O znalezisku poinformowała parafia Parafia Św. Józefa na swoim profilu na Facebooku – stamtąd pochodzą też publikowane zdjęcia i cała historia.

Fotografie udało się odnaleźć wspólnym wysiłkiem pracownicy kancelarii parafialnej pani Izabeli Kopiec, Bartosza Mazura oraz Katarzyny Grabowskiej a wszystko to dzięki życzliwej aprobacie ks. proboszcza Macieja Kusia.

Koperta trafiła w ręce wspomnianego już Bartosza Mazura, znawcy i pasjonaty historii Załęża. To on wywołał i zeskanował fotografie, a potem zaczęto szukać odpowiedzi na pytanie, co konkretnie uwieczniły. Efekt? Możemy dziś zobaczyć załęski kościół i parafian z lat trzydziestych ubiegłego wieku – a wśród nich ówczesnego proboszcza, ks. Józefa Kubisa, którego grób do dziś znajduje się na miejscowym cmentarzu.

Ale najciekawsze okazało się samo wydarzenie, które fotograf utrwalił na kliszach aparatu fotograficznego.

Światowy Dzień Chorego ustanowił Jan Paweł II w 1992 roku. Jednak w Załężu pomyślano o specjalnym dniu dedykowanym trosce o chorych już w 1933 roku.

Okazją była setna rocznica założenia Towarzystwa św. Wincentego à Paulo. Papież Pius XI poprosił wtedy, by jubileusz uczcić w parafiach na całym świecie. Proboszcz Józef Kubis potraktował tę prośbę bardzo konkretnie: ogłosił 7 sierpnia dniem jubileuszowym dla chorych i starców powyżej 70. roku życia.

I tu zaczyna się logistyka, która robi wrażenie do dziś. Osoby przewlekle chore, przykute do łóżek, zostały przywiezione lub przyniesione do kościoła przez ochotników z załęskiej kolumny sanitarnej Czerwonego Krzyża. Na zdjęciach widzimy między innymi seniora niesionego na zwykłym krześle. Pamiętajmy, że choć wózki inwalidzkie już wtedy istniały, były towarem luksusowym. Dla blisko osiemdziesięciu parafian była to pierwsza od lat możliwość wysłuchania Mszy Świętej.

Zobacz galerię zdjęć:

Galeria zdjęć

Inicjatywa tak spodobała się mieszkańcom, że rok później, 13 sierpnia 1934 roku, zorganizowano II Dzień Chorych. Relację z niego zamieścił „Gość Niedzielny” (nr 35, 1934, pisownia oryginalna):

„Już od godziny 8-mej rano przywożono lub przynoszono chorych do kościoła, gdzie ich wygodnie umieszczono przed głównym ołtarzem. Przed rozpoczęciem nabożeństwa mieli chorzy sposobność do wyspowiadania się. W gorących słowach przemówił do chorych sędziwy nasz duszpasterz, którego słowa były dla chorych pociechą i pobudzały ich do mężnego i cierpliwego znoszenia choroby. Następnie odprawioną została uroczysta Msza św., w czasie której wszyscy chorzy przyjęli Komunję św. i zyskali odpust jubileuszowy. Wzruszającym a zarazem budującym był dla wszystkich parafian widok tych chorych, płaczących z radości, że mogli znowu po latach uczestniczyć z całą parafją w nabożeństwie”.

Po nabożeństwie wszystkich chorych ugoszczono „skromnem, ale smacznem śniadaniem”. Relację podpisali „wdzięczni parafianie”, dziękując swojemu „ukochanemu duszpasterzowi” tradycyjnym „Bóg zapłać”.

Zawartość koperty kryje jeszcze jedną ciekawostkę. Większość materiałów to negatywy i odbitki katowickiego fotografa Georga Berndta, ale jest wśród nich także jedna odbitka z załęskiego atelier Foto-Film oraz dwie szklane klisze. Różni fotografowie i różne formaty mogą oznaczać, że zdjęcia pochodzą z obu uroczystości – tej z 1933 i tej z 1934 roku.

Dziewięćdziesiąt lat później patrzymy na te same twarze, które kiedyś płakały ze wzruszenia przed głównym ołtarzem. Wystarczyła jedna koperta, której nikt nie wyrzucił.

Źródłem historii i zdjęć jest profil parafii Załęże na Facebooku.

Czytaj także:Dotknął monstrancji i krzyknął z bólu. Świadectwo cudu w Kanadzie

Czytaj także:„Doktor Śmierć” uratował tysiące kobiet. Koledzy lekarze uznali go za szaleńca

Czytaj także:„Inkubatory z żywymi niemowlętami”. Wstrząsająca wystawa, o której wolelibyśmy nie pamiętać

The post Płakali ze szczęścia, że znów są w kościele. Szklane klisze ze zdjęciami przeleżały na strychu niemal 100 lat first appeared on Aleteia Polska.

aleteia.pl

Aleteia.pl

Szkaplerz przyjąłem po raz pierwszy przed wieloma laty, pozakończeniu kilkudniowych rekolekcji. Stało się to zanim bliżej poznałem duchowość zakonu karmelitańskiego i teologię mistrzów Karmelu – św. Jana od Krzyża, śś. Teresy z Ávili i Teresy od Dzieciątka Jezus. Przyszło to nieco później, gdy odkryłem znajdujący się w moim rodzinnym mieście niewielki klasztor karmelitów bosych. Po pewnym jednak czasie od przyjęcia, mój szkaplerz uległ fizycznemu przetarciu i zniszczeniu. Z powodu zwykłego, początkowego zaniedbania – nie była to niechęć, ani pogarda, a następnie odkładania założenia nowego ad calendas greacas, w wirze życia i jego zdarzeń, szkaplerz zaczął znikać z horyzontu. 

