Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

1/21
Kaplica Sykstyńska została zbudowana w latach 1475-1481, z wykorzystaniem części ścian poprzedniej budowli – Cappella Magna. Jest poświęcona wniebowzięciu Maryi, a jej obecna nazwa pochodzi od papieża Sykstusa IV, który zarządził jej budowę.
2/21
Jest to prywatna kaplica papieska. Uważa się ją za jedno z najpełniejszych i najważniejszych dzieł „teologii wizualnej”, nawiązujących do tradycji „Biblii pauperum” („Biblii ubogich”).
3/21
Kaplica ma takie same wymiary jak Świątynia Salomona opisana w Starym Testamencie.
4/21
Malowidła Michała Anioła zajmują powierzchnię ponad 1000 metrów kwadratowych.
5/21
Od roku 1870 odbywa się tu konklawe, na którym kardynałowie elektorzy wybierają nowego papieża. Po wyborze papież zostaje zaprowadzony do małego pokoju w Kaplicy Sykstyńskiej zwanego „Pokojem łez”. Znajduje się on po lewej stronie od ołtarza, pod „Sądem Ostatecznym”, i ma taką nazwę, ponieważ nowi następcy św. Piotra często wybuchają łzami z powodu intensywnych emocji.
6/21
Kaplica Sykstyńska nadal jest miejscem ważnych wydarzeń w kalendarzu papieskim. Na przykład co roku odprawiana jest tu msza z okazji Chrztu Pańskiego, podczas której Ojciec Święty udziela chrztu dzieciom.
7/21
Ma ona stały chór, Papieski Chór Kaplicy Sykstyńskiej, który jest najstarszym istniejącym chórem na świecie. Wśród utworów napisanych specjalnie dla tego chóru najsłynniejszy to„Miserere” autorstwa Gregoria Allegri.
8/21
Sławę Kaplica Sykstyńska zawdzięcza przede wszystkim freskom, szczególnie tym, które są dziełem Michała Anioła: na suficie oraz freskowi „Sądu Ostatecznego” na ścianie za ołtarzem. Artysta przyjął zamówienie nieco wbrew swojej woli, ponieważ uważał się bardziej za rzeźbiarza niż malarza, ale nie mógł spierać się z papieżem, który był nieugięty i nalegał, żeby Michał Anioł przyjął to zlecenie.
9/21
Michał Anioł nie jest jedynym znanym artystą, który pracował w Kaplicy Sykstyńskiej. Sykstus IV powierzył stworzenie fresków na ścianach innym znanym malarzom, takim jak Sandro Boticelli, Domenico Ghirlandaio i Pietro Perugino. Michał Anioł został później wynajęty przez papieża Juliusza II do pomalowania sufitu (który pierwotnie miał namalowane gwiazdy na niebieskim tle) i przez Klemensa VII do wykonania fresku „Sądu Ostatecznego”.
10/21
Aby pomalować sufit, Michał Anioł zbudował własne rusztowanie – drewnianą platformę podtrzymywaną przez wsporniki wetknięte w otwory w ścianach na wysokości okien. Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie kładł się na niej, żeby malować; raczej malował na stojąco – w pozycji, która powodowała wielki dyskomfort. Napisał nawet wiersz o tym, jak niewygodnie mu było podczas malowania, i dołączył rysunek przedstawiający samego siebie podczas malowania.
11/21
Do wczesnego renesansu Bóg Ojciec był zwykle przedstawiany jako ręka wychodząca z chmur. W Kaplicy Sykstyńskiej Michał Anioł pokazał Boga Ojca z muskularnym ciałem i długą białą brodą, co było względnie nowym ujęciem w sztuce chrześcijańskiej i stanowiło odwołanie do wizerunków Jowisza.
12/21
W 1990 roku lekarz Frank Meshberger opublikował artykuł w czasopiśmie „Journal of American Medical Association”, w którym twierdzi, że anioły, szaty i cienie otaczające Boga w „Stworzeniu Adama” są dokładnym przedstawieniem przekroju ludzkiego mózgu. Meshberger teoretyzuje, że w ten sposób Michał Anioł symbolicznie ukazał Boga obdarzającego inteligencją nowo stworzonego człowieka.
