Zdjęcia z sesji Rady Miejskiej w Żarkach:

Galeria zdjęć

Podczas sesji Rady Miejskiej w Żarkach uhonorowano bohaterską postawę nastolatków. Na sesję zaproszono ich rodziny, kolegów ze szkoły, ratowników medycznych i strażaków z OSP. Osoby, które znały przebieg akcji prezes OSP Żarki Paweł Labocha, komendant OSP Żarki Andrzej Gzieło, ratownik medyczny Dariusz Krulik podkreśliły:

To postawa godna najwyższego uznania. Wykorzystali wiedzę, przygotowanie i opanowanie w sytuacji zagrożenia życia. Pokazali, że bohaterem można zostać niezależnie od wieku.

Hubert Górecki jest członkiem Młodzieżowej Drużyny Pożarniczej. Dzięki temu był przeszkolony w udzielaniu pierwszej pomocy, a nawet miał przy sobie rękawiczki ochronne i ustnik, który jest używany do RKO. 

Burmistrz Żarek Adam Zamora podziękował młodym bohaterom za ich postawę. Zaznaczył, że ich działanie to efekt wrażliwości na drugiego człowieka i szkolenia w udzielaniu pierwszej pomocy.

Źródło: Miasto i Gmina Żarki, dobrewiadomosci.net.pl

Czytaj także:Odrodzenie wiary wśród szkockiej młodzieży

Czytaj także:Leon XIV modlił się za niego. Nastolatek wyzdrowiał z chłoniaka

The post Ach ta dzisiejsza młodzież… Uratowali nieprzytomnego mężczyznę! first appeared on Aleteia Polska.

W dzisiejszych czasach do karmienia stosuje się realistyczne harmonogramy życia. Oznacza to, że opiekunowie nie uzależniają już swojego dnia od karmienia; włączają karmienie do swojej pracy, odpoczynku i ruchu. Takie podejście pozwala na rozładowanie napięcia i stworzenie bardziej naturalnej interakcji między opiekunem a dzieckiem.

To zmiana w kierunku komfortu. Współczesne biustonosze do karmienia piersią są projektowane tak, aby były wygodne w noszeniu, podtrzymywały pierś i umożliwiały różne pozycje. Karmienie staje się bardziej intuicyjne i łatwiejsze w obsłudze dzięki regulowanym konstrukcjom, miękkim systemom podtrzymywania i ergonomicznemu ułożeniu.

Momcozy wpisuje się w szerszy trend ułatwiania i personalizowania macierzyństwa. Podkreśla on znaczenie współczesnych systemów wspomagania karmienia dla komfortu, dostępności
i użyteczności na różnych etapach macierzyństwa.

Ta zmiana prowadzi do bardziej zrównoważonego doświadczenia karmienia. Ponieważ rutyny nie są sztywne, opiekunowie mogą skupić się na budowaniu więzi, a nie na logistyce. To pierwszy krok w kierunku bardziej zrównoważonej i pewnej siebie praktyki pielęgniarskiej.

Najważniejszym postępem w nowoczesnej opiece pielęgniarskiej jest stworzenie systemów bezdotykowych. Urządzenia te umożliwiają nieprzerwane, bezwysiłkowe karmienie/odciąganie pokarmu oraz codzienną rutynę dla opiekuna.

To integracja, a nie separacja, jest kluczem do innowacji projektowych w tym zakresie. Nowoczesne systemy wsparcia są projektowane tak, aby współgrały z rytmem codziennego życia, a nie wymagały dodatkowego czasu i przestrzeni. Ergonomiczna odzież, noszone mechanizmy podtrzymujące i regulowane dopasowanie zapewniają bezpieczne i wygodne dopasowanie.

• Mobilność podczas karmienia/odciągania pokarmu.
• Zmniejszenie nacisku na ramiona, szyję i plecy.
• Można go nosić pod normalnym ubraniem.
• Stabilne podparcie dla utrzymania stałej pozycji.
• Niezależność i brak rozpraszania się przez innych.

Systemy te są szczególnie przydatne dla osób o napiętym trybie życia. Pomagają równomiernie rozłożyć ciężar i minimalizują potrzebę regulacji, dzięki czemu długotrwałe użytkowanie jest mniej męczące i łatwiejsze w obsłudze.

Wspomaganie bez użycia rąk jest częścią szerszego obrazu; systemy karmienia powinny wpasowywać się w codzienne życie, a nie je zakłócać. Ta zmiana zmieniła postrzeganie wygody w opiece pielęgniarskiej.

W nowoczesnym harmonogramie karmienia piersią może występować połączenie karmienia piersią i odciągniętym mlekiem. Opiekunowie nie postrzegają ich już jako dwóch odrębnych czynności, lecz jako elastyczną i spójną całość.

Taka integracja pomaga zachować spójność harmonogramów karmienia nawet w pracy, w podróży czy w domu. Dzięki cichej pracy, kompaktowej konstrukcji i łatwości obsługi, przejście to przebiegło płynnie i stało się bardziej praktyczne niż kiedykolwiek wcześniej.

Laktator nie jest już oddzielnym urządzeniem; jest teraz częścią systemu karmienia. Ta zmiana ułatwi ciągłe karmienie, minimalizując jednocześnie zakłócenia w aktywności i rutynie opiekunów.

Akcesoria, takie jak ubrania i rozwiązania do przechowywania, dodatkowo ułatwiają ten proces, zapewniając komfort. Działają one razem, zmniejszając tarcie i sprawiając, że odciąganie pokarmu staje się przedłużeniem karmienia, a nie dodatkowym zadaniem.

Karmienie i odciąganie pokarmu można zaplanować razem, co zapewnia większą kontrolę nad harmonogramem karmienia i odciągania pokarmu, komfortem i planowaniem żywienia. Ta równowaga pomaga w utrzymaniu zrównoważonego karmienia w dłuższej perspektywie.

Przenośne wsparcie karmienia jest ważnym czynnikiem we współczesnym społeczeństwie rodzicielskim, podobnie jak mobilność. Dzisiejsi opiekunowie oczekują rozwiązań, które sprawdzą się w podróży, podczas załatwiania sprawunków lub na zewnątrz.

Systemy przenośne są projektowane tak, aby były lekkie, kompaktowe i łatwe w obsłudze
w różnych warunkach. Eliminują potrzebę niewygodnych konfiguracji i zapewniają wsparcie karmienia przez cały czas.

Przenośne systemy karmienia mają kilka ważnych cech.

• Łatwy montaż i natychmiastowa konfiguracja.
• Typowe artykuły rehabilitacyjne o niewielkiej wadze.
• W miejscach publicznych dyskretne użycie
• Torby na co dzień i idealne w podróży

Te cechy sprawiają, że systemy przenośne są szczególnie przydatne dla opiekunów, którzy muszą się przemieszczać w ciągu dnia. Zapewniają one wsparcie w karmieniu w dowolnym momencie, bez konieczności planowania i przygotowywania.