Na końcu tej drogi po prostu o szkaplerzu zapomniałem, nawet, jeżeli wciąż odwiedzałem miejsca związane z Karmelem. Na przestrzeni lat różne kolejne, naturalne kryzysy życiowe i trudności nieszczególnie skłaniały mnie do powrotu do szkaplerza.

Tu Maryja wygłosiła Magnificat. Znasz Ein Karem?

Galeria zdjęć

Być może było to związane z paradoksem tego rodzaju duchowości. Szkaplerz nie jest sam w sobie nabożeństwem szczególnie wymagającym i rozbudowanym. Obowiązkowa modlitwa, którą kapłani karmelitańscy nakładają na przyjmujących szkaplerz jest krótka i można ją elastycznie dopasować do najbardziej napiętych planów dnia i różnych rodzajów aktywności, zwłaszcza rodzinnej i zawodowej. 

Gdy coś pozornie wydaje się zwyczajne, skromne i niewielkie – łatwo ulec pokusie marginalizacji całego zagadnienia. Zawsze można zacząć sobie tłumaczyć, że tego rodzaju sakramentalium nie jest dogmatem wiary ani czymś obowiązkowym. Wielość innych, zewnętrznie podobnych rozwiązań – noszenie medalika św. Benedykta, Cudownego Medalika objawionego św. Katarzynie Labouré itp. – praktycznie wprowadza tu możliwość bardzo szerokiego wyboru osobistego.

W osobistym przypadku sprawdziło się jednak zapewne znane stwierdzenie, że młyny Boże mielą powoli. Zasiane przed laty ziarno, nawet jeżeli początkowo szybko obumrze, może nawet po dłuższym czasie stagnacji wydać swój plon. I tak stało się ze szkaplerzem. Powrót do jego noszenia – po latach długiego zaniedbania przyjąłem go ponownie z rąk prezbitera w parafii prowadzonej przez karmelitów bosych – nastąpił w sposób naturalny, a myśl o tym przyszła samoistnie. Być może dodatkowym impulsem, choć ujawnionym nie od razu, był fakt, że po przeprowadzce do innego miasta zamieszkałem niedaleko od dwóch położonych blisko siebie klasztorów karmelitańskich – żeńskiego i męskiego.

9 sierpnia, w dzień obowiązkowego wspomnienia św. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein) minie już kilka lat od ponownego nałożenia, a zatem i ponownego odkrycia wartości szkaplerza.

Na własnym przykładzie mogę stwierdzić, że warto decyzję o jego przyjęciu podejmować w sposób odpowiedzialny, nie pod wpływem chwilowych emocji. Trzeba mieć świadomość, że jest to zobowiązanie długofalowe, na całe życie. Żyjąc w cywilizacji natychmiastowości, reagując emocjonalnymi impulsami mamy problem z takimi decyzjami i ich konsekwentną realizacją. Warto wówczas nie ulegać myśleniu, że szkaplerz to dodatek do życia lub gadżet, który dzisiaj jest, a jutro może zniknąć. Przyjęcie szkaplerza to nie tylko szczególny akt oddania się Matce Bożej i wynikające z niego duchowe przywileje, ale wejście do pokaźnej rodziny karmelitańskiej na całym świecie.

aleteia.pl

Aleteia.pl

Szkaplerz nie jest amuletem, który jak za dotknięciem różdżki rozwiąże nasze problemy życiowe lub uchroni przed cierpieniem i ciężkimi doświadczeniami. Prostota szkaplerza, jego swoiste złączenie się z naszym ciałem i całą fizycznością wskazuje, że szkaplerz symbolicznie wrasta w nasze codzienne życie chrześcijańskie, na dobre i na złe. Towarzyszy w podejmowanych ciągle trudach nawracania się. W moim konkretnym przypadku szkaplerz w sposób subtelny. niewidoczny na pierwszy rzut oka – pomógł w systematycznym życiu duchowym, np. w świadomym unikaniu pewnego rodzaju grzechów, zwłaszcza ciężkich oraz systematycznego przystępowania do sakramentów.

I w tej prostocie oraz naturalności tkwi siła szkaplerza.

Czytaj także:Jak Bóg cudownie uratował statek za pomocą szkaplerza

Czytaj także:„Duchowa zbroja”. Co warto wiedzieć o wielkiej mocy szkaplerza

Czytaj także:Święty człowiek, któremu Maryja dała szkaplerz i złożyła wielkie obietnice

The post Zapomniałem o szkaplerzu. Łatwo go zmarginalizować first appeared on Aleteia Polska.

aleteia.pl

Aleteia.pl

Wzrost koncentruje się głównie na przedmieściach, gdzie budowa osiedli mieszkaniowych zwykle wyprzedza o lata rozwój infrastruktury parafialnej. Co ciekawe, ma on też coraz bardziej wielokulturowy charakter – w archidiecezji działają dwie parafie wietnamskie, a jeden z trzech biskupów pomocniczych Atlanty, bp John Nhàn Trần, jest Wietnamczykiem. W odpowiedzi na potrzeby duszpasterskie archidiecezja przyjęła w tym roku 20 nowych kleryków, dzięki czemu liczba seminarzystów w formacji przekroczyła 70 (przy 325 księżach posługujących obecnie w archidiecezji).

Arcybiskup Atlanty Gregory Hartmayer, pochodzący z Buffalo w stanie Nowy Jork – diecezji, która w ostatnich latach przeszła falę zamknięć i łączenia parafii – przypisuje dynamiczny wzrost głównie migracji wewnętrznej oraz atrakcyjności żywego życia parafialnego, które nowo przybyli odbierają jako zaskakująco otwarte. Jak przyznaje, tempo budowy nowych świątyń po prostu nie nadąża za liczbą nowych wiernych – podobnie jak tempo zbierania funduszy na rozbudowę istniejących kościołów. Aby przyspieszyć inwestycje, archidiecezja stworzyła wewnętrzny mechanizm finansowania, dzięki któremu parafie mogą rozpoczynać budowę wcześniej, nie czekając latami na zgromadzenie całej potrzebnej sumy – środki są następnie spłacane i odnawiane na kolejne projekty.

