Chłopki, nasze babki, te przed i powojenne opiekunki skromnych domostw, były ciekawe wielkiego świata, ale ten ich, najbliższy, trochę mniejszy, zmuszał do poruszania się w dobrze znanych przestrzeniach egzystencji.
Żaden człowiek nie zastąpi mi Ciebie. Tylko Chrystus leczy ból straty Swoją Obecnością.
Swoje życie oddałam na służbę innym, świadomie i dobrowolnie. Z tym egzystencjalnym akcentem padającym na słowo „służba”.
Ci na pozór bezużyteczni samotnicy idą do szkół, by uczyć i wychowywać cudze dzieci. Czasem spędzają z nimi więcej owocnego czasu niż ich rodzice. Ci single odwiedzają również hospicja, by w ramach wolontariatu zajmować się seniorami, którzy nie widują nikogo z rodziny.
Choć z rutynowego i obowiązkowego narzekania na pracę utkałam swój nauczycielski kierat, nie wyobrażam sobie przyszłości bez moich uczniów i szkolnej rzeczywistości.
Tami 41 dni żegnała się z ukochanym, 41 dni cierpiała straszną nędzę, ostatkiem sił tuląc się do nadziei, której flagę wywiesiła na maszcie podziurawionej łodzi. Warto zobaczyć film „41 dni nadziei”.
Dlaczego przyjęło się uznawać za towarzyskie faux pas pytanie kobiety o jej wiek? Czemu z zażenowaniem okazujemy urzędowo nasze pesele? I czemu tak żal, że latka lecą?
Żyjemy w świecie emocjonalnych chwilówek, które procentują uznaniem lub wygnaniem. Wydaje się nam, że do syta karmimy siebie nawzajem swą cyfrową obecnością.
Eric Emmanuel Schmitt uwielbia tematy zanurzone w transcendencji, czego przykładem jest jego nowa książka „Człowiek, który widział więcej”. O co bohater jego książki pyta w wywiadzie Boga?