Mobilność jest nie tylko wygodna, ale i uspokajająca. Akcesoria do karmienia są zawsze pod ręką, co pomaga zminimalizować stres i umożliwia opiekunom częstszą interakcję, a mniej martwienie się o logistykę karmienia.

W miarę jak możliwość przemieszczania się stała się kluczowym elementem rodzicielstwa w dzisiejszych czasach, przenośne systemy karmienia również się rozwinęły, stając się jeszcze łatwiejsze i bardziej elastyczne.

Styl życia i struktura rutyny są istotnymi czynnikami przy wyborze odpowiedniego wsparcia żywieniowego. Nie ma jednego uniwersalnego rozwiązania, a każdy opiekun będzie miał własne potrzeby w zakresie mobilności, karmienia i komfortu.

Niektórzy mogą chcieć karmić w domu, podczas gdy inni będą potrzebować lekkiego systemu
i będą chcieli dużo przemieszczać się w ciągu dnia. Najlepsza opcja to taka, która idealnie wpasowuje się w to, co już robisz i nie wprowadza dodatkowych utrudnień.

• Poziom aktywności w ciągu dnia
• Jak często są karmione/odciągane?
• Potrzeba mobilności zamiast siedzenia na krześle lub sofie
• Dopasowanie i komfort
• Łatwość czyszczenia i konserwacji

Efektywny system żywienia powinien wymagać mniej pracy. Powinien on zapewniać dzieciom poczucie komfortu fizycznego i pewności siebie, a także być czymś, co można łatwo włączyć do codziennej rutyny.

Zmiana w nowoczesnym systemie wsparcia żywieniowego nie polega na stworzeniu jednego, idealnego produktu, ale na stworzeniu systemu wsparcia żywieniowego, który można dostosować do indywidualnych potrzeb i który będzie się zmieniał wraz ze zmianą tych potrzeb.

Dzisiejsze wsparcie karmienia dla rodziców jest bardziej elastyczne, adaptacyjne i komfortowe niż kiedykolwiek wcześniej. Opiekunowie nie muszą już trzymać się tych sztywnych schematów; zamiast tego mogą opracować plan, który odpowiada im, ich mobilności i dobremu samopoczuciu emocjonalnemu.

Niezależnie od tego, czy chodzi o elastyczne rozwiązania do karmienia piersią, systemy bezdotykowe, wbudowane opcje odciągania pokarmu, czy przenośne rozwiązania, każda innowacja pomaga stworzyć bardziej zrównoważone i realistyczne doświadczenie opieki. Narzędzia te zostały zaprojektowane tak, aby współdziałać, zmniejszając obciążenie
i usprawniając codzienną płynność.

To znacząca zmiana w macierzyństwie: karmienie zgodnie z harmonogramem. Ucieleśnia ono niezależność, łatwość i elastyczność, pozwalając opiekunom na swobodne i pewne poruszanie się w codziennych czynnościach.

Cel ewolucji ciągłego wsparcia karmienia jest jasny: uproszczenie, uczynienie go bardziej komfortowym i umożliwienie rodzicom rodzicielstwa tak, jakby byli w prawdziwym życiu.

The post Karmienie na Twoich warunkach: nowoczesne wsparcie dla każdej rutyny pielęgniarskiej first appeared on Aleteia Polska.

Ta książka jeszcze bardziej pomogła jej budować wiarę w życiu. Aż do czasów liceum i studiów, gdy ważniejsi stały się rówieśnicy: słuchanie mocnej muzyki i wspólne imprezowanie. W końcu przestała przystępować do sakramentów św.

– W tym czasie po parafiach krążył obraz Pana Jezusa Miłosiernego – mówi. – Nie przypuszczałam, że moja mama (tato zmarł na raka płuc, gdy miałam zaledwie dziewięć miesięcy) modliła się przed nim o moje nawrócenie. Gdy obraz nawiedził nasza parafię – zapragnęłam pójść do spowiedzi. Tak zaczęła się moja przygoda z Panem Bogiem, trwająca do dziś.

Podczas Światowych Dni Młodzieży w Rzymie w 2000 roku, uświadomiła sobie, że młodzi wierzący są tak samo „normalni” i pełni marzeń jak ona. Słuchali mocnego rocka, chodzili w glanach… i wierzyli. Wtedy na dobre wróciła do Kościoła. Trafiła na Seminarium Odnowy Wiary, skończyła kurs ewangelizacyjny, rekolekcje ignacjańskie, i zadomowiła się w Odnowie w Duchu Świętym.

fot: archiwum własne

Wkrótce poznała przyszłego męża, Zenona. Dała się zaprosić na koncert „2Tm2,3”, grający jej ulubioną rockową muzykę, a wkrótce odkryła, że Zenek jest inteligentny, szarmancki i – co najważniejsze – wierzący. Zachwycili się sobą, a ich relacja początkowo przypominała sielankę – aż do nauk przedślubnych prowadzonych w formie dialogu.

„Acha. Nareszcie zaczęliście się kłócić” – zareagował znajomy ksiądz, gdy z niepokojem opowiadała, że podczas spotkań zaczęły pojawiać się spory. Uświadomił im, że to naturalny etap: muszą się zetrzeć, by nauczyć się także godzić. Dodał, że dopiero teraz naprawdę dojrzewają do małżeństwa. To ją uspokoiło. Pobrali się w 2003 r.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Szczęśliwi i pełni wiary w przyszłość zamieszkali w wynajętym mieszkaniu. Pół roku po ślubie Magda zaszła w ciążę. Zaledwie osiem tygodni później, z wysoką gorączką i tak silnym bólem w pachwinie, że nie była w stanie chodzić, trafiła do szpitala z podejrzeniem ostrego stanu zapalnego. Diagnoza okazała się znacznie poważniejsza: masywna zakrzepica lewej nogi, obejmująca także żyłę biodrową. Na szczęście okazało się, że z dzieckiem było wszystko w porządku.

– Byliśmy przerażeni – opowiada. – I wtedy Bóg przyszedł nam z pomocą. Gdy zalana łzami, ledwo się wlokąc, poszłam do łazienki, spotkałam salową. Widząc, w jakim jestem stanie, zapytała mnie, czy może się nade mną pomodlić. Posadziła mnie na odwróconym do góry dnem wiadrze, położyła ręce na ramionach i rozpoczęła modlitwę.

– Wtedy spłynął na mnie tak ogromny pokój, że wiedziałam, że Bóg jest z nami – podsumowuje z uśmiechem. Salowa wręczyła jej także modlitwę matki za dziecko, którą zaczęłam odmawiać.

