Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

1/10
Hieronim. Jeden z czterech doktorów (czyli nauczycieli) Kościoła zachodniego, święty Hieronim (ok. 345-419 lub 420), był tytanem pracy. Pochodził z terenu starożytnej Panonii, kształcił się w Rzymie pod kierunkiem najwybitniejszych mistrzów i tam przyjął chrzest. Na życzenie rodziny miał rozpocząć karierę urzędniczą w Galii, ale poznał tam kapłanów, o których napisał później, że byli wspólnotą świętych. Wędrował po Europie i Ziemi Świętej, poznając znane osobistości chrześcijańskie i życie mnisze, tłumacząc dzieła chrześcijańskie, włączając się w prowadzone wówczas dyskusje i prowadząc kierownictwo duchowe pobożnych kobiet. Przyjął święcenia kapłańskie. Ostatnie 35 lat życia spędził w Betlejem. Jego tłumaczenie Biblii na łacinę – Wulgata było przez wiele stuleci oficjalnym tekstem Kościoła.
2/10
Ambroży. Kolejny doktor Kościoła to święty Ambroży (340-397 r.). Był synem rzymskiego namiestnika w Galii. Zgodnie z ówczesnym zwyczajem przyjął chrzest jako dorosły (potem sam ten zwyczaj zwalczał). Został namiestnikiem rzymskiej prowincji ze stolicą w Mediolanie, a później – biskupem tej diecezji. Był gorliwym, pełnym miłości pasterzem i nauczycielem. Swoimi pismami i działaniem zwalczał błędy arian. Właśnie pod wpływem jego kazań nawrócił się św. Augustyn. Pracowity żywot zakończył traktatem o dobrej śmierci.
3/10
Augustyn. Święty Augustyn (354-430) to jeden z najbardziej znanych katolickich świętych, autor m.in. „Wyznań”, w których znalazło się zdanie: „Stworzyłeś nas bowiem jako skierowanych ku Tobie i niespokojne jest serce nasze, dopóki w Tobie nie spocznie”. Pochodził z Tagasty w północnej Afryce. Jego matka była chrześcijanką, a ojciec poganinem, a sam Augustyn był przez wiele lat rozdarty między ich wpływami. Nawrócił się, słuchając w Mediolanie kazań św. Ambrożego. Poprosił o chrzest i wrócił do Afryki, by pozyskiwać rodaków dla Chrystusa. Rozdał majątek między ubogich i zamieszkał z przyjaciółmi, oddając się modlitwie i studiom Pisma Świętego. Został kapłanem, a potem biskupem. Wypowiedział walkę herezjom, które wtedy nękały Kościół.
4/10
Zygmunt. Wśród wielu świętych, którzy nosili to imię, szczególną postacią był arcybiskup warszawski Zygmunt Szczęsny Feliński (1822-1895). Pochodził z Wołynia, wstąpił do seminarium w Petersburgu, a później został tam ojcem duchownym. Założył Zgromadzenie Sióstr Franciszkanek Rodziny Maryi, którego powołaniem była opieka nad dziećmi i chorymi. Jako arcybiskup warszawski zreformował seminarium i upowszechnił nabożeństwo majowe ku czci Najświętszej Maryi Panny. Był przeciwnikiem wybuchu powstania styczniowego, ale po jego stłumieniu napisał list do cara w obronie prześladowanych rodaków. Został za to skazany na zesłanie. Tam również dawał przykład głębokiej wiary i służył jako duszpasterz.
5/10
Romuald. W 2017 roku w Polsce to imię dostali tylko trzej chłopcy. Święty Romuald z Camaldoli (952-1027) był założycielem pustelniczego zakonu kamedułów. Pochodził z zamożnej rodziny z Rawenny. Najpierw wstąpił do benedyktynów – ponoć żeby zadośćuczynić za grzechy ojca, który zabił swojego krewnego. Jednak tęsknił za życiem samotnym, więc rozpoczął je najpierw w ramach zakonu benedyktyńskiego, a później zamieszkał w pustelni koło rodzinnej Rawenny. Wkrótce takie eremy zaczęły powstawać w całych Włoszech. Mnisi z tego zakonu mieszkają pojedynczo w małych domkach, zbierając się tylko na wspólną modlitwę. Zachowują ścisłe milczenie i nie jedzą mięsa.
