„Jaka śliczna dziewczynka! A jaka spódniczka kolorowa! I pantofelki jakie urocze. No taka ładna królewna!” – przywitałam półtoraroczną córeczkę koleżanki. Ślicznej dziewczynce ulało się po moim - pełnym lukrowego entuzjazmu - powitaniu, a ja jeszcze nie domyśliłam się, że to wcale nie musiał być przypadek.
Pokusa to tylko kwestia czasu. Wierność lub zdrada to już kwestia wyboru.
Nie wiem, co jest powodem tego, że świadomość ekologiczna wielu katolików jest tak niska, że skorzy jesteśmy podważać fakt zmian klimatycznych, wegetarianizm uważamy za wykwit liberalnych ideologii, a szycie woreczków na zakupy ze starej firanki za hipsterski wymysł ludzi, którzy nie mają poważnych problemów.
Gdy decydujemy się iść na łatwiznę, sprawiamy, że komuś będzie trudniej. Nasz stosunek do ochrony środowiska wyraża nasz stosunek do najuboższych.
To przynosi efekty, bez wątpienia, nawet natychmiastowe: strach, upokorzenie, wstyd, poczucie odrzucenia.
To, do czego w życiu dojdziemy, najmniej uzależnione jest od inteligencji, a najbardziej od motywacji, pracy własnej, od sprzyjających lub niesprzyjających okoliczności oraz od środowiska, w którym wyrośliśmy.
Gazeta, którą trzymam w rękach mówi mi, jak przyciągać męskie spojrzenia, a nie jak budować relacje. Podpowiada mi jak chodzić, żeby kołysały mi się biodra, a nie jaką wybrać drogę rozwoju. Doradza jak napisać pikantnego esemesa, a nie jak logicznie formułować argumenty.
Justyna patrzy na mnie pytająco. Po minucie dociekań okazuje się, że krzyczała z kilkuset metrów coś zgoła innego, niż ja słyszałam. Nie wiem, jak to możliwe, że zamiast „Patrzcie, sarna!” usłyszałam „Kocham was!”. I to dwa razy.
Nie tylko my kształtujemy język, ale też język kształtuje nas. Jak śpiewała Kayah – „to nie ludzie słowa, ale słowa ludzi niosą”.
Wstyd pokazuje nam, że nie jesteśmy doskonali, że potrafimy być egoistyczni, raniący, nieprofesjonalni czy nietaktowni, a świadomość tego skłonić nas może do większej pokory w ocenianiu innych.
Wciąż w różnych grupach społecznych pokutuje przekonanie, że bitej żonie najwyraźniej odpowiada związek z oprawcą, że ofiara gwałtu musiała sprowokować sprawcę, że dziecko musiało sobie zasłużyć na porządne lanie lub że – jak w wypadku Skandynawek – same prosiły się o nieszczęście.
Nie gódźmy się, aby naszym córkom tłumaczono, że skoro ktoś je łapie za pupę to widocznie mu się podobają, że to końskie zaloty, że chłopcy tacy są.
Bardzo chciałabym doczekać czasów, w których mężczyźni będą uczeni szacunku wobec kobiet i respektowania ich przestrzeni osobistej, a przede wszystkim tego, jak nie stać się sprawcą, zamiast uczyć nas - kobiety, jak nie stać się ofiarą.
Asertywność to nie tylko umiejętność powiedzenia „nie, nie chcę”, ale także „tak, chcę; tak, potrzebuję”.
Tulę tego chłopca, którego płaczu nikt nie widział, którego płacz ktoś unieważnił zasłaniając go. Daję mu komunikat - to, co czujesz jest ważne. Widzę to, uznaję, utulam, współczuję. To prawda - ten chłopiec to tylko farba na płótnie, jednak ja mam przeczucie, że obejmuję w nim kogoś więcej.
Przypomniał mi się rysunek, który widziałam niedawno. Stoją naprzeciwko siebie dwie dziewczynki i rozmawiają. – Jak chce mi się płakać, to sobie śpiewam. A ty co robisz, jak chce ci się płakać? – Płaczę – odpowiada z prostotą druga. Jestem pod wrażeniem mądrości tej małolaty.
Centralny Ośrodku Nacisku - knebluję ci usta. Zamknij się. Nie jesteś tu po to, żeby mnie wspierać. Sio. Powołuję nowy rząd: Centralny Ośrodek Wsparcia i Akceptacji. Będzie uznawał moje stany emocjonalne, troszczył się o moje dobro, przypominał mi, że jestem równa i że zasługuję oraz że moje potrzeby są ważne.
To była amatorszczyzna, bo jestem amatorką, a nie profesjonalistką! I ktoś zdecydował się wziąć tę amatorkę na scenę, bo uznał, że mimo braku wprawy i scenicznej ogłady ma historię, która warta jest opowiedzenia.
Im częściej kierujesz w swoją stronę bolesną krytykę, tym intensywniej odbijać się ona będzie echem w twojej głowie i tym dotkliwiej będzie podkopywała twoje poczucie własnej wartości.
Szczera rozmowa to podstawa, nikomu tego mówić nie trzeba. Gorzej, jak już trzeba porozmawiać. Wtedy podstawą zdaje się być utrzymanie poczucia komfortu i niezmienności. Mówienie o swoich uczuciach, odkrywanie się, otwieranie klatki żeber, żeby pokazać swoje serce to przecież ryzykowne przedsięwzięcie.
