Aleteia.pl - pozytywna strona Internetu w Twojej skrzynce e-mail

Nie możesz nas wesprzeć finansowo?

Możesz to zrobić na 5 innych sposobów:

  1. Módl się za nasz zespół i powodzenie naszej misji
  2. Opowiedz o Aletei w swojej parafii
  3. Udostępniaj nasze treści rodzinie i przyjaciołom
  4. Wyłącz AdBlocka, kiedy do nas zaglądasz
  5. Zapisz się do naszego newslettera i czytaj go codziennie

Dziękujemy!
Zespół Aletei

 

1/27

Meksyk

W wielu krajach tradycja oświadczyn była przeżywana jako wydarzenie rodzinne, podczas którego narzeczony musiał uzyskać akceptację i błogosławieństwo ojca narzeczonej i jej rodziny. W Meksyku jest zwyczajem, że narzeczony przed spotkaniem rodzinnym przygotowuje dla swej narzeczonej coś specjalnego, jak na przykład śpiew wraz z orkiestrą mariachi w procesji do drzwi domu wybranki. Potem następują oświadczyny.
2/27

Boliwia

W rdzennych społecznościach Boliwii mężczyźni rzucali w stronę młodej kobiety, która im się podobała, małymi kamykami i ziarenkami, starali się też ją rozśmieszyć. Jeśli godziła się na to, aby zaopiekować się jego ponczem, podczas gdy on wypełniał swoje obowiązki w polu, społeczność wiedziała już, że oboje się kochają i wówczas rozpoczynano „japitukuy”, rodzaj publicznego wyznania miłości. Narzeczony i jego rodzice musieli zjawić się w domu narzeczonej i przekonać rodzinę dziewczyny do cnót i talentów chłopaka, aby pozwolono mu ożenić się z ich córką. Po uzyskaniu zgody, ojciec dziewczyny przyjmował od chłopaka prezent lub kieliszek likieru.
3/27

Gwatemala

Zgodnie z tradycją nawet kilkudniowa ceremonia składała się z parady z koszami pełnymi jedzenia, tańców i wystawnych kolacji, którymi chłopak gościł członków rodziny swojej ukochanej, aby następnie prosić jej rodziców o zgodę na ślub z ich córką.
4/27

Peru

Tradycyjnie formalizowano zaręczyny podczas ceremonii, na której gromadziły się w domu dziewczyny obie rodziny. Ojciec lub rodzice narzeczonego prosili o rękę przyszłą synową lub też jej rodziców. W późniejszych czasach to narzeczony w obecności wszystkich zaproszonych kierował do rodziców dziewczyny formalną prośbę o jej rękę. Było w zwyczaju, że ojciec dziewczyny wygłaszał kilka słów na temat wagi związku chłopaka z jego córką, przekazywał przyszłym małżonkom rady lub też deklarował wsparcie i pomoc. Kulminacją uroczystości był rodzinny toast.
5/27

Kolumbia

Było w zwyczaju, aby ceremonia prośby o rękę miała miejsce w domu rodziców dziewczyny, którzy także byli gospodarzami zaślubin. Narzeczeni organizowali obiad, aby wtedy ogłosić swoją decyzję, a rodzice obojga młodych czekali na przybycie swych dzieci. Zazwyczaj narzeczony ofiarowywał przyszłej teściowej bukiet kwiatów, a przyszłemu teściowi butelkę wina lub whisky. Po obiedzie lub kolacji, gdy uwaga wszystkich była skierowana na młodych, narzeczony ogłaszał ich zaręczyny i w pozycji stojącej prosił rodziców dziewczyny o jej rękę.
6/27

Argentyna

Narzeczony wysyłał swojego„ambasadora” po to, by ten wystosował oficjalną prośbę o narzeczoną. Takim „ambasadorem” mógł być jeden z rodziców, krewny lub przyjaciel. Prośba miała zazwyczaj formę werbalną i była skierowana do osoby, która w danym momencie sprawowała pieczę nad dziewczyną: do jej ojca, matki, opiekuna, brata lub starszej siostry. Jeśli dziewczyna się zgadzała, było w zwyczaju organizowanie następnie w kościele ceremonii religijnej z księdzem błogosławiącym pierścionki i rodzinnym obiadem przypieczętowującym zaręczyny. Oboje otrzymywali pierścionek.
7/27

