Aleteia
poniedziałek 26/10/2020 |
Bł. Celiny Borzęckiej
Duchowość

Wstrząsające przesłanie do… swego przyszłego mordercy. Testament przeora z Tibhirine

TIBHRINE

Courtesy of Bruno de Chergé

Małgorzata Bilska - publikacja 08.12.18

Odcięte głowy porzucono w worku przy stacji benzynowej… Dzisiejsza beatyfikacja męczenników ma szczególny wymiar dla polskiego trapisty, Michała Zioło OCSO. Po Wielkanocy w 1996 roku w Tibhirine miał zacząć nowicjat.

Była noc z 26 na 27 marca 1996 roku. W klasztorze Najświętszej Maryi Panny z gór Atlasu w Tibhirine, w Algierii, spało 9 trapistów. Nagle do środka wdarli się terroryści. 7 braci, w tym przeor Christian de Chergé, zostało uprowadzonych – 2 zdołało się ukryć.

Początkowo była nadzieja, że to tylko porwanie dla okupu. Zamordowano ich prawdopodobnie 21 maja. Odcięte głowy porzucono w worku przy stacji benzynowej. Dzisiejsza beatyfikacja ma szczególny wymiar dla jedynego polskiego trapisty, Michała Zioło OCSO. Po Wielkanocy w 1996 roku miał tam zacząć nowicjat. Złożył śluby w habicie swego mistrza i przyjaciela, o. Christiana.




Czytaj także:
Duchowe portrety 7 mnichów – męczenników z Tibhirine. Dziś ich beatyfikacja

Świadoma decyzja

Kiedy w 1992 roku wybuchła w Algierii wojna domowa, bracia mogli wyjechać. Po pierwszych porwaniach (dla okupu lub wymiany za terrorystów osadzonych w więzieniach) wielu ludzi ich do tego namawiało, w tym biskup z Algieru i generał zakonu. Jak opisuje ojciec Zioło w książce „Po co światu mnich?” [Wydawnictwo W drodze, 2018], sami zdecydowali, że zostaną:

Po wielu dyskusjach i sporach. Kiedy atmosfera w Algierii stała siębardzo napięta, głosowali swoją decyzję co sześć miesięcy. Aż przychodzi takimoment, że głosują ten ostatni raz, choć o tym nie wiedzą, i każdy z nich deklaruje,że zostaje. To ostatnie głosowanie wszystko zmienia. Świadkowiemówią, że we wspólnocie zaczyna panować jakiś niezwykły pokój. Podobnowcześniej Christophe robił awantury o wszystko – a to, że Celestyn ma nieporządekna biurku, a to, że Luc bierze bez pytania jego książki, a to, żewspólnota fałszuje podczas oficjum. Potrafił rzucić brewiarzem i wycofaćsię w kaplicy do części przeznaczonej dla świeckich. Ścigał sąsiada, bo jegokrowy poszły w szkodę i wyjadły klasztorną trawę. Dom wariatów. A do tegoterroryści przychodzili dość często skorzystać z telefonu, co zawsze podgrzewałoatmosferę.

Porwani trapiści nazywali się: o. Christian de Chergé, o. Christophe Lebreton, o. Bruno Lemarchand, o. Célestin Ringeard, br. Luc Dochier, br. Michel Fleury , br. Paul Favre-Miville. Do morderstwa przyznała się Zbrojna Grupa Islamska, a historię opowiada film fabularny z 2010 roku „Ludzie Boga”. Scenariusz powstał na kanwie opowieści ogrodnika Muhamada, którego napastnicy zmusili do otworzenia bramy klasztoru. Przeżył.

W wielkim błędzie byłby ten, kto chciałby wykorzystać śmierć trapistów do podsycania nienawiści wobec muzułmanów. Bracia absolutnie by tego nie chcieli.




Czytaj także:
Matka ucałowała dłonie mordercy córki. „Uśmiechnięta siostra” umierała z imieniem Jezusa na ustach

Przyjaźń i trauma

Na spotkaniu autorskim w Krakowie ojciec Zioło zapytany przez Katarzynę Kolską o to, czy przebaczył sprawcom, odpowiedział: „Nie. Dlatego, że zniszczyli moje życie, w jakimś sensie. Muszę się z tym zmagać. To jest taka bezdomność… Mieszkam w Aiguebelle, tam jest też oczywiście moje serce. Ale jak ktoś jest Afrykańczykiem z pierwszego powołania, to już do końca życia. […] Dla mnie to jest jakaś potężna rana i myślę, że to jest w głębi, w takim życiu duchowym ogromnie ważne, żebym to zostawił”.