Podobny obraz wyłania się z innych diecezji regionu. W archidiecezji Mobile w Alabamie, obejmującej ponad 113 tysięcy katolików, tegoroczna Wielkanoc przyniosła ponad 600 nowych członków Kościoła – o 36 procent więcej niż rok wcześniej. Znaczną część nowo przyjętych stanowią studenci. Archidiecezja przygotowuje się na dalszy wzrost, mając obecnie 13 kleryków w formacji, choć równolegle zmaga się ze starzejącym się duchowieństwem: spośród 84 księży diecezjalnych aż 50 ma co najmniej 60 lat. Archidiecezja kupuje już grunty pod przyszłe parafie w najszybciej rozwijających się miejscowościach Alabamy – w Opelice nowy kościół i wielofunkcyjny budynek parafii św. Marii mają zostać otwarte jeszcze w grudniu tego roku.

Jeszcze bardziej spektakularne liczby notuje diecezja Charleston, obejmująca całą Karolinę Południową – w Wielkanoc do Kościoła przyjęto tam aż 1754 osoby, a liczba katolickich gospodarstw domowych wzrosła w ciągu ostatniej dekady o ponad 20 procent. Diecezja zatrudniła firmę analityczną, by wskazała obszary najszybszego wzrostu w całym stanie, i na tej podstawie wytypowała już sześć działek pod przyszłe parafie. Obecnie posługuje w niej 137 księży i 36 kleryków w formacji.

Nie brakuje wzrostu również w Tennessee. Bp J. Mark Spalding z Nashville wskazuje, że aglomeracja miasta rośnie w tempie około 1,5 procent rocznie – znacznie szybciej niż krajowa średnia – co zmusza diecezję do planowania z wieloletnim wyprzedzeniem. Diecezja liczy ponad 126 tysięcy katolików (a licząc razem z Memphis i Knoxville – łącznie około 279 tysięcy w całym stanie), 109 księży i 35 kleryków. Trwa m.in. budowa nowego kościoła Matki Teresy w Nolensville. Diecezja bierze też pod uwagę zakup opuszczanych świątyń innych wyznań, jeśli mogą one posłużyć jako tymczasowe lub docelowe miejsce kultu dla rozwijającej się wspólnoty.

Hierarchowie regionu są zgodni: samo wznoszenie nowych budynków nie rozwiąże problemu. Biskup Spalding podkreśla, że prawdziwym wyzwaniem jest realne włączenie nowo przybyłych w życie wspólnoty – poprzez formację, katechezę, działalność charytatywną czy udział w liturgii – a nie tylko bierne uczestnictwo w niedzielnej Mszy. Arcybiskup Mobile, Mark Rivituso, dodaje, że chodzi o to, by osoby przyjęte do Kościoła w Wielką Sobotę wciąż były częścią życia parafii rok później – kluczową rolę odgrywają tu m.in. dzieła posługi wobec ubogich, imigrantów i osób w trudnej sytuacji.

W diecezji Charleston wdrażany jest w tym celu pięcioletni plan duszpasterski Via Fidelis, który zaczął się od etapu ewangelizacji, obecnie – w drugim roku – skupia się na katechezie, a do 2029 roku obejmie kolejno sakramenty, posługę i misję. Biskup Jacques Fabre-Jeune żartobliwie zauważył, że region tradycyjnie kojarzony z protestantyzmem – „Bible Belt” – mógłby kiedyś zasłużyć na miano „Mary Belt”.

Jak zaznaczają biskupi, miarą sukcesu nie powinna być wyłącznie liczba osób przyjmowanych do Kościoła każdego roku, ale to, ilu z nich rzeczywiście zostaje we wspólnocie na dłużej i pogłębia swoją wiarę. Arcybiskup Hartmayer podsumowuje to wprost: to „dobry problem”, ale nie można go traktować jako coś oczywistego – to, co stało się z Kościołem na północnym wschodzie USA (zamykanie i łączenie parafii z powodu spadku liczby wiernych), może powtórzyć się na południu, jeśli zabraknie dobrej liturgii, muzyki, homilii i troski duszpasterskiej.

Wzrost liczby katolików najczęściej kojarzy się z Afryką czy Azją, gdzie Kościół rzeczywiście rozwija się najszybciej. Tymczasem opisywane wydarzenia pokazują, że podobna dynamika – choć w innej skali – zachodzi także w części Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza na tzw. Bible Belt, gdzie tradycyjnie dominował protestantyzm. Migracje wewnętrzne, nowe inwestycje mieszkaniowe, możliwości gospodarcze i rosnące zainteresowanie wiarą wśród młodych, w tym studentów, sprawiają, że to właśnie amerykański Południowy Wschód staje się dziś jednym z bardziej dynamicznych miejsc rozwoju Kościoła katolickiego w świecie zachodnim – w wyraźnym kontraście do Północnego Wschodu i Środkowego Zachodu USA, gdzie od lat trwają zamknięcia i łączenia parafii.

aleteia.pl

Aleteia.pl

Czytaj także:Religijne przebudzenie młodych w Hiszpanii. Czy sekularyzacja traci impet?

Czytaj także:Czy naprawdę w Polsce zaczyna brakować księży?

Czytaj także:Ksiądz z Haiti: „W przeszłości mijały miesiące bez sprawowania Eucharystii”

The post Kościoły pękają w szwach. Amerykański Południowy Wschód przeżywa katolicki boom first appeared on Aleteia Polska.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Kard. Matteo Maria Zuppi, przewodniczący Konferencji Episkopatu Włoch i specjalny wysłannik Stolicy Apostolskiej, rozpoczął czterodniową wizytę w Ukrainie. To jego druga misja w kraju od początku pełnoskalowej rosyjskiej inwazji.