Chile

W Chile mężczyźni także używali pierścionka zaręczynowego, jednak w przeciwieństwie do zwyczajów praktykowanych w Argentynie, nosili go na prawej dłoni. Następnie podczas ceremonii zaślubin ten sam pierścionek przekładali na lewą dłoń. W Chile, podobnie jak w większości krajów latynoamerykańskich, narzeczeni otrzymywali przedmałżeńskie rady.
8/27

Stany Zjednoczone

Rodzime plemiona Ameryki Północnej preferowały pierścienie ze srebra dekorowane półszlachetnymi kamieniami lub materiałami naturalnymi, takimi jak czerwony koral czy turkusy. Dzisiaj jest w zwyczaju, że narzeczony wybiera pierścionek i organizuje spotkanie, aby go podarować. Klęka i prosi dziewczynę o rękę, aby wsunąć jej pierścionek na palec. Po uzyskaniu zgody para informuje rodziny o swych zaręczynach, aby można zacząć przygotowania do wesela.
9/27

Francja

Po „tak” wypowiedzianym przez kobietę i po błogosławieństwie narzeczonego przez jej ojca para kupowała razem pierścionek zaręczynowy dla narzeczonej, którego ona nie nosiła aż do momentu formalnego zaprezentowania go podczas niewielkiego spotkania obu rodzin i przyjaciół. Bywało, że to rodzice podarowywali dziewczynie pierścionek, a narzeczeni jedynie wybierali u jubilera jego wzór. Był też zwyczaj, że pierścionek się dziedziczyło i w takim przypadku to narzeczona winna poprosić teściów o pozwolenie na jego ewentualną modyfikację.
10/27

Irlandia

W Irlandii było w zwyczaju użycie pierścionka w stylu Claddagh, w formie serca w koronie trzymanego w dwóch dłoniach. To wspaniały symbol małżeństwa, gdyż tradycyjnie ręce symbolizowały przyjaźń, serce – miłość, a korona – wierność.
11/27

Szkocja

Zgodnie z tradycją mężczyzn pragnących się ożenić poddawano próbie podczas tzw. „speerin” lub „beukin”. Była to seria zadań i przeszkód zaaranżowana przez ojca dziewczyny, z którą kandydat musiał sobie poradzić, aby móc połączyć się z dziewczyną i zawrzeć z nią małżeństwo.
12/27

Szwecja

W Szwecji, podobnie jak w innych krajach nordyckich, zarówno mężczyźni, jak i kobiety wymieniają się pierścionkami zaręczynowymi, które mają postać prostych obrączek ze złota lub srebra.
13/27

Włochy

Aby rozpocząć rytuał zaręczyn, niezbędna jest obecność obu rodzin. Pierścionek był symbolem obietnicy ślubu i był on niemal zawsze podarunkiem od rodziny narzeczonego.
14/27

Niemcy

Tradycyjnie to mężczyzna prosił o rękę swej młodej ukochanej jej ojca. Otrzymywał błogosławieństwo i na kolanach przypieczętowywano zaręczyny. Zwyczajowo protestanci nosili obrączkę na palcu serdecznym prawej ręki, a katolicy – lewej.
15/27

Hiszpania

W Hiszpanii był zwyczaj organizowania rodzinnego spotkania, podczas którego narzeczeni, którzy już wcześniej, na osobności się zaręczyli, gromadzili swoje rodziny, aby te mogły się poznać. Również wtedy narzeczony formalnie prosił ojca narzeczonej o jej rękę. Później następowało wręczenie prezentów – pierścionka dla narzeczonej i zegarka dla narzeczonego.
16/27

Grecja

W kulturze greckiej szczególną wagę przywiązywano do błogosławieństwa, jakiego udzielał ojciec narzeczonej. Po otrzymaniu jego zgody, pary musiały tradycyjnie udać się do doradcy lub kapłana, aby ten pobłogosławił pierścionek i udzielił rad dotyczących małżeństwa. Po otrzymanych błogosławieństwach, przyjaciele i rodzina organizowali dla pary przyjęcie, na którym życzyli młodym „Kala stephana” („dobrego ślubu”) i „I ora I kali” (szczęśliwego życia”).
17/27

