzutów sumienia!
Bazujemy na tym, co znamy, dopóki nie uświadomimy sobie tej kwestii.
W niektórych kręgach mówienie o swoich potrzebach wydaje się szczytem egotycznej postawy. O wiele lepiej proklamować o swoich poświęceniach, odmawianiu sobie czegoś, byciu „dla”. Szczerze wątpię, iż gloryfikowanie jakiejkolwiek strony mogłoby komukolwiek służyć. Jednak z autopsji wiem, że o wiele trudniej jest zaspokoić swoje potrzeby niż te cudze.
Każda z nas ma w sobie miejsca, do których – mówiąc językiem Mufasy – nie dochodzi słońce. Jest to coś, co powstrzymuje nas przed życiem na głębi, intensywniejszym doświadczaniem, mówieniem prawdy.
Patrzę, jak robią to inne kobiety. Zastanawiam się, czy wszystko ze mną OK. Moje zafrasowanie potęguje fakt, iż jestem członkinią piętnastu rodzicielskich grup tematycznych na Facebooku. Obserwuję kilkanaście mam na Instagramie – konserwatyski, kobiety lasu, mamy na zawodowym gigancie. Weszłam w to parentingowe mokradło z aspiracją pozostania w jednym kawałku. Powodzenia, Magda!
Dziecko, czyli kto? Człowiek w początkowej fazie swojego rozwoju. Człowiek, który musi podporządkować się pod reguły panujące w świecie. Człowiek zależny od wszystkich. Człowiek, którego zawsze pragnęłam i w końcu mam. Człowiek, który nigdy nie będzie mi dany. Dziecko. To moje i to we mnie.
Tak naprawdę nie chodzi o to, czy mi się uda, tylko o to, czy uznam siebie za wartą zachodu.
Ostatnio usłyszałam, że to jedna z najlepszych rzeczy, jakie możemy robić. Celebrować, czyli nie tylko cieszyć się życiem, sobą, ale podchodzić do wszystkiego jak do święta. Zwłaszcza, jeśli zrobiłyśmy coś nie tak lub po raz kolejny obrywamy rykoszetem.
Wierzę, że im mniej masek, tym bliżej do Bożego Narodzenia, i nie tylko. Wierzę, że święta są dla nas, a nie my dla świąt.
Przeczytałam i wysłuchałam wielu historii o rodzeniu dziecka, przeżyłam jedną własną i wyciągnęłam z tego wszystkiego pewną uniwersalną prawdę – bardzo chcemy być w tym momencie przyjęte. Z tym jak jest. Z tym, jak poród się zaczął, jak przebiegał i jak się zakończył.
Wchodzą w kałuże i brudzą się po pachy. Nie chcą tego, czego oczekują od nich inni. Czują każde naruszenie granic ich poczucia bezpieczeństwa. Nie martwią się o to, że kogoś zawiodą. Dają światu bana. Po co? Żeby poczuć, gdzie właściwie się w nim znajdują.
Ogólnie rzecz ujmując, utarło się, że kobieta, która oczekuje na okres jest: nie do wytrzymania, nieracjonalna, nadmierna, nadwrażliwa. Komunikat jest jasny – lepiej nie wchodzić nam w drogę.
Decyzja o niejedzeniu mięsa okazała się jedną z najbardziej zaskakujących w moim życiu. Przełom nastąpił, gdy mój syn skończył rok, a ja karmiłam go jeszcze piersią.