FILIPPO MONTEFORTE | AFP

Pierwszym punktem programu była wizyta w ośrodku Zakhid-1 w obwodzie lwowskim, gdzie przebywają żołnierze schwytani podczas walk po stronie armii rosyjskiej. Kardynałowi towarzyszyli nuncjusz apostolski w Ukrainie abp Visvaldas Kulbokas oraz ambasador Ukrainy przy Stolicy Apostolskiej Andrii Yurash.

Do więźniów przybył z przesłaniem od papieża Leona XIV.

Papież przysłał tutaj mnie i nuncjusza, aby przekazać wam nadzieję i zachęcić do patrzenia w przyszłość. Modli się za was, aby wojna się skończyła i abyście mogli wrócić do domu – powiedział kard. Zuppi.

Podczas spotkania kardynał wręczył zatrzymanym trzy symboliczne upominki: brelok z papieskim herbem, obrazek Matki Bożej Salus Populi Romani oraz fotografię papieża Leona XIV.

Wyjaśnił znaczenie breloka słowami:

Mam nadzieję, że wkrótce zawiesicie na nim klucz do własnego domu, otworzycie drzwi i obejmiecie swoich bliskich.

Antoine Mekary | ALETEIA

Kardynał rozmawiał z dziesiątkami jeńców pochodzących z ponad 50 państw, wysłuchał ich historii i odwiedził także więzienną kaplicę oraz izbę chorych. Szczególną uwagę poświęcił młodemu mężczyźnie, który w wyniku wojny stracił nogę, wyrażając nadzieję, że wkrótce otrzyma protezę.

Na zakończenie wspólnej modlitwy przypomniał, że wojna nie może zwyciężyć w ludzkich sercach.

Bóg zawsze daje nam nadzieję. Nie pozwólmy, aby zło rosło w naszym sercu.

Trzeciego dnia wizyty kard. Zuppi udał się do Kijowa, gdzie uczestniczył w obchodach Dnia Państwowości Ukrainy, połączonych z rocznicą chrztu Rusi Kijowskiej.

Podczas uroczystości w pobliżu Monasteru św. Michała Archanioła odmówił modlitwę w języku ukraińskim, prosząc Boga o zakończenie wojny.

Obdarz Ukrainę sprawiedliwym pokojem. Niech jeńcy wrócą do domów, dzieci znów obejmą swoje rodziny, zaginieni zostaną odnalezieni, a każdy będzie mógł godnie pożegnać swoich bliskich. Uczyń nas budowniczymi pokoju – modlił się.

Następnie złożył czerwone róże pod Ścianą Pamięci upamiętniającą ofiary wojny. Powierzył także Bogu oba narody, prosząc o wstawiennictwo św. Włodzimierza, patrona chrztu Rusi Kijowskiej.

Obecna podróż jest kontynuacją misji powierzonej kard. Zuppiemu jeszcze przez papieża Franciszka w 2023 r. Jej celem pozostaje wspieranie działań humanitarnych Stolicy Apostolskiej, zwłaszcza w zakresie wymiany jeńców, powrotu ukraińskich dzieci wywiezionych do Rosji oraz repatriacji ciał poległych.

Podczas pobytu w Ukrainie kardynał spotyka się także z przedstawicielami organizacji humanitarnych i lokalnych wspólnot niosących pomoc osobom dotkniętym wojną. W ten sposób Stolica Apostolska po raz kolejny podkreśla, że nie ustaje w wysiłkach na rzecz dialogu, pojednania i pokoju.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Niech nasza codzienna modlitwa obejmie wszystkich cierpiących z powodu wojny – poległych, rannych, jeńców, uchodźców i ich rodziny.

Panie Jezu, Książę Pokoju, obdarz Ukrainę i cały świat sprawiedliwym pokojem. Ulecz zranione serca, chroń niewinnych i prowadź narody drogą pojednania. Amen.

Czytaj także:„Nawróć nasze wzajemne myślenie o sobie”. Głęboka modlitwa o pokój między nami

Czytaj także:Kard. Zuppi w Moskwie: Kościół nie jest naiwny

Czytaj także:Czy Ukraina może liczyć na sprawiedliwy pokój?

The post Kard. Zuppi z misją w Ukrainie. „Papież modli się za was” first appeared on Aleteia Polska.

Cykl rozpocznie się już 19 lipca pokazami filmu „Niebo nie może czekać”, opowiadającego historię św. Carla Acutisa. Nastolatek, który kochał komputery, programowanie i nowe technologie, pokazał, że życie w świecie cyfrowym nie musi oznaczać utraty tego, co najważniejsze.

Carlo codziennie uczestniczył we Mszy Świętej, stworzył internetową wystawę o cudach eucharystycznych i do dziś inspiruje młodych ludzi na całym świecie. Zmarł na białaczkę, mając zaledwie 15 lat, a opowieść o nim może być doskonałą inspiracją dla nastolatków.

Jednym z najciekawszych wydarzeń wakacyjnego cyklu będzie przedpremierowy pokaz filmu „Odzyskany”, który odbędzie się 2 sierpnia, niemal dwa tygodnie przed oficjalną premierą kinową.

To pełnometrażowy debiut reżyserski Marcina Kwaśnego. Głównym bohaterem jest Janek – młody mężczyzna próbujący zdobyć pieniądze na leczenie ciężko chorej matki. Wychowany przez ojca alkoholika, przez lata nosi w sobie rany trudnego dzieciństwa. Kiedy wydaje się, że nie ma już dobrych wyborów, po latach wraca ojciec, który kiedyś go porzucił.

Film porusza trudne tematy: uzależnienia, rodzinne zranienia. Mówi o odpowiedzialności. Jest jednak przede wszystkim opowieścią o tym, że człowiek nie musi pozostać więźniem swojej przeszłości.

Jak podkreśla reżyser Marcin Kwaśny, chciał opowiedzieć historię pokazującą, że życiowe przeszkody nie muszą oznaczać końca, ale mogą stać się początkiem przemiany.

