1/9

Bartolome Esteban Murillo

Portret Maryi Różańcowej z Jezusem. Bartolome Esteban Murillo przepięknie oddał intymność i bliskość relacji matki i dziecka. Różaniec pomiędzy nimi, trzymany w dłoni Dzieciątka, pokazuje, że ta modlitwa jest drogą poprzez Matkę do Syna. Pełne szczerości i otwartości spojrzenia powodują, że chce się w nie patrzeć w nieskończoność. Na uwagę zasługuje także kunszt, z jakim Hiszpan namalował szaty Maryi.


Ok. 1650-1655


[Muzeum Narodowe, Prado]


2/9

Lorenzo Lotto

Zakon Kaznodziejski, czyli dominikanie, jest – zdaje się – mecenasem, który w największym stopniu przyczynił się do powstawania obrazów nt. Matki Bożej Różańcowej. Ten zlecili 60-letniemu Lorenzo Lotto, aby udekorować ołtarz główny ich kościoła w Cingoli. Na tym ogromnym (389×264 cm) dziele, oprócz znanej nam już sytuacji przekazania różańca, znajdziemy też 15 tajemnic modlitwy różańcowej, umieszczonych w medalionach na drzewie różanym. Św. Dominikowi towarzyszą tu m.in. św. Maria Magdalena w eleganckim stroju z XVI w., św. Katarzyna ze Sieny, a także mały Jan Chrzciciel wskazujący na Jezusa.


1539 r.


[Miejska Galeria Sztuki, Congoli]


3/9

Lorenzo Lotto

Spójrzmy jeszcze raz, tym razem z bliska, na Maryję z tego obrazu.


4/9

Carravagio

Madonna Różańcowa, olejny obraz Carravagia. Bogata w postacie scena jest zaczerpnięta z legendy o św. Dominiku Guzmanie, któremu to miała objawić się Maryja i przekazać mu modlitwę różańcową. Jak widzimy, dominikanin przekazuje różańce wiernym, co podkreśla hierarchiczność całej sytuacji, a to dlatego, że obraz powstał w czasie kontrreformacji, kiedy stawiano mocny akcent m.in. na aktywny udział świętych w życiu Kościoła.


Lata 1606-1607


[Kunsthistorisches Museum, Wiedeń]


5/9

Bernardo Cavallino

Historia o świętym w biało-czarnym habicie raz jeszcze, tu w interpretacji Bernardo Cavallino. Maryja siedząca na kamieniu podaje razem z małym Jezusem różaniec św. Dominikowi. Obraz powstał w latach 1640-1645.


[National Gallery of Canada, Ottawa]


6/9

Giovanni Battista Crespi

Obraz namalowany przez Giovanniego Battistę Crespiegiego do kościoła przy dominikańskim klasztorze kobiecym San Lazzaro w Mediolanie. W klasycznej, trójkątnej kompozycji widzimy Maryję z Dzieciątkiem, św. Dominika przyjmującego różaniec oraz św. Katarzynę ze Sieny otrzymującą cierniową koronę.


[Pinacoteca di Brera, Mediolan]


7/9

Antoon Van Dyck

Madonna Różańcowa wg Antoona Van Dycka z oratorium dominikanów w Palermo. Obraz podzielony jest na dwie części. W górnej widzimy Maryję z Jezusem w otoczeniu aniołów, w dolnej – świętych: Dominika, Katarzynę ze Sieny oraz osoby związane z Palermo i Sycylią. Centralne miejsce w dole obrazu zajmuje putto, czyli charakterystyczny dla malarstwa renesansowego dekoracyjny motyw nagiego chłopca. Tu putto zatyka nos i wyraźnie przed czymś ucieka. To nawiązanie do plagi dżumy, która ominęła Palermo, podczas gdy reszta Sycylii była nią obezwładniona. Mieszkańcy miasta wierzyli, że ocaleli dzięki Maryi Różańcowej, poprzez którą prosili Boga o uchronienie od choroby.


Lata 1623 -1624


[Oratorio del Rosario di San Domenico, Palermo]


8/9

Jacopo Vignali

Madonna Różańcowa w barokowym wydaniu, a więc z aureolą aniołów wokół głowy. Kompozycja jest zdecentralizowana w prawo, aby zbudować głębię i podkreślić akt przekazywania różańców. Jacopo Vignali namalował ten obraz prawdopodobnie przed 1621 rokiem.


9/9

Albrecht Dürer

„Święto Różańcowe” – obraz Albrechta Dürera namalowany w 1506 roku. Przedstawia ceremonię wręczania ludziom wianków z róż, które nawiązują do różańca. Wśród postaci możemy zauważyć oczywiście św. Dominika po lewej stronie Matki Bożej, a także klęczących: papieża Juliusza II oraz cesarza Maksymiliana I Habsburga. Scena jest udekorowana renesansowymi aniołami, które to koronują Maryję, wkładają wianki na głowy zebranym wiernym czy to dodają splendoru świętowaniu, grając na lutni.


[Galeria Narodowa, Praga]