U kobiety „ciało i dusza są… przysposobione mniej do walki i zdobywania niż do chronienia, strzeżenia i zachowywania” – pisze św. Edyta Stein.
Neha Paswan mieszkała w indyjskim stanie Uttar Pradesh. Została śmiertelnie pobita przez swoich krewnych, ponieważ na uroczystość religijną założyła dżinsowe spodnie i top. A może zginęła dlatego, że chciała być sobą?
Kościół i kobiety. Kobiety i kościół. Z jakich aspektów składa się ta relacja? Jakich zmian wymaga? Co na nią wpływa? Z tematem mierzą się kobieta i ksiądz: Agata Rujner i o. Adam Szustak.
„Małe kobietki” Louisy May Alcott to klasyka literatury światowej. Podobnie jak klasyczne są wartości, które promuje książka. Nie inaczej jest w przypadku ekranizacji powieści, którą właśnie możemy oglądać w kinach.
Podczas marszu proaborcyjnego radykalne feministki podłożyły ogień pod katedrę w mieście Meksyk. Dzięki mobilizacji wiernych i szybkiej reakcji władz zabytkowa świątynia nie uległa zniszczeniu.
Wierzę, że choć przed Kościołem jeszcze dużo zmian, już teraz wiele z nas - osób świeckich, kobiet, żon, matek - czuje, że ma w nim swoje miejsce. Czuje się spełnionych. I że rodzi się z tego bardzo konkretne dobro.
My, kobiety wciąż jesteśmy głęboko poruszone faktem, że możemy. W kulturze tak bardzo skoncentrowanej na męskich decyzjach, kobiece „mogę” dopiero zaczyna rozwijać skrzydła. Wyobraź sobie, że właśnie teraz możemy patrzeć na miliony gołębi wypuszczonych z klatek. Wzbijają się do lotu. Szybują. Są nieogarnionym pięknem.
Wiedzieliście, że jedna z dziewiętnastowiecznych organizacji feministycznych opierała się na wartościach chrześcijańskich? Oto historia jej najważniejszej działaczki.
Słyszalny, donośny lub nieobecny. Ma przełożenie na działanie lub staje w gardle. Lubiany, albo wręcz przeciwnie – wyłączany przy pierwszym odsłuchaniu, przyjmujący pod swoim adresem tabuny krytyki. Należący do mnie, bądź kopiujący inne głosy – takie, dzięki którym nie stracę twarzy, nie wygłupię się, przetrwam.
Pochodziły z różnych zakątków świata, żyły w odległych od siebie epokach, każda z nich zajmowała się inną dziedziną życia. Łączy ich jedno: upór, odwaga, talenty i charyzma.
Kluczem do zrozumienia aktualnej nauki Kościoła o roli kobiety, a także sprawiedliwości społecznej, jest słowo „dyskryminacja”. A tego słowa Polki raczej nie lubią używać.
W liście otwierającym książkę „Dziesięć rzeczy, które papież Franciszek proponuje kobietom” Ojciec Święty przyznaje, że martwi go „pewna mentalność maskulinistyczna, utrzymująca się nawet w najbardziej rozwiniętych społeczeństwach”. Dodaje również: „Martwi mnie też, że nawet w samym Kościele rola służebna, do której jest powołany każdy chrześcijanin, w przypadku kobiet przeradza się czasem w role bardziej niewolnicze niż naprawdę służebne”.
Kiedy po jednej z konferencji podszedł do mnie ksiądz i z zaskoczeniem powiedział, że jestem feministką (!), przytaknęłam, dodając, że przecież sam papież Jan Paweł II prosił, by kobiety były feministkami.
W luterańskim Kościele Szwecji od kilku tygodni wrze. Prymas tej wspólnoty, biskupka Antje Jackelén wezwała wiernych, by nie określali Boga rzeczownikiem „pan” ani zaimkiem „on”.
Żeby znaleźć sens dla swojej kobiecości, dla swojego małżeństwa, trzeba wrócić do początku. Tego jeszcze przed nami. Tego, w którym Bóg stworzył wszystko tak, jak chciał. I to wszystko było bardzo dobre. Ale niewystarczające dla mężczyzny.
W książce Margaret Atwood, na podstawie której powstał bijący rekordy popularności serial, na wskroś wyeksponowane feministyczne przesłanie wcale nie jest najważniejsze.
„Dziękujemy ci, kobieto za to, że jesteś kobietą!” – pisał Jan Paweł II. I zachęcał, by każda z nas stawała się promotorką nowego feminizmu.