13/21
Do roku 1536 ściana Kaplicy Sykstyńskiej za ołtarzem – ta, na której dziś znajduje się „Sąd Ostateczny” – była udekorowana innymi malowidłami z serii przedstawiającej życie Mojżesza i Jezusa. Były to obrazy Pietra Perugina „Wniebowzięcie”, „Narodzenie Chrystusa” i „Odnalezienie Mojżesza”, które Michał Anioł musiał, niestety, poświęcić, co ściągnęło na niego mnóstwo głosów krytycznych.
14/21
„Sąd Ostateczny” jest namalowany w taki sposób, że szczyt przechyla się nieznacznie nad widzem, i został zaprojektowany tak, by fresk wzbudzał bojaźń i szacunek dla Bożej mocy. W przeciwieństwie do fresków wykonanych w kaplicy przez innych malarzy, postaci są bardzo umięśnione i powykręcane – również Maryja, która znajduje się w centrum, w pobliżu Chrystusa.
15/21
Kompozycja jest kolista, sekwencja scen zgodna z ruchem wskazówek zegara, zaczynając od lewej dolnej części: ci, którzy mają być sądzeni, wznoszą się po lewej; sprawiedliwi pozostają wyżej, podczas gdy potępieni schodzą po prawej stronie ku piekłu.
16/21
Centralną i najważniejszą postacią jest Chrystus Sędzia, przedstawiony jako młoda, atletyczna i muskularna postać. Jego spojrzenie jest surowe, zwrócone w lewo, ku piekłu i jego mękom. Minął czas miłosierdzia; tutaj widzimy Chrystusa wprowadzającego sprawiedliwość, oddzielającego „owce od kozłów”.
17/21
Na prawo, pod stopami Chrystusa, znajduje się św. Bartłomiej. W jednej ręce trzyma nóż, którym został obdarty ze skóry; w drugiej trzyma swoją skórę (w jednym kawałku) zdjętą z ciała. Twarz na zwisającej skórze to autoportret Michała Anioła. Jedna z interpretacji mówi, że to może odzwierciedlać udręczonego ducha Michała Anioła – w czasie, gdy malował ten obraz, był już starszym człowiekiem i przeżywał kryzys wiary. Jest też inna interpretacja: ponieważ artysta nie chciał przyjąć zamówienia na fresk, czuł, że wolałby być żywcem obdarty ze skóry, niż wykonywać tę pracę.
18/21
„Sąd Ostateczny” wywołał spór między kardynałem Giovannim Pietro Carafą a Michałem Aniołem. Jako że malowidło zawiera akty, artysta został oskarżony o nieprzyzwoitość i niemoralność. Carafa i Nino Sernini (ambasador Mantui) zorganizowali tak zwaną „kampanię liści figowych”, by freski zostały ocenzurowane, a nawet całkowicie wymazane.
19/21
Papieski mistrz ceremonii, Biagio de Cesena, był szczególnie przeciwny dziełu Michała Anioła. Uważał, że to haniebne, by takie święte miejsce przedstawiało wszystkie te nagie postaci. Posunął się nawet do stwierdzenia, że te obrazy nadawały się „do publicznych łaźni i tawern”, a nie do papieskiej kaplicy. Michał Anioł zareagował na krytykę, przedstawiając na fresku podobiznę swego oponenta jako Minosa – sędziego piekieł z oślimi uszami. Namalował też węża gryzącego jego genitalia. Mówi się, że gdy Cesena poskarżył się papieżowi, ten odpowiedział, że jego władza sięga czyśćca, ale nie piekła, więc ten portret będzie musiał pozostać.
20/21
Po śmierci Michała Anioła zwolennicy cenzury odnieśli częściowe zwycięstwo, a genitalia z aktów zostały zamalowane przez Daniele da Volterra, który zdobył tym samym przydomek „Braghettone” („majtkarz”).
21/21
Oto sam Michał Anioł.