Pierwsze recenzje sugerują, że właśnie ten motyw najmocniej wybrzmiewa w filmie. Krytycy zwracają uwagę zarówno na emocjonalną siłę opowieści, jak i bardzo dobre kreacje Filipa Gurłacza i Andrzeja Mastalerza.

W programie znalazły się także kolejne propozycje dla widzów szukających kina z przesłaniem. Będzie można zobaczyć m.in. francuską komedię drogi „Camino dla opornych”, opowiadającą o pielgrzymce do Santiago de Compostela, film „Tajemnica Ojca Pio”, „Triumf serca”, a także przedpremierowe pokazy „Mistyczki” – pierwszego filmu fabularnego poświęconego Alicji Lenczewskiej.

Choć każdy z tych filmów opowiada inną historię, wszystkie łączy przekonanie, że kino może być czymś więcej niż rozrywką. Może stać się zaproszeniem do rozmowy, refleksji, a czasem nawet do spojrzenia na własne życie z nowej perspektywy. Zapraszamy do oglądania, najlepiej rodzinnie.

• 19 lipca – Niebo nie może czekać
• 26 lipca – Camino dla opornych (przedpremiera)
• 2 sierpnia – Odzyskany (przedpremiera)
• 9 sierpnia – Tajemnica Ojca Pio
• 16 sierpnia – Triumf serca
• 23 sierpnia – Mistyczka (przedpremiera)
• 30 sierpnia – Camino dla opornych (przedpremiera)

Szczegółowy harmonogram oraz lista kin dostępne są na stronie Rafael Film.

Czytaj także:„Złowrogi” – horror, który powinien obejrzeć każdy katolik w Wielkim Poście

Czytaj także:Mel Gibson zakończył zdjęcia do sequela „Pasji”

Czytaj także:Dlaczego nie warto tracić czasu na oglądanie serialu „Dojrzewanie”

The post Nie tylko popcorn. Wakacyjne kino z historiami, które zostają w człowieku first appeared on Aleteia Polska.

Gratulacje. Właśnie, nie wiedząc o tym, uprawiasz friction-maxxing.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Termin friction-maxxing ukuła felietonistka Kathryn Jezer-Morton w styczniu 2026 roku, w eseju dla „The Cut” pod znamiennym tytułem In 2026, We Are Friction-Maxxing. Dziennikarka rozumuje następująco: firmy technologiczne nauczyły nas traktować zwykłe ludzkie doświadczenia — nudę, towarzyską niezręczność, wysiłek myślenia — jak usterki do usunięcia. Kliknij, przewiń, pomiń, streść. Życie bez tarcia.

Jezer-Morton definiuje tę postawę jako budowanie tolerancji na „niewygodę” — i od razu dodaje w nawiasie coś, co powinno wisieć nad każdym biurkiem: ta niewygoda to zwykle żadna niewygoda, tylko kaprysy bycia człowiekiem żyjącym wśród innych ludzi, w przestrzeniach, których nie da się w pełni kontrolować.

Samo pojęcie „tarcia” chodziło za autorką od rozmowy z dziennikarką Karen Hao w 2025 roku. A końcówka „-maxxing”, rodem z internetowego slangu połowy lat 2010., przyszła jej do głowy już przy pisaniu. Powstał chwytliwy paradoks: maksymalizujemy to, co przez dwie dekady minimalizowaliśmy.

Uczciwie trzeba przyznać: intuicja jest starsza niż nazwa. Już w 2018 roku prawnik Tim Wu pisał w „New York Timesie” o „tyranii wygody”, przekonując, że trudność nie jest błędem ludzkiego doświadczenia, lecz jego podstawową cechą. Niemiecki socjolog Hartmut Rosa dołożył pojęcie „niekontrolowalności” (uncontrollability): prawdziwy kontakt z życiem wymaga świata, który częściowo wymyka się naszej kontroli. Świat w pełni sterowalny to świat, który przestał do nas mówić. A Nassim Taleb mówi wprost o antykruchości: to właśnie dzięki niewygodzie wzrastamy i rozwijamy się.

To, co zaczęło się jako felieton, w kilka tygodni stało się internetowym wiralem, a zarazem stylem życia.

„Financial Times” opisał pracowników, którzy celowo wprowadzają utrudnienia do pracy: wybierają spotkania na żywo zamiast wideokonferencji, czytają całe dokumenty zamiast streszczeń od AI, notują ręcznie. Profesor Gianpiero Petriglieri przytoczył obawę swoich studentów, że wygoda odbierze im szansę na wyrobienie własnego osądu. Jego porównanie zapada w pamięć: technologia bywa „trochę jak nadopiekuńczy rodzic — ułatwia ci życie, a potem nie umiesz sobie z nim radzić samodzielnie”.

Są też twarde dane. Badanie Microsoftu i Carnegie Mellon University wykazało, że pracownicy, którzy ufają narzędziom generatywnej AI, rzadziej myślą krytycznie na własny rachunek. A psychologia zna od dawna „efekt IKEA”: bardziej cenimy to, co kosztowało nas wysiłek. Mebel skręcony własnymi rękami cenimy bardziej, niż ten wniesiony przez kuriera — i podobnie jest z pomysłami, decyzjami, relacjami.

I tu wracamy do dzisiejszego dnia. Dzień bez Telefonu Komórkowego przez lata traktowaliśmy jak sympatyczną ciekawostkę z kalendarza. W świetle friction-maxxingu wygląda inaczej: to gotowy, darmowy poligon.

Bo czym jest dzień bez smartfona, jeśli nie dawką kontrolowanego tarcia? Trzeba zapytać przechodnia o drogę. Umówić się „pod pomnikiem o piątej” — i naprawdę tam być. Wytrzymać kolejkę bez scrollowania. Zanudzić się na tyle porządnie, żeby w głowie coś wreszcie zakiełkowało.