A Bóg nie przestawał działać. Dzięki temu, że jej mama podjęła pracę w instytucie hematologicznym, Magda szybko została zdiagnozowana. Okazało się, że ma wrodzoną dziedziczną chorobę krwi: trombofilię tak silną, że na co dzień musi przyjmować leki, rozrzedzające krew. Te „przypadkowe” zdarzenia układały się w ciąg, który z perspektywy czasu trudno nazwać przypadkiem.

fot: archiwum wlasne

Czytaj także:Mama, tata i 9 synów! Razem pomagają innym wielodzietnym

Przy trombofilii zagrożeniem dla życia Magdy i dziecka mógł być zarówno naturalny poród, w którym mogło dojść do oberwania skrzepu, i cesarskie cięcie – ze względu na zagrożenie krwotokiem. Magda była już w ósmym miesiącu ciąży, gdy znajomy jezuita zachęcił ją do zawierzenia dziecka bł. Honoratowi Koźmińskiemu, polskiemu kapucynowi z XIX w., mówiąc, że właśnie jest jego wspomnienie. Uczynili to wspólnie z mężem. Błogosławiony kapucyn, działacz niepodległościowy i założyciel 27 zgromadzeń zakonnych i wspólnot, służących podczas zaborów umacnianiem wiary i pomocą prześladowanym, okazał się skutecznym orędownikiem także w sprawach rodzinnych. Poród przebiegł bez większych komplikacji i państwo Kosiccy z radością powitali na świecie zdrową Anię.

– Lekarze radzili nam zaczekać trochę z kolejną ciążą – mówi Magda. – Nikt jednak nie przeprowadził z nami jasnej rozmowy o tym, jak duże jest ryzyko i jakie są perspektywy.  Zaczęliśmy planować adopcję. Zanim jednak zgłosiliśmy się do ośrodka, okazało się, że jestem w ciąży.

– Dowiedzieliśmy się o tym w symbolicznym dniu: w Wigilię 2008 r. – mówi Magdalena. – Zrozumieliśmy, że kolejne tak bardzo upragnione dziecko, jest prezentem od Pana Boga.

W połowie ciąży Magdę zaczął boleć kręgosłup i żebra. Nie przejmowała się tym jednak specjalnie. A gdy w ósmym miesiącu poszła do spowiedzi do kościoła ojców kapucynów i szukała spokojnego miejsca, żeby się pomodlić, trafiła wprost na obraz bł. Honorata Koźmińskiego! Zawierzyła mu wtedy synka i poród.

– Byłam przekonana, że to sam bł. Honorat mi o sobie przypomniał i w ten sposób zapewnił, że wszystko będzie dobrze – mówi z radością. – I tak było: Staś szczęśliwie przyszedł na świat.

fot: archiwum własne

Choroby jednak nie odpuszczały. Miesiąc po porodzie bardzo silne bóle niemal nie pozwalały Magdzie chodzić. W Instytucie Reumatologii zdiagnozowano kolejną chorobę genetyczną: zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa.

– To było dla mnie trudne – mówi. – Czasami płakałam z bezsilności, widząc, jak dzieci wyciągają do mnie ręce, a ja nie mogę ich nosić. W dzień opiekę nad nimi przejmowała moja mama, w nocy mąż.

Po pół roku, gdy odstawiła syna od piersi, przeszła na silniejsze leki i rozpoczęła rehabilitację, zaczęła czuć się lepiej.

Wraz z mężem zawierzali te trudne sytuacje Bogu. Magda ofiarowywała swoje cierpienia w konkretnych intencjach, co nadawało im sens. I wtedy., w styczniu 2010 r., odkryto u niej podczas szczegółowych badań kolejne schorzenie: zaawansowaną osteoporozę.  

– Zaczęłam wpadać w panikę. Płakałam: „Boże, jeszcze osteoporoza”. Bałam się, że zaraz się wywrócę i coś połamię.

Pół roku później, podczas Mszy św. z modlitwą o uzdrowienie, prowadzoną przez jednego ze znanych charyzmatyków, usłyszała, że „Magdalena jest uzdrawiana z osteoporozy”. Była pewna, że chodzi o nią. Kolejne badania potwierdziły jednoznacznie, że osteoporozy nie ma. Zdziwiony technik, widząc poprzednie wyniki, powtórzył badania dla pewności.

– Czułam się uskrzydlona – mówi. – A wraz z mężem odczytaliśmy to jako zaproszenie, by postarać się o kolejne dziecko.

Czytaj także:Stracili dziecko. Potem przyszło… dziesięcioro. „Zaufaliśmy do końca”

fot: archiwum własne

I tym razem bł. Honorat, któremu od razu zawierzyli maleństwo, opiekował się nimi ze szczególną pieczołowitością. Gdy tydzień przed planowanym przyjęciem do szpitala Magda rozbiła samochód, okazało się to opatrznościowe. Wypadek przyspieszył poród i… uratował życie Antosia. Dzięki przyspieszonemu porodowi, szybko odkryto, że chłopiec ma olbrzymi supeł na pępowinie. Gdyby poród odbył się później, supeł mógłby do tego czasu zacisnąć się zupełnie i synek by nie przeżył.

– Gdy tylko mogłam, poszłam na dziękczynną Mszę świętą. Jak się okazało, było to we wspomnienie bł. Honorata Koźmińskiego… – Magda uśmiecha się. – To było dla mnie jak potwierdzenie: to naprawdę ja się Wami opiekuję.

Kolejnym znakiem, że Bóg nad nami czuwa, było znalezienie wymarzonego domu (w mieszkaniu z trójką dzieci było im już bardzo czasu) w akceptowalnej dla nich cenie. Dokładnie takiego, o jaki prosili w modlitwie i ze wspaniałymi ludźmi w sąsiedztwie. To tu, półtora roku po przeprowadzce, przyszło na świat ich kolejne upragnione dziecko, Krzysiu.

– Wtedy też, podczas nasilenia choroby reumatoidalnej, trafiłam do dr Edyty Biernat-Kałuży, która poprzez odpowiednią dietę i styl życia, postawiła mnie dosłownie na nogi – uśmiecha się.

Magda, dzięki wsparciu przyjaciółek, znalazła pracę jako psycholog szkolny i zaczęła się szkolić jako psychoterapeuta. Zaangażowali się wraz z mężem w Domowym Kościele, a Magda do dziś prowadzi dwie róże różańcowe. Całą rodziną lubią grać w planszówki, jeżdżą na rowerach i bardzo dużo ze sobą rozmawiają.

– Dopóki nie poznałam Pana Boga, żyłam w olbrzymim lęku – mówi Magdalena Kosicka. – Potem, mimo nadal pojawiających się obaw i trudności, nauczyłam się zawierzać Mu wszystko. Wtedy zaczął wypełniać mnie olbrzymi pokój. Wiem, że Bóg zawsze opiekuje się nami, a ja staram się trwać przy Nim i to czyni mnie szczęśliwą.

Czytaj także:„Nawet jeśli Bóg mnie powoła, będzie pięknie” – świadectwo chorej na raka matki

The post Miał być dramat, jest czwórka dzieci. Niezwykłe świadectwo Magdy i pomoc bł. Honorata first appeared on Aleteia Polska.

