Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

1/20
Według jednej z teorii nazwa „Luwr” (Louvre) pochodzi od łacińskiego słowa „wilk” (lupus), bo w średniowieczu w miejscu obecnego pałacu stał zameczek myśliwski. W XII w. zbudowano tu warownię, a XIV w. wprowadzili się do niej francuscy królowie. W monumentalny renesansowy pałac zamienił Luwr król Franciszek I, który zbierał starożytne rzeźby i dzieła mistrzów renesansu i zaprosił na dwór Leonarda da Vinci. Za rządów Ludwika XIV rezydencją królewską został Wersal, a w Luwrze zostały dzieła sztuki i zamieszkali artyści.
2/20
Podczas Rewolucji Francuskiej Zgromadzenie Narodowe zdecydowało, że Luwr zostanie „oddany narodowi”. Muzeum otwarto uroczyście 10 sierpnia 1783 r., w pierwszą rocznicę uwięzienia Ludwika XVI. Początkowo kolekcja liczyła ok. 700 eksponatów, w większości zrabowanych w kościołach.
3/20
Dziś Luwr jest jednym z największych muzeów na świecie – ma ok. 400 tys. dzieł. W galeriach można zobaczyć tylko ok. 10% z nich. To i tak bardzo wiele! Gdyby na obejrzenie jednego dzieła poświęcić zaledwie 30 sekund, trzeba by zwiedzać muzeum bez przerwy przez 12 dni i nocy. Placówka ma powierzchnię większą niż państwo Watykan.
4/20
Najsławniejsze dzieło w Luwrze to „Mona Lisa” Leonarda da Vinci. Obraz jest w istocie zatytułowany „Gioconda” i zapewne przedstawia żonę florenckiego kupca, ale w postaci kobiety dopatrywano się m.in. ukochanej artysty, a nawet jego samego, co miałoby być aluzją do rzekomego homoseksualizmu autora. Leonardo namalował obraz na początku XVI w. i podarował go królowi Franciszkowi I. Kiedy do władzy doszedł Napoleon Bonaparte, kazał powiesić „Giocondę” w swoim prywatnym apartamencie. Obraz jest chroniony taflą szkła kuloodpornego i ma własnych ochroniarzy oraz własną skrzynkę pocztową, na którą przychodzą listy od wielbicieli.
5/20
Dwa kolejne najsłynniejsze dzieła przechowywane w Luwrze to „Wenus z Milo” i „Nike z Samotraki”. Obie uchodzą za uosobienie kanonów kobiecego piękna, choć obie są kalekie – Wenus nie ma rąk, a Nike jest bezgłowa.
6/20
Muzeum Luwru można sobie wynająć. Pojedyncze sale najczęściej wynajmują politycy, artyści albo korporacje na imprezy firmowe. Klientami Luwru byli m.in. Michael Jackson, prezydent USA Bill Clinton, a niedawno – Beyoncé i Jay-Z, którzy nagrali tam teledysk. Jednak jeśli chcecie zorganizować urodziny w Luwrze, musicie przygotować okrągłą sumkę. Nagranie przy jednym tylko dziele sztuki kosztowało Beyoncé i Jaya-Z 17 tys. dolarów. Może jednak na początek coś skromniejszego? Bilet do Luwru kosztuje 16 euro. W pierwszą niedzielę miesiąca wstęp jest bezpłatny.
7/20
Muzeum ma ekipę interwencyjną, która w razie pożaru jest w stanie znaleźć się w dowolnym miejscu Luwru najpóźniej po 8 minutach. Do zespołu należą strażacy i kuratorzy. Zadaniem tych ostatnich jest wskazanie dzieł, które powinny być ratowane w pierwszej kolejności. Ekipa ma do dyspozycji małe, wąskie samochody, którymi przemieszcza się po korytarzach pałacu.
8/20
W zamkniętej części Luwru, niedostępnej dla publiczności, przechowywane są m.in. grafiki Rembrandta i Leonarda da Vinci, które są zbyt wrażliwe na światło i wilgoć, żeby je wystawić w galerii. Dzięki grafice do obrazu „Dziewica z Dzieciątkiem i św. Anną” z 1505 r. dowiedzieliśmy się, że Leonardo szkicował czarną i białą kredą, którą rozcierał palcami i… kawałkami chleba.
9/20
W Luwrze znajduje się najstarszy znany ludzkości zapis aktu prawnego – „Kodeks Hammurabiego” z XVIII w. p.n.e. Tekst jest wyryty na dwumetrowej steli, czyli kamiennym słupie, ozdobionym płaskorzeźbą przedstawiającą Hammurabiego i boga sprawiedliwości.
10/20
Najwięcej zwiedzających przyciągają obrazy, szczególnie dzieła Tycjana, Rubensa, Rembrandta, Boscha, Poussina, Watteau i innych wybitnych malarzy niemieckich, flamandzkich i holenderskich.