W tym wszystkim chodzi o kluczową dla człowieczeństwa rzecz: odzyskanie zdolności radzenia sobie z życiem, które jest pełne trudności. Bo — jak przypomina Jezer-Morton — to, co nazywamy niewygodą, jest najczęściej po prostu życiem.

Więc może tak: dziś szuflada, jutro odręczna notatka, pojutrze przeczytany w całości dokument. Tarcie, jak każdy trening, zaczyna się od małych ciężarów.

A telefon? Poczeka. To on potrzebuje ciągłego ładowania. Ty ładujesz się inaczej.

Czytaj także:Antykruchość – jak przetrwać w świecie pełnym niepewności?

Czytaj także:Dlaczego wygodne życie robi z nas słabszych ludzi? Lekcja od Ernesta  Shackletona

Czytaj także:O tym, dlaczego dobrze jest się czasem ponudzić

The post Niewygoda to nowy luksus. Dlaczego świat pokochał friction-maxxing first appeared on Aleteia Polska.

Ci mężczyźni ubrani w czarny habit przewiązany w talii sznurem, których na świecie jest zaledwie 2300, coraz częściej widywani są na ulicach przylegających do Murów Leonińskich. Leon XIV w ostatnich miesiącach mianował też kilku z nich na stanowiska w Kurii Rzymskiej. Bp Luis Marín de San Martín, były podsekretarz Synodu, został 12 marca prefektem dykasterii ds. Służby Miłosierdzia.

Ten hiszpański biskup nie jest jedynym augustianinem mianowanym przez swojego byłego przełożonego: nigeryjski ojciec Edward Daniang Daleng został w listopadzie wiceregentem Domu Papieskiego – stanowisko to zostało stworzone specjalnie dla niego przez nowego papieża. Bardziej dyskretnie, inny augustianin, bp Lizardo Estrada Herrera, biskup pomocniczy Cuzco w Peru i sekretarz generalny Rady Episkopatów Ameryki Łacińskiej, został mianowany jeden po drugim członkiem dwóch dykasterii: ds. Integralnego Rozwoju Człowieka (30 marca) oraz ds. Komunikacji (9 kwietnia). Poza tym, że łączy go z papieżem peruwiańska narodowość i przynależność zakonna, ma z nim wspólne również zaangażowanie w Synod o synodalności – to przedsięwzięcie, które papież Franciszek chciał zrealizować, by uczynić Kościół katolicki mniej klerykalnym i piramidalnym.

Wśród przywódców Kurii Rzymskiej znajduje się jeszcze jeden augustianin, ojciec Rocco Ronzani, jako prefekt Archiwów Apostolskich Watykanu. Ta nominacja została jednak dokonana przez papieża Franciszka w lipcu 2024 roku. Podobnie jak w przypadku trzech członków „zakrystii papieskiej” oraz wspólnoty parafii Świętej Anny – wszyscy są Augustianami od dziesięcioleci. Jeśli Leon XIV odnalazł pewną liczbę współbraci wewnątrz Pałacu Apostolskiego, wynika to bardziej z tradycji niż z nepotyzmu.

Brak „dworu Leona”?

„To nie jest inwazja Augustianów” – żartuje pewne rzymskie źródło, dobrze znające Watykan. I zauważa, że Leon XIV „nie wydaje się mieć skłonności do obsadzania kluczowych stanowisk osobami ze swojego zgromadzenia”. „To matematyk, więc musi kalkulować, ale te kalkulacje są bardziej naznaczone obiektywizmem niż subiektywizmem jego własnych przynależności” – dodaje pewien ksiądz.

Dla niego, mieszkającego w Wiecznym Mieście od 30 lat, „zawsze widywało się u papieży to zjawisko – czasem nieco przesadzone u niektórych – polegające na tworzeniu wokół siebie swego rodzaju drugiej kurii, złożonej z bliskich osób”. Gdyby tak było w przypadku Leona XIV, „kryterium augustianizmu wchodziłoby w grę, ponieważ chodziłoby o osoby, z którymi miał styczność, co do których ma pewność”. Ale „na razie nie widać, by odtworzył drugi krąg, on szuka kompetencji, a nie przywiązania do własnej osoby” – analizuje ksiądz, podkreślając różnicę względem Franciszka. Argentyński papież, według niego, „bardzo subiektywizował swoje nominacje, wybierając ludzi odpowiadających jego koncepcji Kościoła”. Jego następca „wydaje się być bardziej instytucjonalny w sprawowaniu swojego urzędu” – dodaje.

Tak więc, zdaniem obserwatorów, nie rysuje się żaden „dwór Leona”. Chyba że papież pozostawia po sobie nutę zagadkowości: „Kto jest przy nim? Kogo on konsultuje?… Mamy duże trudności, by dowiedzieć się, kim są jego bliscy” – przyznaje doświadczony watykanista.

Czytaj także:W tej duchowości nie możesz być sam! Duchowość augustiańska

Czytaj także:Anioł Pański z Leonem XIV: Pozwólmy, by Słowo Boże wydało w nas owoce

Czytaj także:Leon XIV zaprosi 200 ubogich na wspólny obiad. „Nikt nie jest na marginesie serca Boga”

The post Czy Augustianie panują w Watykanie od wyboru Leona XIV? first appeared on Aleteia Polska.

aleteia.pl

Ich dom w Markowej tętnił życiem. Była praca w sadzie, dziecięcy śmiech, fotografia, wspólna modlitwa i Biblia z podkreślonym przypowieścią o miłosiernym Samarytaninie.Oddali swoje życie nie tylko rodzinie, ale także prześladowanym Żydom. Zapłacili za to życiem swoim i swoich dzieci, ale wcześniej pokazali światu coś ważniejszego – że najpiękniejsza świętość rodzi się z dobrze przeżytego zwyczajnego dnia.

Zbiory Muzeum Polaków Ratujących Żydów

Święte małżeństwo nie zaczyna się od wielkich czynów, ale od codziennego wybierania miłości.