Świat odkrył wtedy istnienie w Algierii skromnego klasztoru cystersów — w czasie gdy wspólnota chrześcijańska skurczyła się do garstki po uzyskaniu przez kraj niepodległości. Kardynał Duval, arcybiskup Algieru od 1954 roku, wzywał katolików — stanowiących już zdecydowaną mniejszość — do braterskiego uczestnictwa w rozwoju niepodległej Algierii. Nawoływał do prawdziwego nawrócenia duchowego, do pokornego życia Ewangelią pośród wierzących muzułmanów, bez prozelityzmu, i do stawania się głębszymi świadkami miłości.

Dla zakonników, zakonnic i świeckich zaangażowanych w edukację i opiekę zdrowotną klasztor w Tibhirine był „duchowym sercem Algierii” — miejscem modlitwy i rekolekcji. Dla muzułmańskich sąsiadów — miejscem pokoju zamieszkanym przez ludzi modlitwy.

Powołanie monastyczne Christiana de Chergé, przeora klasztoru, zakiełkowało podczas wojny algierskiej. Jako kleryk powołany do Algierii — jak całe jego pokolenie — na wojnę, której nie aprobował, głęboko przeżył spotkanie z wiarą tamtejszych ludzi. Pewien wiejski strażnik, z którym prowadził braterskie rozmowy o Bogu, powiedział mu wprost: „Wy, chrześcijanie, nie umiecie się modlić.” Ten sam człowiek uratował go z zasadzki, lecz zapłacił za to życiem. Od tej chwili przyszły kapłan wiedział, że muzułmanin oddał za niego życie. To wydarzenie stało się fundamentem wszystkiego. Wstąpił do zakonu i wrócił do Algierii, by poświęcić się modlitwie u boku wierzących muzułmanów. Chciał być „bratem każdego dnia”.

Już w 1971 roku, jako brat odpowiedzialny za przyjmowanie gości, opisał misję klasztoru w jego informatorze: „U boku modlących się islamu [mnisi] składają profesję celebrowania, dniem i nocą, tej wspólnoty w stawaniu się i niestrudzenie przyjmowania jej znaków — jako wieczni żebracy miłości, przez całe życie, jeśli tak będzie Bogu miłe, w murach tego klasztoru powierzonego opiece Maryi, Matki Jezusa…”

W chwili gdy Sobór Watykański II podkreślał, że „Kościół patrzy z szacunkiem również na muzułmanów, którzy adorują jedynego Boga, żywego i samoistnego, miłosiernego i wszechmocnego, Stworzyciela nieba i ziemi, który przemówił do ludzi…” (Nostra Aetate) i wzywał wierzących do szczerego dążenia do wzajemnego zrozumienia, brat Christian postanowił zostać „bratem wszystkich dni”. Przez lata studiował islam i szukał — w kontakcie z pobożnymi muzułmanami zwracającymi się do jedynego Boga — punktów zbieżności: modlitwy rytualnej, jałmużny, postu, pielgrzymki, ducha chwały i przebaczenia.

Radowało go, gdy głos muezzina i uderzenie klasztornego dzwonu rozlegały się jedna po drugiej — wiedział, że jedni i drudzy odpowiadają, każde w swojej tradycji, na wezwanie tego samego Boga. Mocno wierzył w płodność różnicy: „Drugi człowiek dotyczy mnie. Właśnie dlatego, że jest inny, obcy, muzułmanin — jest moim bratem. Jego odmienność ma sens w tym, czym ja jestem. Nadaje treści naszej wzajemnej relacji, jak i naszemu wspólnemu szukaniu jedności w Bogu.”

W Tibhirine mnisi pracowali przy oliwkach, miodzie i ogrodzie razem z muzułmańskimi sąsiadami, z którymi w 1978 roku założyli spółdzielnię rolniczą. Przy codziennej pracy, przez lata, rosła wspólnota braterska i duchowa. Siedmiu mnichów-męczenników — bo „męczennik” znaczy „świadek” — ogłoszono błogosławionymi 8 grudnia 2018 roku wraz z dwunastoma innymi zakonnikami i zakonnicami, w tym biskupem Oranu, zamordowanymi w Algierii za to, że nie chcieli porzucić swoich muzułmańskich sąsiadów. Uroczystość beatyfikacji odbyła się w Algierii, w obecności licznych imamów — stu czternastu spośród nich zginęło z rąk terrorystów — i stała się wyjątkowym przejawem braterskiego dialogu między chrześcijanami a muzułmanami. Nie dialogu teologicznego czy intelektualnego, który często prowadzi w ślepe zaułki, lecz dialogu życia — krok po kroku, w przyjaźni.

Słowo „przyjaciel” wraca nieustannie pod piórem brata Christiana, szczególnie w poruszającym zakończeniu jego duchowego testamentu:

„I ty też, przyjacielu ostatniej chwili, który nie wiedziałeś, co czynisz. Tak, dla ciebie też pragnę tego DZIĘKUJĘ i tego »Z BOGIEM« — ujrzanego w twojej twarzy. I oby dane nam było odnaleźć się kiedyś jako dwaj szczęśliwi łotrzy w raju, jeśli taka będzie wola Boga, Ojca nas obojga. Amen. Inch Allah!”

Ich śmierć objawiła ich światu. Trzydzieści lat później nie mylmy jednak sensu tej rocznicy. Mnisi powtarzali, że nie szukali chrześcijańskiego męczeństwa na ziemi islamu. Ich świadectwo to świadectwo braterstwa i niezwyciężonej nadziei na wspólnotę „w stawaniu się” — wspólnotę wierzących modlących się do jedynego Boga. Beatyfikując ich, Kościół uznał proroczy charakter świadectwa tego małego Kościoła algierskiego zanurzonego w oceanie islamu, a niosącego niezwyciężoną nadzieję.

Niedawna wizyta papieża Leona XIV w Algierii potwierdza, że to proroctwo przemawia do nas również dzisiaj. Towarzysze Christiana de Chergé otworzyli duchową drogę. Są już grupy — choćby w Marsylii — które idą nią pokornie, krok po kroku.

The post Cystersi z Tibhirine — modlący się pośród muzułmanów w Algierii first appeared on Aleteia Polska.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Mnisi mają łatwiej? Mogłoby się tak wydawać. Ich codzienne życie jest precyzyjnie poukładane i podzielone między pracę, modlitwę i odpoczynek. Z nami – świeckimi czy zabieganymi duszpasterzami – jest zupełnie inaczej. Zwykle to właśnie na modlitwę wiecznie brakuje nam czasu w grafiku.

W swojej książce „Święty rytm życia. Śladami mistrzów modlitwy” bp Alfred C. Hughes zwraca uwagę na ciekawą intuicję założyciela zakonu benedyktynów. Święty Benedykt zachęcał swoich uczniów, aby wykonywali codzienne zadania po prostu na chwałę Boga. Chciał, aby modlitwa przenikała ich wysiłki, a nie była kolejnym punktem do odhaczenia na liście zadań.

