Często wracam pamięcią do rzeźby opisanej przez ks. Krzysztofa Grzywocza*. Natknął się na nią niedaleko dworca PKP w Opolu. Przedstawiała człowieka, którego głowa była dopracowana i otoczona ramą, natomiast drewniana część poniżej została wypalona. „Można było włożyć rękę tam, gdzie normalnie znajduje się serce – napisał. – Wypalona, przegnita przestrzeń w miejscu, gdzie powinna być sfera ludzkiej wrażliwości, czułości i uczucia”.
„Moja żona często domaga się, bym jej słuchał, co robię chętnie. Widzę jednak, że nie jest zadowolona z tego, jak jej słucham. Co robić?” – pytał mnie któregoś razu pewien mężczyzna.
Taka grafika może godzić w uczucia religijne chrześcijan, dla których „odkupienie win” wiąże się z czymś zdecydowanie poważniejszym niż upojenie alkoholem, nawet przy świątecznym stole.
Potrzebujemy odbudować w sobie utracone połączenia ciało-umysł. Może nam w tym pomóc nawiązywanie trwałych, życiodajnych więzi z innymi osobami.
Złość może się opiekować i nami, i ważnymi sprawami w naszym życiu, i bliskimi nam ludźmi wtedy, gdy zostaje najpierw przyjęta i wysłuchana.
Choć nie da się nie mieć wartości, bo ona jest nieskończona i wynika z faktu bycia człowiekiem – można jej nie przeżywać. I czuć się kimś niewystarczającym, przezroczystym, bez środka ciężkości, złym, zbędnym.
Czy sposób twojego myślenia wspiera twoje dobre samopoczucie i pozwala ci się rozwijać? Jeżeli nie, to zadaj sobie pytanie, czy nadal chcesz tak myśleć.
Ma sens szukać ludzi, którzy nas słyszą i którym sami możemy podarować swoje słuchanie.
Złość sama w sobie nie jest jednak czymś niszczącym. Można określić w ten sposób jedynie działania, które podejmujemy, nie panując nad swoimi emocjami.
O ile praktycznie niemożliwe okazuje się przyjmować wszystkie codzienne wydarzenia w jednakowym nastroju, o tyle można nauczyć się oswajać swoje emocje, kiedy zaczynają w nas buzować. Dzięki tym wskazówkom dowiesz się, jak to osiągnąć.
Jezus, który pyta „czemu płaczesz?”, prosi: „Opowiedz mi o swoim bólu. Mam na niego w sobie miejsce, to dla mnie ważna historia”.
W miejscu tego, czego w tym roku nie będzie, może pojawić się coś, co możesz otrzymać.
Życie to nie zawody, wyścig, przedstawienie. Niczego nie musisz wygrywać.
Coś się skończyło. Rok, ferie, projekt, znajomość. Masz mieszane uczucia. Udało się czy nie? Zgodzić się na to ponownie czy odmówić. Nie wiesz, jak ocenić to, co było i jak wyciągnąć z tego wnioski? Oto 5 prostych kroków, które ci w tym pomogą!
„Czuję się ignorowany”. „Czuję się pominięta”. „Czuję się upokorzony”. To szczególny rodzaj mówienia o tym, co czujemy, bo odnosimy się do relacji z kimś drugim i tego, co ten ktoś nam w naszym odczuciu zrobił. Przytoczone przykłady noszą nazwę „uczuć rzekomych” i myślę, że właśnie one potrzebują, by je oglądać, szukać ich źródeł i nimi się opiekować.
Z jakiego powodu niektóre uczucia mogą budzić w nas lęk? Jakich uczuć najczęściej się boimy? Dlaczego niektórzy z nas przeżywają większe obawy przed własnymi emocjami niż inni? Co możemy zrobić, aby ukoić odczuwany niepokój i dzięki temu uzyskać dostęp do swoich przeżyć?
„Zamrażanie” emocji uniemożliwi ci pogodzenie się ze stratą. Wybór takiego rozwiązania może pozbawić cię szansy na to, że twój ból w pewnym momencie naturalnie odejdzie i ponownie będziesz mógł cieszyć się swoim życiem.