Chiny

Wielu Chińczyków przyjęło zachodnią tradycję wymiany pierścionków, jednak zwyczaj ten był obcy ich kulturze. Jeszcze dzisiaj można zobaczyć, że zamiast pierścionkami, młodzi wymieniają się pieniędzmi lub innymi dobrami.
18/27

Armenia

Przyjęcia zaręczynowe swą wystawnością dorównywały weselom. Proszono kapłana, aby pobłogosławił pierścionek zaręczynowy, a para przyrzekała sobie miłość i oddanie. Podobnie jak u Greków, Armeńczycy otrzymywali od kapłana serię przedślubnych rad.
19/27

Tajlandia

W kulturze tajskiej mężczyźni prosili o rękę swej przyszłej żony podczas ceremonii o nazwie „thong mun”, czyli „złote zaręczyny”. Zamiast pierścionka z brylantem, kandydat na męża darował swej narzeczonej różne złote przedmioty.
20/27

Wietnam

Zgodnie z wietnamską tradycją zaręczyny pary były czymś o wiele ważniejszym niż intymna obietnica zaskoczonej propozycją kobiety. Klucz stanowiła zgoda rodzin. W wielu przypadkach małżeństwo nie mogło zostać zawarte z powodu braku błogosławieństwa obu rodzin.
21/27

Japonia

Narzeczeni mogli zostać uznani za zaręczonych dopiero po ceremonii „yunio”, w której musiały uczestniczyć rodziny obojga młodych; wówczas następowała wymiana dziewięciu symbolicznych podarunków zawiniętych w ryżowy papier. Każdy podarunek symbolizował szczególne uczucia i dobre życzenia dla narzeczonych – długiego życia, bogactwa czy zdrowych dzieci.
22/27

Emiraty Arabskie

Przed jakimkolwiek pierścionkiem czy obietnicą, rodzina narzeczonego powinna poprosić o rękę narzeczonej i razem decydują o podziale małżeńskiego posagu, w którego skład wchodzą zarówno wydatki na ślub, jak i zakup pierścionka zaręczynowego. Najczęściej to matka narzeczonej wybiera pierścionek – zwyczajowo winien być z rubinem. Podczas religijnej ceremonii narzeczeni wymieniają się obrączkami, a pozostałe akcesoria, naszyjnik, zegarek i kolczyki stanowiące jeden komplet biżuterii, spoczywają na ozdobnych tacach, aby goście mogli je obejrzeć, zanim narzeczony podaruje je wybrance.
23/27

Indie

Hinduskie pary zaręczają się po tym, jak rodzina narzeczonej zaakceptuje formalnie propozycję rodziny narzeczonego. Zorganizowane zostaje wystawne przyjęcie zaręczynowe, a kobiety otrzymują żelazne bransoletki zamiast zaręczynowego pierścionka. W tradycyjnych hinduskich rodzinach kobiety nosiły pierścionki zwane bichiya.
24/27

Ghana

Zgodnie z tradycją narzeczony i niektórzy członkowie jego rodziny pukali do drzwi rodziny narzeczonej, aby poinformować ją, że chłopak chciał poślubić ich córkę. Ta „ceremonia walenia w drzwi” miała miejsce zaledwie tydzień przed zaślubinami.
25/27

Kenia

Wojownicy Samburu nosili na szyi koraliki. W ich kulturze niektóre kolory koralików symbolizowały zaręczyny.
26/27

Australia

Typowe australijskie oświadczyny wyglądają tak, że mężczyzna podczas szczególnej kolacji klęka w świetle świec lub w jakimś innym romantycznym miejscu w czasie wakacji i pyta dziewczynę o zgodę. Element zaskoczenia jest tu kluczowy.
27/27

Fidżi

Na Fidżi mężczyzna winien podarować narzeczonej pierścionek zaręczynowy, a ojcu narzeczonej – ząb wieloryba.