Zamiast wydzielania godzin na indywidualne modlitwę prywatną, mnisi mieli oddawać się lekturze duchowej, uczestniczyć w kontemplacyjnym rozważaniu liturgii, a następnie… iść do pracy w duchu modlitwy. Co to oznacza dla nas w praktyce?

Kluczem do włączenia modlitwy w obowiązki zawodowe jest świadomość. Często wpadamy w automatyzm, działamy na autopilocie, byle tylko przetrwać do piętnastej czy siedemnastej. Tymczasem bp Hughes przypomina:

Naprawdę musimy wykonywać pracę świadomie, jeśli chcemy zachować człowieczeństwo. Ważne, byśmy potrafili włożyć w nią swój wyjątkowy umysł i serce. Musimy postrzegać pracę jako uczestnictwo w Bożej mądrości.

Jeśli zmienimy perspektywę i tak podejdziemy do biurka, komputera czy kasy fiskalnej, każda czynność stanie się przestrzenią spotkania z Bogiem. Biskup zauważa, że wcale nie chodzi o ciągłe poszukiwanie nowych technik radzenia sobie ze stresem czy nowoczesnych metod zarządzania czasem. Najważniejsze to:

(…) nauczyć się odnosić do swojej pracy w sposób, który pozwoli doświadczać siebie jako prawdziwego partnera Boga w kształtowaniu życia na tym świecie.

Dzięki temu praca przestaje być pańszczyzną, a staje się ciągłym przebywaniem w Bożej obecności. A to przecież jest absolutna istota modlitwy.

Drugim filarem duchowości pracy jest refleksja nad tym, czy nasze zajęcie realnie służy innym ludziom. Bp Hughes stąpa twardo po ziemi i wie, jak wygląda rynek pracy. Zauważa, że „większość z nas kończy w pracy, która akurat jest dostępna”. Nie zawsze robimy to, co jest naszą życiową pasją.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Zawsze jednak mamy wpływ na to, jak się w tę pracę angażujemy. Jeśli chcemy podchodzić do swoich obowiązków w życiodajny sposób, musimy jasno określić, co zależy od nas. W tym miejscu autor podkreśla ogromne znaczenie zatrzymania się i refleksji:

Niezwykle istotna jest kontemplacja, dzięki której odkrywamy głębszy sens naszych działań. Przykładowo, jeśli mamy się angażować w badania w dziedzinie fizyki, biologii, cybernetyki czy genetyki, ważne, byśmy robili to w sposób, który naprawdę czyni z nas współpracowników Boga.

Niezależnie od tego, czy zarządzasz wielkim zespołem w korporacji, badasz strukturę DNA, czy sprzątasz szkołę – w duchu benedyktyńskim stajesz się bezpośrednim współpracownikiem Boga w dziele stworzenia.

Wyd. W Drodze

Artykuł powstał na podstawie fragmentu książki bp. Alfreda C. Hughesa „Święty rytm życia. Śladami mistrzów modlitwy”, tłum. Anna Wawrzyniak-Kędziorek, wyd. W Drodze.

Czytaj także:„Możny cudotwórco, módl się za nami”. Litania do św. Benedykta za Europę

Czytaj także:Jak się modlić, gdy podczas mszy ksiądz wznosi hostię i kielich?

Czytaj także:Nie mogła się modlić i myślała, że jest „od Boga odrzucona”. Jak s. Faustyna przetrwała ciemną noc duszy

The post Nie masz czasu na modlitwę? Uwaga: św. Benedykt nie zachęcał do modlitwy prywatnej! first appeared on Aleteia Polska.

Zanim jednak podejmiesz decyzję o wyrzuceniu starych rzeczy na śmietnik lub oddaniu ich za bezcen, warto wiedzieć, że wiele z nich może mieć realną wartość rynkową. Rynek antyków i przedmiotów kolekcjonerskich przeżywa obecnie prawdziwy renesans. Jak sprawdzić, czy posiadasz w domu mały skarb i jak bezpiecznie go sprzedać?

Bardzo częstym błędem jest zakładanie, że wartościowy antyk musi być lśniącym meblem z zamku. Nic bardziej mylnego. Kolekcjonerzy i pasjonaci historii poszukują bardzo różnorodnych przedmiotów. Coś, co dla Ciebie jest niefunkcjonalnym reliktem przeszłości, dla kogoś innego może być brakującym elementem kolekcji.

Co najczęściej cieszy się zainteresowaniem na rynku wtórnym?

• Sztuka i rzemiosło: obrazy (zarówno olejne, jak i grafiki czy akwarele), rzeźby, stare ikony.
• Porcelana i szkło: naczynia z dawnych polskich lub zagranicznych manufaktur, wazony z okresu PRL, stare kryształy.
• Biżuteria i numizmatyka: stare zegarki (kieszonkowe i naręczne), srebrne sztućce, ordery, odznaczenia oraz monety i banknoty.
• Przedmioty codziennego użytku: stare lampy, aparaty fotograficzne, maszyny do pisania, a nawet stare militaria czy dokumenty.

Sprzedaż antyków na własną rękę, na popularnych portalach ogłoszeniowych, bywa trudna i ryzykowna. Bez odpowiedniej wiedzy łatwo paść ofiarą nieuczciwych kupców, którzy drastycznie zaniżą cenę, lub odwrotnie – wystawić przedmiot za zbyt wygórowaną kwotę, przez co miesiącami nie znajdzie on nabywcy.

Kluczem do sukcesu jest rzetelna wycena. Warto zwrócić się do profesjonalnego podmiotu, który potrafi ocenić wiek przedmiotu, stan jego zachowania, rzadkość występowania na rynku oraz aktualny popyt wśród kolekcjonerów.

Jeśli chcesz dowiedzieć się, ile warte są Twoje pamiątki, i zależy Ci na szybkiej, bezpiecznej oraz uczciwej transakcji, doskonałym adresem jest GaleriaRafal.com. To miejsce stworzone przez pasjonatów i ekspertów z wieloletnim doświadczeniem na rynku antykwarycznym.

Dlaczego warto wybrać współpracę z Galerią Rafał?

• Darmowa i niezobowiązująca wycena: Możesz przynieść przedmiot osobiście lub przesłać jego zdjęcia drogą elektroniczną. Eksperci ocenią jego potencjał całkowicie bezpłatnie.
• Natychmiastowa gotówka: W przypadku decyzji o sprzedaży, transakcja przebiega sprawnie, a gotówkę otrzymujesz od ręki. To znacznie szybsze niż czekanie na kupca na portalach aukcyjnych.
• Uczciwość i dyskrecja: Każdy przedmiot traktowany jest indywidualnie, z poszanowaniem jego historii i realnej wartości rynkowej.
• Szeroki zakres skupu: Galeria interesuje się zarówno cennymi dziełami sztuki, jak i mniejszymi przedmiotami kolekcjonerskimi, biżuterią czy pamiątkami rodzinnymi.