Szyli namioty, często zmieniali miejsce zamieszkania, a mimo to wszędzie potrafili stworzyć dom. Przyjęli pod swój dach św. Pawła, pomagali pierwszym chrześcijanom i z własnego mieszkania uczynili Kościół domowy. Nie głosili kazań z ambony. Ewangelię głosili gościnnością, pracowitością i małżeńską jednością.

CC0

Tam, gdzie małżonkowie żyją Ewangelią, zwykły dom staje się miejscem spotkania z Chrystusem.

Marzyli o życiu zakonnym, lecz Bóg zaprosił ich do małżeństwa. Codzienna Msza święta, uczciwa praca i wychowanie dzieci stały się ich drogą do nieba. Przeżyli śmierć czworga dzieci, chorobę Zelii i samotność Ludwika po jej odejściu. Nie byli idealni, ale umieli przebaczać i każdego dnia zaczynać od nowa. To z ich domu wyszła św. Teresa z Lisieux.

wikipedia/canva

Największym prezentem, jaki małżonkowie mogą zostawić dzieciom, jest żywa wiara.

Byli cesarską parą, ale bardziej niż o władzę troszczyli się o Królestwo Boże. Nie doczekali się potomstwa. Fundowali kościoły i klasztory, wspierali ubogich i razem służyli Kościołowi. Ich małżeństwo pokazuje, że płodność można mierzyć nie tylko liczbą dzieci, lecz także dobrem pozostawionym po sobie. Nie wspominamy ich jednego dnia.

Domena publiczna

Bóg potrafi przemienić nawet największy brak w źródło błogosławieństwa dla innych.

Przez długie lata czekali na dziecko. W świecie, który uważał bezdzietność za hańbę, nie przestali ufać Bogu. Według chrześcijańskiej tradycji ich wytrwałość została nagrodzona narodzinami Maryi. To oni stworzyli dom, w którym dorastała przyszła Matka Jezusa.

© Shutterstock

Cierpliwość przeżywana z Bogiem często wydaje owoce większe, niż potrafimy sobie wyobrazić.

Czytaj także:Święte małżeństwa. Łączyło je 11 cech!

Czytaj także:Rodzice św. Tereski, św. Ludwik i św. Zelia Martin Poznaj ich niesamowitą historię!

Czytaj także:Józef i Wiktoria Ulmowie z Markowej. Portret małżonków

The post Lipiec – miesiąc świętych małżeństw first appeared on Aleteia Polska.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

W niedzielę 19 lipca rozpocznie się XXVII Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa, który potrwa do 26 lipca. To coroczna inicjatywa organizowana przez MIVA Polska, łącząca modlitwę o bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego z konkretnym wsparciem dla polskich misjonarzy pracujących na pięciu kontynentach. Tegoroczne hasło brzmi: „Uczniowie-misjonarze światłem świata na drogach”.

W parafiach w całej Polsce po Mszach Swiętych odbędzie się tradycyjne błogosławieństwo kierowców oraz poświęcenie samochodów, motocykli, rowerów i innych pojazdów. Centralna inauguracja tegorocznych obchodów zaplanowana została w Sanktuarium św. Jana Pawła II w Radzyminie.

MIVA

Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa od początku opiera się na dwóch filarach.

Pierwszym jest modlitwa za wszystkich podróżujących. Bp Jan Piotrowski przypomina, że wakacyjne wyjazdy powinny być czasem odpowiedzialności, roztropności i wzajemnej życzliwości na drogach. W ubiegłym roku na polskich drogach doszło do blisko 21 tysięcy wypadków, w których zginęło 1660 osób, a ponad 24 tysiące zostało rannych. Hierarcha podkreśla, że chrześcijańskie świadectwo wyraża się również za kierownicą – w przestrzeganiu przepisów, szacunku dla innych i unikaniu brawury.

Drugim celem jest wsparcie polskich misjonarzy. Dla wielu z nich samochód terenowy, motocykl, łódź czy rower nie są wygodą, lecz narzędziem codziennej posługi. Dzięki nim mogą docierać do odległych wiosek, przewozić chorych do szpitali, dowozić dzieci do szkół, dostarczać żywność i leki oraz prowadzić działalność duszpasterską tam, gdzie nie dociera komunikacja publiczna.

MIVA Polska to stowarzyszenie działające w strukturach Komisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Misji. Od 2000 roku pomaga misjonarzom zdobywać środki transportu niezbędne do prowadzenia ewangelizacji, edukacji, opieki medycznej i dzieł charytatywnych.

Skala tej pomocy jest imponująca. W 2025 roku dzięki ofiarności darczyńców udało się sfinansować m.in. 61 samochodów, 23 motocykle, 7 minibusów, autobus szkolny dla Demokratycznej Republiki Konga, dwa ambulanse, dwie łodzie motorowe dla Amazonii oraz 267 rowerów dla katechistów i uczniów w Afryce i na Madagaskarze. Do osób z niepełnosprawnościami trafiło również 749 wózków inwalidzkich, a wartość całej pomocy przekroczyła 7,3 mln zł.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Najbardziej rozpoznawalnym elementem Tygodnia św. Krzysztofa pozostaje Akcja św. Krzysztof – „1 grosz za 1 kilometr”.

Jej idea jest bardzo prosta. Każdy kierowca może podziękować Bogu za bezpiecznie przejechane kilometry, przekazując symboliczny grosz za każdy z nich na zakup pojazdów dla misjonarzy. Dla jednej osoby będzie to kilkanaście lub kilkadziesiąt złotych, ale tysiące takich drobnych ofiar zamieniają się w samochody terenowe, motocykle, łodzie czy ambulanse, które każdego dnia ratują zdrowie, ułatwiają głoszenie Ewangelii i pomagają docierać do ludzi mieszkających w najbardziej odległych zakątkach świata.

