Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

1/12
Bł. Władysław Bukowiński (1904-1974) Ostatnim jak dotąd Polakiem wyniesionym na ołtarze jest „apostoł Kazachstanu” ks. Władysław Bukowiński. Był księdzem, pracował jako duszpasterz na Kresach, kiedy wybucha II wojna światowa. Został aresztowany i przez ponad 20 lat przebywał w kolejnych więzieniach, łagrach i na zesłaniu w wielu miejscach Związku Sowieckiego. Wszędzie potajemnie służył ludziom, wśród których się znalazł: udzielał sakramentów, katechizował, uczył historii. Przyjął radzieckie obywatelstwo, żeby zostać wśród zesłańców. Nie żywił nienawiści ani żalu wobec krzywdzicieli. „Nigdy nie dałem się zatruć nienawiścią” – powiedział kiedyś. Zmarł i został pochowany w Karagandzie w Kazachstanie. Film o ks. Bukowińskim „Człowiek Boga” w reżyserii Krzysztofa Tadeja dostał niedawno główną nagrodę na Międzynarodowym Festiwalu Filmów Katolickich „Mirabile Dictu” w Rzymie.
2/12
Św. Stanisław Papczyński
Jego trudy – jak twierdzi ks. Tadeusz Rogalewski, autor biografii świętego – doceniła wówczas Bogurodzica i zesłała na Stasia natchnienie, dzięki któremu cały alfabet pojął już pierwszego dnia.
Niedługo później stał się wzorowym uczniem, wyróżniającym się wielkimi zdolnościami studentem, a w konsekwencji błyskotliwym mówcą, cenionym nauczycielem i znakomitym pisarzem.
3/12
Bł. Zbigniew Strzałkowski (1958-1991) i Bł. Michał Tomaszek (1960-1991) Ojcowie Zbigniew Strzałkowski i Michał Tomaszek byli franciszkanami. Wyjechali z Polski na misje do Peru, gdzie zginęli w 1991 r. z rąk terrorystów skrajnie lewicowej organizacji. O. Zbigniew Strzałkowski (Zibi, jak go nazywano w Peru) wyróżniał się zdolnościami organizacyjnymi, ogromną pracowitością i wielkim poczuciem odpowiedzialności. Bardzo troszczył się o chorych. Kochał przyrodę. Gdy ostrzegano go przed niebezpieczeństwami, które mu grożą w Peru, odpowiedział, że jadąc na misje „trzeba być gotowym na wszystko” O. Michał Tomaszek w Polsce pracował jako wikariusz i katecheta, zajmował się niepełnosprawnymi dziećmi. Dobry, uprzejmy, współczujący. Potrafił gromadzić młodych ludzi na katechizacji, modlitwie, śpiewach (grał na gitarze) i wypoczynku. Podczas pożegnalnej Mszy św. przed wyjazdem na misje powiedział, że jeśli trzeba będzie dla sprawy Bożej złożyć ofiarę życia, to nie będzie się wahał.
4/12
Bł. Klara Ludwika Szczęsna (1863-1916) Zamierzała wstąpić do zakonu, ale ponieważ ojciec chciał ją wydać za mąż, jako 17-latka opuściła rodzinny dom i przez pięć lat pracowała jako krawcowa. Podczas rekolekcji w Zakroczymiu zetknęła się z o. Honoratem Koźmińskim, który pomógł jej rozeznać powołanie. Wstąpiła do tworzącego się Zgromadzenia Sług Jezusa, a później założyła razem z ks. Józefem Pelczarem (późniejszym biskupem przemyskim) zgromadzenie sercanek. Dla sióstr i podopiecznych była prawdziwą duchową matką – troskliwą, delikatną, pokorną, a jednocześnie wymagającą. Uczyła ofiarnej miłości do Jezusa i drugiego człowieka. Pomimo słabego zdrowia i choroby nowotworowej założyła prawie 30 domów zakonnych.
5/12
Św. Jan Paweł II (1920-2005) Karol Wojtyła urodził się w 1920 r. w Wadowicach. Jako młody ksiądz był wikariuszem, duszpasterzem młodzieży i naukowcem. W 1958 r. został biskupem pomocniczym archidiecezji krakowskiej, a 5 lat później – metropolitą krakowskim. Aktywnie uczestniczył w pracach Soboru Watykańskiego II. W 1978 r. wybrany na papieża, przyjął imię Jana Pawła II. Był gorliwym przywódcą i sługą Kościoła. Odcisnął swoje piętno na stylu sprawowania urzędu papieskiego. Komunikatywny i bezpośredni, nie stronił od żartów, ale też zdecydowanie mówił o sprawach najważniejszych. Odbył podróże apostolskie do wielu krajów świata. Był tytanem pracy i człowiekiem modlitwy. Zmarł 2 kwietnia 2005 r., w wigilię święta Miłosierdzia Bożego. Jego proces beatyfikacyjny rozpoczął się już miesiąc po śmierci. Do Watykanu przysłano ponad 200 świadectw o domniemanych cudach za wstawiennictwem zmarłego papieża, a dziennikarze dodatkowo opisali kilkaset innych.