Zamiast pozwalać, by historia pokrywała się kurzem na strychu, zamień stare przedmioty na realne fundusze, dając im jednocześnie szansę na nowe życie w rękach kogoś, kto doceni ich urok. Przejrzyj domowe zakamarki i odwiedź stronę GaleriaRafal.com, aby skonsultować się z ekspertami. Przekonaj się, że przeszłość może mieć całkiem wymierną wartość!

The post Skarby ze strychu i domowej szuflady. Jak bezpiecznie sprzedać antyki i starocie? first appeared on Aleteia Polska.

aleteia.pl

Widowisko „Blachnicki. Człowiek Nowej Kultury” ukaże kluczowe momenty życia ks. Blachnickiego: od młodości, przez obóz w Auschwitz, duszpasterstwo i przemiany społeczne w Polsce. Osią spektaklu będzie temat wolności wewnętrznej i program nowej kultury, który stawia w centrum godność człowieka i jego rozwój.

Tworzymy widowisko o człowieku, którego duchowa formacja i profetyczna wizja wywarły niezatarty wpływ na losy naszej Ojczyzny oraz na historyczne przemiany w Polsce. Zdefiniowane przez ks. Blachnickiego ramy pracy duszpasterskiej oraz program Nowej Kultury są absolutnie ponadczasowe i jak nigdy dotąd potrzebne współczesnemu Kościołowi w Polsce, stanowiąc żywą odpowiedź na dzisiejsze kryzysy – podkreśla Andrzej Dubiel, pomysłodawca i organizator widowiska z Fundacji Muza Dei – Centrum Nowej Kultury.

czlowieknowejkultury.pl

20 maja 2026 ruszyła sprzedaż biletów na to wyjątkowe widowisko. Od tego dnia dostępna będzie pula biletów w rabatem w wysokości 20%. 

Zdecydowaliśmy się na tak dużą zniżkę w pierwszej puli, ponieważ zależy nam, aby widzowie kupowali bilety jak najszybciej. Środki zebrane na samym starcie sprzedaży pozwolą nam bezpiecznie opłacić pierwsze zobowiązania i ruszyć z produkcją pełną parą. Wasza szybka decyzja to wiatr w żagle dla nas – wyjaśnia Andrzej Dubiel.

Bilety są dostępne na stronie: https://eventdei.pl/ oraz poprzez oficjalną witrynę wydarzenia www.czlowieknowejkultury.pl.

Organizatorami wydarzenia są Fundacja Muza Dei – Centrum Nowej Kultury oraz Stowarzyszenie Diakonia Ruchu Światło-Życie.

Aleteia jest patronem medialnym wydarzenia.

Czytaj także:Tajemnice śmierci ks. Franciszka Blachnickiego. Zbrodnia, która wciąż domaga się prawdy

Czytaj także:Na tropie tajemniczych symboli. Powstał komiks o ks. Franciszku Blachnickim

The post Multimedialne widowisko „Blachnicki. Człowiek Nowej Kultury”. Bilety w promocyjnej cenie! first appeared on Aleteia Polska.

Rozpoczynamy dziś cykl katechez poświęconych pierwszemu dokumentowi promulgowanemu przez Sobór Watykański II, czyli Konstytucji o liturgii świętej „Sacrosanctum Concilium” (SC).

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Opracowując tę konstytucję, Ojcowie soborowi chcieli nie tylko podjąć reformę obrzędów, ale także doprowadzić Kościół do kontemplacji i pogłębienia tej żywej więzi, która go tworzy i jednoczy: misterium Chrystusa. Liturgia bowiem porusza samo serce tego misterium: jest zarówno przestrzenią, czasem, jak i kontekstem, w którym Kościół otrzymuje od Chrystusa swoje życie. W liturgii bowiem „dokonuje się dzieło naszego Odkupienia” (SC, 2), które czyni z nas wybrane plemię, królewskie kapłaństwo, naród święty, lud, który Bóg nabył sobie na własność (por. 1 P 2, 9).

Jak ukazała potrójna odnowa – biblijna, patrystyczna i liturgiczna – która dokonała się w Kościele w ciągu XX w., Misterium, o którym mowa, nie oznacza jakiejś mrocznej rzeczywistości, lecz zbawczy zamysł Boga, ukryty od wieczności i objawiony w Chrystusie, zgodnie ze słowami św. Pawła (por. Ef 3, 3-6). Oto zatem Misterium chrześcijańskie: wydarzenie paschalne, to znaczy męka, śmierć, zmartwychwstanie i uwielbienie Chrystusa, które właśnie w liturgii zostaje nam uobecnione sakramentalnie, tak że ilekroć uczestniczymy w zgromadzeniu zebranym „w Jego imię” (Mt 18, 20), zostajemy zanurzeni w tym Misterium.

Czytaj także:Papież Leon XIV osobiście zaprezentuje pierwszą encyklikę o AI

Sam Chrystus jest wewnętrzną zasadą misterium Kościoła, świętego Ludu Bożego, zrodzonego z Jego boku przebitego na krzyżu. W świętej liturgii, mocą swojego Ducha, On nadal działa. Uświęca Kościół, swoją Oblubienicę, i włącza go do swojej ofiary składanej Ojcu. Wypełnia swoje absolutnie jedyne kapłaństwo – On, który jest obecny w głoszonym Słowie, w sakramentach, w osobach celebrujących szafarzy, w zgromadzonej wspólnocie oraz – w najwyższym stopniu – w Eucharystii (SC, 7). Tak więc, według św. Augustyna (por. Sermones, 277), sprawując Eucharystię, Kościół „przyjmuje Ciało Pana i staje się tym, co przyjmuje”: staje się Ciałem Chrystusa, „by stanowić mieszkanie Boga przez Ducha” (Ef 2, 22). To jest „dzieło naszego odkupienia”, które upodabnia nas do Chrystusa i umacnia nas w komunii.

W liturgii świętej ta komunia urzeczywistnia się „przez obrzędy i modlitwy” (SC, 48). Rytuały Kościoła wyrażają jego wiarę – zgodnie ze słynnym wyrażeniem lex orandi, lex credendi – i jednocześnie kształtują tożsamość eklezjalną: głoszone Słowo, celebracja sakramentu, gesty, milczenie, przestrzeń – wszystko to ukazuje i nadaje kształt ludowi zgromadzonemu przez Ojca, Ciału Chrystusa, Świątyni Ducha Świętego. Każda celebracja staje się w ten sposób prawdziwą epifanią Kościoła trwającego na modlitwie, jak przypomniał św. Jan Paweł II (List apost. Vicesimus quintus annus, 9).

Jeśli liturgia służy misterium Chrystusa, można zrozumieć, dlaczego została zdefiniowana, że „jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i zarazem jest źródłem, z którego wypływa cała jego moc” (SC, 10). To prawda, że działanie Kościoła nie ogranicza się wyłącznie do liturgii, jednak wszelka jego działalność (przepowiadanie, posługa ubogim, towarzyszenie sprawom ludzkim) zmierza ku temu „szczytowi”. Z drugiej strony liturgia wspiera wiernych, zanurzając ich nieustannie i na nowo w Paschę Pana, a zatem poprzez głoszenie Słowa, sprawowanie sakramentów i wspólną modlitwę są oni pokrzepiani, umacniani i odnawiani w swoim zaangażowaniu w wiarę i w swojej misji. Innymi słowy, uczestnictwo wiernych w czynności liturgicznej jest jednocześnie „wewnętrzny” i „zewnętrzny”.