6/10
Roch. Jeden z tzw. Czternastu Wspomożycieli, wzywany szczególnie w zagrożeniu zarazą. Święty Roch żył w XVI wieku we Francji. Wcześnie stracił rodziców, a wtedy postąpił zgodnie ze słowami Jezusa: „Jeśli chcesz być doskonały, idź, sprzedaj, co posiadasz, i rozdaj ubogim, a będziesz miał skarb w niebie” i pieszo udał się z pielgrzymką do Rzymu. Po drodze zastała go epidemia dżumy. Pomagał zarażonym, za co dostał od Boga łaskę uzdrawiania. W Rzymie spędził około trzech lat, nawiedzając kościoły i opiekując się chorymi i ubogimi. W drodze powrotnej do Francji na granicy został uznany za szpiega, uwięziony i poddany okrutnemu śledztwu. Zmarł po pięciu latach w więzieniu. Na ścianie więzienia w cudowny sposób ukazał się wtedy napis: „Ci, którzy zostaną dotknięci zarazą, a będą wzywać na pomoc św. Rocha, jako swego pośrednika i orędownika, będą uleczeni”.
7/10
Eugeniusz. Święty Karol Józef Eugeniusz de Mazenod (1782-1861) był Francuzem, założycielem Zgromadzenia Misjonarzy Oblatów Maryi Niepokalanej. Po wybuchu rewolucji jego zamożna rodzina uciekła do Włoch. Tam jego rodzice się rozwiedli. Eugeniusz przeżywał wielkie trudności w wierze. Z duchowej ciemności wyprowadziły go lektura książek teologicznych i modlitwa. W Wielki Piątek 1807 r. przeżył nawrócenie i postanowił zostać kapłanem. Po święceniach zrezygnował z otwierającej się przed nim kariery kościelnej i oddał się pracy wśród najuboższych mieszkańców Francji, wśród których panowała wtedy wielka obojętność i ignorancja religijna. Razem z kilkoma innymi księżmi, którzy mieli podobny zapał apostolski, zamieszkał w pokarmelickim klasztorze w Aix i wkrótce założył zgromadzenie. Przez ostatnie 21 lat życia był także biskupem Marsylii.
8/10
Zenon. Biskup włoskiej Werony święty Zenon (ok. 300-375) pochodził z Cezarei Mauretańskiej w dzisiejszej Algierii. Jako młodzieniec był świadkiem męczeństwa św. Arkadiusza – widział, jak odrąbywano mu ręce i nogi, by go zmusić do wyparcia się wiary. Jako biskup zabiegał o nawrócenie pogan i swoim życiem dawał świadectwo wiary. Zostawił 93 tzw. traktaty, będące cennym świadectwem ówczesnej mentalności, metod duszpasterskich i liturgii. Do dziś w Weronie pokazywany jest kamień, na którym ponoć siadał łowiąc ryby.
9/10
Włodzimierz. Święty Włodzimierz (ok. 960-1015) był księciem Rusi Kijowskiej. Znany głównie we wschodnim chrześcijaństwie, jest jednak świętym niepodzielonego Kościoła. Przyjął chrzest ze względów taktycznych, ale wszystko wskazuje na to, że zrobił to szczerze. Kazał ochrzcić się poddanym, zburzył pogańskie świątynie i wprowadził chrześcijańskie prawa. Wybrał liturgię wschodnią, bo imponował mu przepych nabożeństw, w których widział godny sposób na uczczenie Boga.
10/10
Bernard. Doktor Kościoła święty Bernard z Clairvaux (1090-1153) nazywany był „doktorem miodopłynnym”, bo pociągał ludzi do Jezusa wielkim talentem oratorskim, olbrzymią wiedzą i głęboką duchowością. Urodził się w bogatej rodzinie w Burgundii. Wstąpił do surowego klasztoru cystersów i przekonał do tego samego wszystkich swoich braci oraz ok. 30 innych towarzyszy młodości (opowieści głoszą, że spowodowało to panikę wśród okolicznych panien). Założył klasztor w Clairvaux i został jego pierwszym opatem. Stąd krzewił dzieło cystersów na całą Europę – założył aż 68 opactw. Uznaje się go za jedną z najbardziej wpływowych postaci XII w. Był doradcą władców i biskupów, bronił papieża przed zarzutami schizmatyków. Stał się jednym ze współorganizatorów II krucjaty. Odznaczał się żarliwą pobożnością, a szczególnie nabożeństwem do Męki Pańskiej i do Matki Bożej.