Czytaj także:Św. Krzysztof uratował życie weterana wojny. „Dzięki niemu wróciłem do domu”

Czytaj także:Wspomnienie św. Krzysztofa: „Dekalog Kierowcy”

Czytaj także:Czego Ignacy z Loyoli może nauczyć współczesnych kierowców

The post Jeden grosz może zmienić czyjeś życie. Rusza Ogólnopolski Tydzień św. Krzysztofa first appeared on Aleteia Polska.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

„Tradycja ta, wywodząca się od Apostołów, rozwija się w Kościele pod opieką Ducha Świętego” – czytamy w Dei Verbum (DV 8). To zdanie jest rewolucyjne. Nie mówi, że Tradycja trwa – mówi, że rozwija się. Rośnie w rozumieniu, pogłębia się w kontemplacji, dojrzewa przez doświadczenie wiernych i autorytatywne nauczanie biskupów. Kościół nie jest muzeum, lecz organizmem żywym.

Wyobraźmy sobie rzekę. Bierze swój początek w jednym źródle – w Objawieniu Bożym, zamkniętym w Chrystusie i przekazanym przez Apostołów. Ale przepływa przez różne krajobrazy: przez patrystykę i scholastykę, przez stulecia średniowiecza i czasy nowożytne, przez dramaty historii i triumfy świętości. Nie jest tą samą wodą co w źródle – ale jest tą samą rzeką. Tożsama co do istoty, wzbogacona co do rozumienia.

Benedykt XVI, jeden z największych teologów XX wieku, był uczestnikiem prac nad Dei Verbum jako młody ekspert soborowy. W swoim przemówieniu do duchowieństwa Rzymu w 2013 roku mówił wprost, czym jest Tradycja: „żywym ciałem, w którym od początku żyje to Słowo i z którego czerpie swoje światło”.

W tym miejscu warto rozróżnić dwie rzeczy, które potoczna polszczyzna miesza w jedno: Tradycję i tradycje. Przez wielkie „T” rozumiemy Apostolski przekaz wiary – całą zawartość Objawienia Bożego, którą Kościół niesie przez wieki. Przez małe „t” – konkretne zwyczaje, formy pobożności, lokalne praktyki, które zmieniają się z epoką, kulturą i miejscem. Śpiewanie kolęd jest piękną tradycją; wiara w Wcielenie Syna Bożego jest Tradycją. Różaniec jest tradycją; wyznanie wiary w Trójcę Świętą jest Tradycją.

Cytaty z „Magnifica humanitas”:

Galeria zdjęć

Ta różnica ma kolosalne znaczenie. Konkretne formy pobożności mogą i powinny dostosowywać się do warunków czasu i miejsca. Istota wiary natomiast jest nienaruszalna. Kościół nie jest kustoszem figur woskowych, lecz ogrodnikiem, który pielęgnuje żywe drzewo. Drzewo rośnie – ale jest to to samo drzewo, zasadzone przez Chrystusa w glebie paschalnego misterium.

Jak pisał Jan Paweł II w encyklice Veritatis splendor: „To właśnie stanowi treść żywej Tradycji, poprzez którą Kościół w swej nauce, w swym życiu i kulcie uwiecznia i przekazuje wszystkim pokoleniom to wszystko, czym on jest, i to wszystko, w co wierzy”.

Kluczową postacią w tym wszystkim jest Duch Święty. Tradycja nie jest mechanicznym powtarzaniem formuł – jest słuchaniem. Sobór precyzuje, że Kościół w ciągu wieków „dąży do pełni prawdy Bożej” właśnie dlatego, że Duch Boży prowadzi go ku tej pełni (por. DV 8). Kościół pielgrzymuje ku prawdzie, którą już posiada, ale której wciąż nie wyczerpał.

Benedykt XVI pisał w adhortacji Sacramentum caritatis, że „celebracja Eucharystii zakłada żywą Tradycję” – to znaczy taki przekaz wiary, który nie jest martwym archiwum, ale żywym oddychaniem Ciała Chrystusa (por. Benedykt XVI, Sacramentum caritatis, nr 12, 2007).

Gdy słyszymy zatem, że Kościół musi powrócić do Tradycji, warto zapytać: do której? Do kształtu sprzed dwustu lat? Pięciuset? Tysiąca? Tradycja nie jest punktem w przeszłości, do którego się cofa. Jest strumieniem, który wypływa ze źródła apostolskiego i płynie przez czas – aż do ostatecznego wypełnienia w Królestwie Bożym. Powrót do źródła nie oznacza zatrzymania rzeki, lecz upewnienie się, że wciąż płynie czystą wodą.

Lubisz nasze artykuły?

Pomóż nam działać!

Aleteia

Jest jeszcze jeden wymiar, który łatwo przeoczyć: Tradycja nie jest wyłącznie dziełem hierarchii ani specjalistów teologicznych. Sobór wyraźnie mówi, że do jej wzrostu przyczynia się „kontemplacja i studium wiernych” oraz “doświadczenie głębokiego rozumienia spraw duchowych” całego Ludu Bożego (DV 8). Każdy wierzący, który modli się, żyje wiarą i przekazuje ją dzieciom, jest – w najściślejszym sensie – uczestnikiem Tradycji.

Benedykt XVI przypominał nam, że wiara „rośnie, gdy przeżywana jest jako doświadczenie otrzymanej miłości i kiedy jest przekazywana jako doświadczenie łaski i radości”. Wiara przekazywana – to właśnie serce Tradycji.

Czytaj także:Dróżki Maryjne – tradycja żywa od XVII wieku [GALERIA]

Czytaj także:Bractwo św. Piotra. Tradycyjna liturgia i pełna jedność z Kościołem

Czytaj także:Jak zaczerpnąłem z różnorodności chrześcijan, czyli głębia, chaos i piękno

The post Czym jest Tradycja? To nie fotografia tego, co było first appeared on Aleteia Polska.