Oznacza to również, że owo uczestnictwo ma konkretnie przenikać całe życie codzienne w dynamice etycznej i duchowej, tak aby celebrowana liturgia przekładała się na życie i domagała się wierności, zdolnej do urzeczywistnienia tego, co zostało przeżyte podczas celebracji: w ten sposób nasze życie staje się „ofiarą, żywą, świętą, Bogu miłą”, realizując naszą „służbę Bożą” (Rz 12, 1).

W ten sposób „liturgia przekształca tych, którzy są wewnątrz Kościoła, w święty przybytek w Panu” (SC, 2) i tworzy wspólnotę otwartą i gościnną dla wszystkich. Jest ona bowiem przeniknięta Duchem Świętym, wprowadza nas ona w życie Chrystusa, czyni nas Jego Ciałem i we wszystkich swoich wymiarach stanowi znak jedności całego rodzaju ludzkiego w Chrystusie. Jak powiedział Papież Franciszek: „Świat jeszcze tego nie wie, ale wszyscy są zaproszeni na ucztę weselną Baranka (Ap 19, 9)” (List apost. Desiderio desideravi, 5).

Najdrożsi, pozwólmy, aby obrzędy, symbole, gesty, a przede wszystkim żywa obecność Chrystusa w liturgii, wewnętrznie nas kształtowały – będziemy mieli jeszcze okazję zgłębić to w kolejnych katechezach.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Pozdrawiam serdecznie Polaków. Przed 40 laty św. Jan Paweł II ogłosił encyklikę „Dominum et Vivificantem”, w której przypomniał, że Duch Święty jest „Światłością sumień” i pozwala nam „nazywać po imieniu dobro i zło”. Oczekując Pięćdziesiątnicy, prośmy Ducha Bożego, aby swymi darami obudził ludzkie sumienia, odwrócił je od nieprawości, przemocy i wojny oraz odnowił oblicze ziemi! Wszystkich was błogosławię!

st

Czytaj także:Papież Leon: Zmartwychwstały umacnia każdą nadzieję

Czytaj także:Papież Leon XIV podczas audiencji generalnej o remedium na duchowy kryzys

The post Papież Leon: Uczestnictwo w liturgii ma konkretnie przenikać całe życie codzienne first appeared on Aleteia Polska.

aleteia.pl

Niedawno Leon XIV odniósł się do sztucznej inteligencji w orędziu na 60. Światowy Dzień Środków Społecznego Przekazu, zatytułowanym „Zachowanie ludzkich głosów i twarzy”. Skupił się w nim na tym, jak AI jest coraz powszechniej wykorzystywana do zastępowania ludzkiej twórczości.

Choć wielu ludzi z entuzjazmem przyjmuje możliwość tworzenia rozmaitych dzieł jednym kliknięciem, papież Leon przestrzega, że nie musi to być dobre dla ludzkości. Wskazuje, jak ów trend zmienia nasze pojmowanie człowieka i tego, co tworzy. W swoim orędziu pisze, że systemy sztucznej inteligencji przejęły w ostatnich latach coraz większą kontrolę nad wytwarzaniem tekstów, muzyki i filmów. Zagraża to znacznej części ludzkiego przemysłu kreatywnego, który może zostać zdemontowany i zastąpiony etykietą „Powered by AI” — zamieniając ludzi w biernych konsumentów „niemyślanych myśli” i anonimowych produktów, pozbawionych autorstwa i miłości. Arcydzieła ludzkiego geniuszu w dziedzinie muzyki, sztuki i literatury stają się zaś już dziś jedynie poligonem szkoleniowym dla maszyn.

YouTube to jeden z najbardziej wymownych przykładów tego nowego, dziwnego świata, w którym coraz trudniej rozpoznać, czy film powstał z inicjatywy człowieka, czy wygenerowała go sztuczna inteligencja. Całe pełnometrażowe filmy są już tworzone przy użyciu AI przez ludzi z różnych zakątków globu — z wykorzystaniem technologii wytrenowanej na dziełach, które były niegdyś owocem ludzkich rąk i pomysłowości.

Papież Leon nie postrzega tego jako postępu. Uważa, że jest to przykład „zakopywania” naszych talentów — nawiązując do ewangelicznej przypowieści. Jego zdaniem rezygnacja z twórczości i oddanie maszynie naszych zdolności umysłowych oraz wyobraźni oznaczałoby właśnie zakopanie danych nam talentów, które mamy rozwijać w relacji z Bogiem i innymi ludźmi. Oznaczałoby to ukrycie własnej twarzy i zagłuszenie własnego głosu.

Papież nawiązuje do przypowieści Jezusa z Ewangelii według św. Mateusza (25, 14–30), w której pan powierza sługom talenty — ówczesną jednostkę monetarną — by zarządzali jego majątkiem i pomnażali go. Jeden ze sług, bojąc się zawieść pana błędną decyzją, zakopuje powierzone pieniądze w ziemi. Pan jest dla niego bezlitosny: „Sługę nieużytecznego wyrzućcie w ciemności zewnętrzne; tam będzie płacz i zgrzytanie zębów.”

Zdaniem Leona XIV, choć sztuczna inteligencja bywa użytecznym narzędziem, należy sięgać po nią rozważnie — szczególnie w działaniach twórczych: pisaniu esejów, tworzeniu dzieł plastycznych, komponowaniu muzyki czy realizacji filmów. Nadmierne poleganie na AI grozi bowiem „zakopaniem” Bożych darów — oddaniem maszynie całego twórczego trudu, podczas gdy my sami powoli tracimy umiejętności, które zostały nam dane.

aleteia.pl

Czytaj także:Papież Leon XIV osobiście zaprezentuje pierwszą encyklikę o AI

Czytaj także:Pierwsza encyklika papieża Leona XIV: Sztuczna inteligencja w rocznicę „Rerum Novarum”

Czytaj także:Jak (nie) rozmawiać ze sztuczną inteligencją. Tylko sprawdzone rady

The post Korzystanie z AI to zakopywanie talentów? first appeared on Aleteia Polska.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Wiek XV zastał franciszkanów podzielonych. Dwie wieki po śmierci Biedaczyny z Asyżu zakon liczył dziesiątki tysięcy braci, ale pierwotny ideał ewangelicznego ubóstwa zdążył się w wielu klasztorach znacznie rozmyć. Bracia już za życia św. Franciszka, a przynajmniej spora ich liczba, odnosili się krytycznie do reguły zakonodawcy, uważając ją za zbyt surową – głównie chodziło o jej złagodzenie w zakresie ubóstwa. 

