We wrześniu ze zdwojoną siłą staramy się: załatwić sprawy, zdążyć na czas, podołać wyzwaniom... A kiedy już uginamy się pod naporem obowiązków, zaczynamy sobie „dowalać”. Jak – dla odmiany – potraktować siebie z empatią i łagodnością?
To prawda, że rozmowa o uczuciach zbliża ludzi do siebie bardziej niż gadanie o pogodzie. Odsłanianie siebie to także akt zaufania i odwagi. Jednak gdy ktoś nieustannie zalewa innych własnymi trudnymi emocjami, robi się to niestety trudne dla otoczenia.
To viralowe wideo, przedstawiające utykającego lurchera Billa, roztapia serca! I ma do tego pełne prawo...
Troska o innych jest przymiotem serca, który nie jest nam dany przy narodzinach, ale do którego należy wychować i który powinien przekształcić się w konkretne czyny. Oto kilka wskazówek, które pomogą pielęgnować ją u dzieci.
Taka rozmowa pomaga połapać się we własnym świecie. Czasem ochłonąć i zrozumieć trudne uczucia. Pozwala nie być samemu z przytłaczającymi emocjami, a często także zawstydzeniem, że w nas są.
W ostatnich dniach można usłyszeć narzekania na zamknięte kina i restauracje. Na trudności spowodowane domową kwarantanną. A gdyby spojrzeć na tę sytuację nieco inaczej? Z innej, odległej perspektywy?
W świecie, w którym łatwiej jest oceniać niż być ciekawym drugiego człowieka, empatia ma działanie leczące i buduje mosty prawdziwej bliskości.
Kawiarnia – miejsce rozmów. Ciekawie jest obserwować te konwersacje. Patrzeć, jak ścierają się ze sobą różne światy. Jak ludzie próbują się ze sobą komunikować. Też zadawaliście sobie kiedyś pytanie - dlaczego tak trudno nam się porozumieć?
Jest takie powiedzenie: nie oceniaj nikogo, póki nie wejdziesz w jego buty. I inne, podobne: bądź życzliwy, bo każdy toczy swoją batalię.
Bez empatii nie da się budować trwałych relacji z innymi ludźmi, a przecież nic nie daje nam większej satysfakcji.
Wolałabym, żeby moim dzieciom zależało na dobru innych. Nie chcę, żeby powtarzały jak papugi „przepraszam” i „dziękuję”, kiedy w rzeczywistości nie czują skruchy albo wdzięczności.
Mikroskopijna czapka, becik, sukienka. Do tego dziergana niezapominajka. Niewiele, ale pomaga rodzicom martwo urodzonego dziecka pożegnać się z maleństwem i nieco złagodzić traumę związaną ze śmiercią dziecka. Bo w Polsce to wciąż temat tabu.