11/20
Luwr ma bogaty dział rzeźby. Znajdują się tu m.in. „Amor i Psyche” Antonio Canovy, „Maria Magdalena” Gregora Erharta czy „Umierający niewolnik” Michała Anioła. Monumentalne rzeźby były jedynymi dziełami, które zobaczyli Niemcy w Luwrze po wkroczeniu do Paryża w 1940 r. Dyrekcja muzeum, która nie podzielała przekonania francuskiego rządu o ugodowej postawie Hitlera, już w sierpniu poprzedniego roku zarządziła ewakuację zbiorów.
12/20
W Muzeum Luwru znajduje się tylko jedna kopia. Jest to facsimile jednego z dokumentów z Qumran, pochodzących z okresu od III w. p.n.e. do I w. n.e., znalezionych w 1947 r. w Jordanii (oryginały znajdują się w muzeum w Ammanie). Facsimile jest prezentowane razem z autentycznymi glinianymi dzbanami, w których przechowywane były manuskrypty. Ciekawostka – muzeum kupiło dzbany w 1951 r., ale przeleżały one pół wieku w magazynie, zanim pracownicy zorientowali się, z jakim skarbem mają do czynienia.
13/20
Kiedy w latach 80. na polecenie francuskiego prezydenta François Mitterranda rozpoczęto na dziedzińcu muzeum budowę szklanej Piramidy Luwru, pomysł wzbudził ogromne emocje. Wyobraźcie sobie, że polski polityk każe dobudować coś futurystycznego np. do zamku na Wawelu! Budynek został jednak zaakceptowany przez paryżan i turystów – podobnie jak wieża Eiffla, której budowie 100 lat wcześniej również towarzyszyły protesty. Piramida stanowi główne wejście do muzeum i towarzyszą jej trzy mniejsze piramidy – dwie na powierzchni ziemi i jedna, odwrócona, w podziemiach. Zaprojektował je chińsko-amerykański architekt Ieoh Ming Pei.
14/20
Po ukazaniu się książki Dana Browna i filmu Rona Howarda „Kod Leonarda da Vinci”, w których Luwr gra ważną rolę, muzeum zanotowało wzrost liczby gości. Wyznawcy teorii spiskowych wypatrują tu Świętego Graala i liczą szklane płyty, z których została zbudowana Piramida Luwru (według Browna składa się ona z 666 części, co ma być liczbą symbolizującą Szatana – w rzeczywistości tych elementów jest 673). Z powodu wysokich cen wynajmu większość scen rozgrywających się w Luwrze nakręcono w makiecie zbudowanej w Londynie.
15/20
W Luwrze można obejrzeć ok. 30 dzieł związanych z Polską. Znajdują się tu m.in. portret Fryderyka Chopina namalowany przez Eugène’a Delacroix, portret królowej Marii Leszczyńskiej, perski dywan zdobyty przez wojska króla Jana III Sobieskiego w bitwie z Turkami i zabytki egipskie podarowane muzeum przez hrabiego Jana Tyszkiewicza.
16/20
Mało brakowało, a Luwr podzieliłby los pałacu Tuileries, spalonego podczas Komuny Paryskiej w 1871 r. Luwr uratował Polak Florian Trawiński, który należał do władz komuny i wykorzystując swoje wpływy, potajemnie zamienił beczki z naftą na beczki z wodą.
17/20
Luwr był poważnie zagrożony także dwa wieki wcześniej. Kiedy mieszkali w nim artyści, nie prowadzono w nim żadnych prac remontowych. Budynek był w tak złym stanie, że w 1750 r. planowano go rozebrać, ale ponoć uratowały go paryskie przekupki, które ruszyły marszem na Wersal, żeby zmusić dwór do powrotu do Paryża.
18/20
Napoleon Bonaparte wybierając się na kampanię egipską (1789-1901) zabrał ze sobą uczonych. Odkryli oni w Egipcie zapierające dech w piersiach zabytki i znaleźli „Kamień z Rosetty”, który posłużył do odczytania hieroglifów. Ich znaleziska i opracowania zapoczątkowały w Europie modę na starożytny Egipt i Orient, objawiającą się m.in. w architekturze, strojach, literaturze i sztuce, oraz modę na sprowadzanie do Francji zabytków z różnych krajów. Dziś dział egipski w Luwrze to ponad 50 tys. eksponatów, z których najstarsze mają 6 tys. lat.
19/20
Napoleon przywiózł do Luwru z kolejnych wypraw blisko 5 tys. znanych dzieł sztuki w charakterze łupów wojennych. Po Kongresie Wiedeńskim, który przypieczętował koniec wojen napoleońskich, większość zagrabionych dzieł wróciła na miejsce, m.in. „Sąd ostateczny” Hansa Memlinga z gdańskiej katedry.
20/20
Czego nie zobaczymy z Luwrze? Nie znajdziemy tam dzieł impresjonistów i postimpresjonistów, których było tak wiele, że stworzono dla nich osobną placówkę – Muzeum Orsay. Muzeum Luwru gromadziło obrazy malowane w tym stylu niemal od początku, kiedy jeszcze były wyśmiewane i pogardzane. Nie obejrzymy tu też sztuki współczesnej, której zbiory znajdują się w Centrum Pompidou.