6/12
Bł. Małgorzata Łucja Szewczyk (1828-1905) Kolejna święta, która rozpoznała swoje powołanie dzięki o. Honoratowi Koźmińskiemu. Wcześnie osierocona, znalazła duchowe oparcie w Bogu i Matce Najświętszej. Zawsze była wrażliwa na ludzką biedę i cierpienie, na różne sposoby pomagała potrzebującym. Odbyła razem z przyjaciółką pielgrzymkę do Ziemi Świętej, pokonując większość drogi pieszo. W Jerozolimie przez trzy lata pracowała opiekując się chorymi i tam odczytała swoje powołanie jako „siostrzyczki ubogich”. Po rekolekcjach u o. Honorata poświęciła się tej sprawie. Przyjęła do wynajętego mieszkania samotne staruszki, którymi się opiekowała, a potem organizowała podobne domy dla starców i sierot. Założyła zgromadzenie serafitek.
7/12
Bł. Zofia Czeska (1584-1650) Założycielka pierwszej w Polsce szkoły dla dziewcząt, opiekunka ubogich. Jako 16-latka została wydana za mąż, a po 6 latach bezdzietnego małżeństwa została wdową. Postanowiła nie wychodzić ponownie za mąż, tylko poświęcić się dziełom miłosierdzia. Były to w Polsce czasy wojen, epidemii i głodu. Zofia zajęła się dziewczętami, zwłaszcza osieroconymi i pochodzącymi z biednych rodzin. Otworzyła dla nich swój dom przy ul. Szpitalnej w Krakowie, w którym mogły nie tylko zamieszkać i otrzymać opiekę, ale także zdobywać edukację. Założyła zgromadzenie prezentek.
8/12
Bł. Jerzy Popiełuszko (1947-1984) Najbardziej znany ksiądz zamordowany przez komunistów w PRL. Przypadkowo został poproszony o odprawienie mszy dla strajkujących robotników i w ten sposób został ich duszpasterzem. Odprawiane przez niego msze za ojczyznę w kościele św. Stanisława Kostki w Warszawie były także manifestacjami patriotycznymi. Ks. Popiełuszko uczył, że zło należy zwyciężać dobrem. Był zastraszany, a w końcu został bestialsko zamordowany przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.
9/12
Św. Stanisław Kazimierczyk (1433-1489) Urodził się, żył, umarł i został wyniesiony na ołtarze na terenie jednej parafii w podkrakowskim (dzisiaj leżącym w obrębie Krakowa) Kazimierzu. Wstąpił do Zakonu Kanoników Regularnych Laterańskich. Wiódł intensywne życie kontemplacyjne, a zarazem prowadził ludzi do Boga poruszającymi kazaniami, posługą spowiednika, przykładem życia i miłosierdziem. Na własną prośbę został pochowany pod progiem kościoła Ducha Świętego – chciał, żeby wszyscy wchodzący go deptali.
10/12
Św. Zygmunt Szczęsny Feliński (1822-1895) Jako arcybiskup warszawski upowszechnił nabożeństwo majowe ku czci Najświętszej Maryi Panny, zreformował seminarium i założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, któremu zlecił opiekę nad sierotami i ludźmi starszymi. Był przeciwnikiem wybuchu powstania styczniowego, jednak kiedy zaborca rozpętał prześladowania, w liście do cara ujął się za prześladowanymi rodakami. Został za to zesłany do Jarosławia nad Wołgą, gdzie przebywał przez 20 lat. Po zesłaniu miał zakaz powrotu do Warszawy. Wszędzie, gdzie się znalazł – nawet w najtrudniejszych warunkach i wtedy, kiedy był już chory i posunięty w latach – prowadził pokorną i wytrwałą pracę duszpasterską i dawał przykład wiary.
11/12
Bł. Michał Sopoćko (1888-1975) Był spowiednikiem św. Faustyny podczas jej pobytu w Wilnie, a później propagatorem kultu Miłosierdzia Bożego. Chociaż początkowo był sceptyczny wobec objawień i chociaż napotkał po drodze wiele trudności, poświęcił się tej sprawie z wielkim oddaniem. W ciągu swojego długiego, bardzo pracowitego życia działał na wielu polach, m.in. był jedną z pierwszych osób w Polsce, które zajmowały się naukowo i duszpastersko problemem pijaństwa i alkoholizmu, w czasie wojny ratował Żydów.
12/12
Hanna Chrzanowska (1902-1973) Urodziła się 7 października 1902 r. Polska pielęgniarka, swoje życie poświęciła chorym, potrzebującym, biednym. Działaczka charytatywna, nazywana krakowską Matką Teresą. Pedagog, instruktorka i prekursorka pielęgniarstwa rodzinnego, domowego, parafialnego. Inspirowała przyszłego papieża św. Jana Pawła II. Prowadziła wykłady dla pielęgniarek, przygotowywała dla nich programy szkolne. W latach 1929-39 redagowała miesięcznik „Pielęgniarka Polska” – pierwsze w Polsce czasopismo zawodowe dla pielęgniarek. Uczestniczyła także w pracach nad przygotowaniem Ustawy o pielęgniarstwie, uchwalonej przez Sejm w 1935 r. – uznawanej za jedną z najlepszych na świecie. Zmarła w Krakowie 29 kwietnia 1973 r. 28 kwietnia 2018 r. w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach pielęgniarka – Hanna Chrzanowska, w 45 rocznicę śmierci, została ogłoszona błogosławioną. „Hanna była latarnią światła w ciemności ludzkiego bólu” – tak o Hannie Chrzanowskiej, krakowskiej pielęgniarce, mówił abp Angelo Amato podczas kwietniowych uroczystości beatyfikacyjnych.