Obok dobrze uposażonych klasztorów konwentualnych istniały jednak wspólnoty, które chciały żyć „czystą regułą” bez papieskich dyspens i złagodzeń. Franciszkańscy obserwanci (od łac. observare – zachowywać) stawiali sobie ambitne cele zachowania reguły św. Franciszka bez żadnych złagodzeń i dyspens. To właśnie w tym świecie – napiętym i pełnym wzajemnych podejrzeń – wyrósł Bernardyn ze Sieny.

8 września 1402 roku Bernardyn wstąpił do Braci Mniejszych w klasztorze San Francesco w Sienie, należącym do braci konwentualnych. W tym samym dniu rozdał swe dobra ubogim i przyjął habit. Dla odbycia nowicjatu, razem ze swym ojcem duchownym, usunął się do pustelni Colombaio koło Seggiano, należącej do braci obserwantów. 

Był wykształconym prawnikiem, sierotą z szlacheckiej rodziny, który mógł wybrać życie w komfortowym, wpływowym klasztorze. Wybrał inaczej.

Dlaczego franciszkanie ubierają się na… brązowo?

Galeria zdjęć

W Seggiano przestrzegano dokładnie absolutnego ubóstwa i surowości zalecanych przez założyciela. Brat Bernardyn złożył profesję zakonną w 1403 r., a rok później przyjął sakrament święceń. Miał około 25 lat i przebywał w klasztorze na wzgórzu Capriola przez 12 lat, poświęcając się studiom, zwłaszcza nad wielkimi doktorami i teologami franciszkańskimi. Te lata ciszy i nauki nie były ucieczką od świata, lecz przygotowaniem do tytanicznej pracy, która miała nadejść.

W 1417 roku Bernardyn wyszedł z pustelni i zabrał się do pracy. Według świadectw naocznych świadków na jego kazania garnęły się tak wielkie tłumy, że żaden kościół nie mógł ich pomieścić. Musiał głosić słowo Boże na placach. Księża wprost omdlewali od długich godzin spowiadania, tysiącami rozdawano Komunię świętą. Bernardyn nawracał, godził zwaśnionych, naprawiał małżeństwa, wzbudzał powołania kapłańskie i zakonne.

To był przełom w jego myśleniu o franciszkanizmie: wierność Biedaczynie z Asyżu nie oznacza jakiejś ucieczki przed światem, ale właśnie odważne wejście w jego środek. Ewangeliczne ubóstwo i gorliwość duszpasterska to nie są sprzeczności – mogą iść w parze.

Czytaj także:Kolejne nawrócenie św. Franciszka z Asyżu

Efekty były zdumiewające. W latach 1438–1442 rodzina obserwantów wzrastała i w ilość członków, i w ilość klasztorów. Miał on podobno zreformować 300 klasztorów i podnieść liczbę braci obserwantów z 130 do 4 tysięcy. Dzięki temu często nazywano go „założycielem obserwantów”.

Sukces Bernardyna nie był bezbolesny. Jego szczególne nabożeństwo do Imienia Jezus – unosił na kazaniach drewnianą tabliczkę z monogramem IHS, przed którą wierni klękali – wzbudziło niepokój. Z powodu swego sposobu oddawania czci Najśw. Imieniu Jezus za pomocą chorągwi i drewnianej tabliczki z napisem „IHS”, został oskarżony w 1427 roku przed papieżem Marcinem V o „bałwochwalstwo dla złotego Imienia Jezus”. Został wezwany do Rzymu i stawiony przed komisją do wydania sądu o jego pismach i kazaniach.

Domena publiczna

Bernardyn musiał tłumaczyć się przed papieżami: Marcinem V (1426), Eugeniuszem IV (1431), także przed ojcami soboru w Bazylei (1438). Za każdym razem reagował tak samo: z pokorą stawiał się przed komisją, bez agresji wobec oskarżycieli, bez wyrzekania się tego, co głosił – i za każdym razem wychodził oczyszczony z zarzutów. Jego postawa w obliczu kryzysu była sama w sobie kazaniem. 

Kiedy Kościół dostrzegł w Bernardynie nie tylko reformatora, ale i pasterza, zaproponował mu kolejno trzy biskupstwa: Sienę (1427), Ferrarę (1431) i Urbino (1435). Zaangażowany w działalność apostolską i w reformę Zakonu, odmawiał przyjęcia godności biskupiej. 

Odpowiedź, którą miał dać papieżowi, była prosta i dobitna: „Moją diecezją jest cała Italia”. Odmowa nie wynikała z pychy, lecz z jasnej hierarchii wartości. Biskupstwo oznaczałoby uwikłanie w politykę kościelną, posiadanie majątku, oderwanie od braci. Bernardyn wybrał ubóstwo.

Równolegle do walki o reformę zakonu Bernardyn gasił konflikty we włoskich miastach rozdartych walkami rodów i stronnictw. Jego misja była misją pokoju. Starał się wszędzie usuwać spory partyjne i rodzinne, nie tylko wśród ludzi świeckich, ale również między własnymi współbraćmi.

Nie mógłby tego robić wiarygodnie, gdyby sam siał nienawiść wewnątrz własnego zakonu. Jego sposób prowadzenia reformy – bez pogardy dla konwentualnych, bez triumfalizmu, ze stałą lojalnością wobec generała zakonu – był wcielonym pax et bonum, franciszkańskim pozdrowieniem pokoju i dobra.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Święty Bernardyn ze Sieny zmarł 20 maja 1444 roku. W 1450 roku, zaledwie sześć lat po śmierci, papież Mikołaj V w uroczystość Zesłania Ducha Świętego dokonał jego kanonizacji. Tak szybka kanonizacja była wyjątkowa nawet jak na standardy epoki. Kościół potwierdził tym samym, że Bernardyn przeszedł przez lata sporów, procesów i kryzysu zakonu – i wyszedł z nich bez skazy na miłości.

Ponieważ celu przywrócenia całemu zakonowi pierwotnej gorliwości nie udało się osiągnąć, a różnice pomiędzy obserwantami i konwentualnymi coraz bardziej się pogłębiały, papież Leon X bullą „Ite et vos in vineam meam” z 29 maja 1517 roku podzielił franciszkanów na dwa odrębne zakony: franciszkanów konwentualnych (OFMConv) i franciszkanów obserwantów (dziś po prostu OFM). Bez wysiłku Bernardyna ten moment nigdy by nie nastąpił. Jego reforma nie była skierowana przeciwko komuś – była skierowana ku Ewangelii. 

Źródła: Wikipedia PL, Klasztor Sióstr Bernardynek w Krakowie, PCh24.pl, DEON, Franciszkanie Woźniki, Partykula.pl

Czytaj także:Tych historii o św. Franciszku nie znałeś! „Kwiatki św. Franciszka” w najnowszym tłumaczeniu

Czytaj także:Czy św. Franciszek był wegetarianinem?

The post Jak św. Bernardyn ze Sieny ocalił duszę franciszkanów first appeared on Aleteia Polska.