Pustka to wielki worek, do którego wrzucamy niemożność pomyślenia o czymś albo poczucia czegoś ważnego w nas. Brak precyzji, jaki kryje się w tym sformułowaniu, wynika również z tego, że nie umiemy znaleźć słów na opisanie tego, co się w nas dzieje.
Gdy nadużywamy siebie, ktoś za to zapłaci. To jak z kartą kredytową, na której zaciągasz dług po to, by zrobić komuś prezent – ale spłacić trzeba go będzie z odsetkami. A dług wewnętrzny nadmiernie uczynnych ludzi najczęściej spłaca również ich rodzina.
Kiedy więc twój nastolatek się złości, weź trzy głębokie oddechy i zajrzyj z miłością do siebie. Powiedz sobie, że teraz mówi tak do ciebie, ale z czasem nauczy się inaczej. Zaciekaw się, co się u niego dzieje i o czym tak naprawdę chce ci opowiedzieć.
Jeśli chcemy świętować koniec roku, zróbmy to w gronie rodziny. Zapytajmy dzieci, co je cieszy. Świętujmy dobre szkolne doświadczenia, pokonane trudności, rozwinięte skrzydła. Nie epatujmy tym na cały świat.
Dziecko to człowiek, który ma uszy i oczy, widzi i słyszy, i dotykają go zarówno treść rodzicielskich komentarzy, jak i ich forma.
Niezaopiekowane dzieci w nas adresują swoje dziecięce marzenia do ludzi, którzy nie są w stanie ich spełnić. Po to więc, by mogły poczuć się kochane, potrzebują w roli opiekunów nas samych.
Potrzebujemy brać odpowiedzialność za własną złość: umieć ją nazwać, poczuć, zaakceptować, zrozumieć i uregulować, czyli doprowadzić do takich rozmiarów, że możemy ją czuć, ale nas ona nie rozsadza.
Możemy naprawdę nie lubić złości, jeśli doświadczaliśmy lub nadal doświadczamy destrukcyjnych form jej przeżywania i wyrażania – zarówno jako odbiorcy, jak i sprawcy.
To ważne, by dojrzeć sens cierpienia przybitego do krzyża Jezusa już teraz, na początku Wielkiego Postu, bo rzuca ono światło na to, jak możemy w tym czasie pogłębić relację z własnym ciałem. Tym bardziej, że w potocznym rozumieniu Wielki Post polega na wprowadzaniu opozycji pomiędzy „ciałem i duchem”.
Trawa nie rośnie szybciej, kiedy ciągnie się ją rękami do góry. Żadna roślina nie rozwinie się z tego powodu, że ktoś na nią nakrzyczy. Ogrodnictwo - tak często obecne w przypowieściach Jezusa - pokazuje wyraźnie, czego potrzebują ludzie, by się rozwijać.
W świecie, w którym ludzie wyrażają tak wiele oczekiwań wobec relacji romantycznych, potrzebujemy sobie przypomnieć, jak życiodajną więzią jest przyjaźń.
Są rzeczy, które w moim wczesnym macierzyństwie zginęły pod naporem poczucia obowiązku i... winy. Co to było i dlaczego warto na powrót to odkopać?
Doskonale zdajemy sobie sprawę, że nie da się przecenić roli, jaką w naszym życiu i relacjach z innymi odgrywa sen. A mimo to, wciąż zbyt często to właśnie z niego rezygnujemy.
Rozpaczliwy głos bezradności 7-latka, który, słysząc nocną kłótnię rodziców, czuje, że jego świat rozsypuje się na kawałki. Zastanawiałeś się, co przeżywa dziecko, gdy jest świadkiem konfliktów dorosłych?
Jako społeczeństwo mamy duży opór przed sięganiem po fachową pomoc, a w wielu kręgach – w tym też religijnych – jest ona wręcz tematu tabu. Dlaczego boimy się psychoterapii?
„Czuję się jak złe dziecko, kiedy popełnię błąd… Zazwyczaj dlatego, że moi rodzice myślą, że zrobiłem to specjalnie”. To tylko jedno z poruszających zdań wypowiedzianych przez dziecko w gabinecie psychologa. Co z nim dalej zrobisz?
Boisz się o stan swoich finansów? Zapytaj siebie o konkretne scenariusze, które ten lęk tworzy. Co mogę zrobić, by one się nie zrealizowały? Marzysz o większej ilości wolnego czasu? To dobry moment, żeby zapytać siebie, jakiej rzeczy czy czynności czas powiedzieć „nie”.
Mierzenie własnej wartości udręką poniesioną dla dobra bliskich. Znasz to? Zobacz jak wyjść ze skostniałych schematów i skończyć z niezdrową rywalizacją.
Dzieciom trudno jest połączyć w głowie obraz wkurzonego rodzica z płynącymi z radia kolędami. Święta kojarzą się z krzykiem, brakiem czasu i trzaskaniem drzwiami. Żadna ilość „magii świąt” nie wypełni potem pustki po emocjonalnym oddaleniu rodziców.
W tym okresie porzuć perfekcjonizm i pozwól odnaleźć w sobie kruchą, małą i słabą cząstkę. Jezus urodził się maleńki – w stajni, a nie w otoczeniu wyszorowanych okien i choinek ubranych w jajka Fabergé.