Ojciec Zioło był dominikaninem, w wieku 34 lat podjął trudną decyzję. Poszedł drogą powołania kontemplacyjnego. Odbył postulat w Fezie w Maroku. Do nowicjatu w Tibhirine – „filii” opactwa Aiguebelle – przyjął go o. Christian. Plan zawalił się wraz z rozbiciem wspólnoty klasztoru. To miał być dom Polaka, może na całe życie.

Podziwiał ojca Christiana, arystokratę, syna generała, który był męski, ojcowski, pełen pokory i mądrej miłości nie do „swoich”, bo to łatwe. Kochał braci muzułmanów.

Trapiści żyli blisko z sąsiadami. Pomagała w tym przychodnia i pomoc lekarska świadczona ubogim. Jak mówił o. Zioło w wywiadzie dla „Więzi” w 2011 roku [„Mnisi bez żółwiej skorupy”]:

Zaczęły nawiązywać się przyjaźnie, budowało się wzajemne zaufanie. Mnisi byli zapraszani na śluby, pogrzeby, muzułmańskie święta. Mieszkańcy Tibhirine przychodzili do mnichów ze swoimi problemami, nie byli onieśmieleni, bo bracia żyli skromnie – właściwie ocierali się o dziadostwo. Grzebali się w ziemi i sprzedawali, tak jak ich sąsiedzi, owoce i jarzyny na targu w Médéi. O. Christian poszedł jeszcze dalej, zaczął pytać tych biedaków o jedyny skarb, jaki posiadali – o Boga. Ze swoim przyjacielem, Mohammedem, rozmawiali na tarasie klasztoru do późnych godzin nocnych właśnie o Bogu. W końcu mnisi pościli z muzułmanami w czasie ramadanu, pościli też w czasie Wielkiego Postu – nie było pomieszania, synkretyzmu, łatwego podlizywania się, kupowania sobie tą praktyką zaufania. Był to nie tylko wyraz szacunku wobec islamu, ale czas pytań kierowanych wprost do Boga: „Co, Panie, chcesz nam powiedzieć o sobie przez wiarę tych ludzi?”. Mnisi mieli solidny kręgosłup wiary, nie bali się takich pytań.

W świetle tragedii dociera do mnie, jak wysoko Chrystus postawił nam poprzeczkę. Miłość ojca Christiana – tak samo, jak Jezusa – pokonała śmierć. Znaleziono w klasztorze jego testament. Pisał go długo, dopracowywał. To jak algierskie wcielenie… Nowego Testamentu. Na współczesne czasy…

Przesłanie przeora

Jego treść poraża dojrzałością miłości. Przekracza czas, kontynenty i wzajemne uprzedzenia. Jego przesłanie, uświęcone ofiarą z życia, Bóg kieruje osobiście do każdego i każdej z nas:

[…] Nie pragnę śmierci. Myślę, że ważne jest, bym to powiedział. Jakże bym mógł tego chcieć, skoro odpowiedzialność za zabójstwo spadłaby na cały naród, który tak kocham. Zbyt drogo kosztowałoby to, co będzie, być może, nazwane łaską męczeństwa, gdyby miało być spowodowane przez Algierczyka, zwłaszcza przekonanego, że działa zgodnie z islamem. […]
Oczywiście po mojej śmierci zatriumfują ci, którzy mnie uważali za naiwnego idealistę. „Teraz niech powie, kto miał rację”. Chcę im powiedzieć, że – jeśli Bóg tak zechce – zdołam zaspokoić moją nieposkromioną ciekawość. Będę mógł zanurzyć moje spojrzenie w spojrzeniu Ojca i razem z Nim widzieć Jego dzieci wyznające islam, widzieć je takie, jakie On je widzi. Jaśniejące chwałą Chrystusa, będące owocem Jego męki. Obdarzone darem Ducha, którego tajemniczą radością pozostanie budowanie więzi, przywracanie podobieństw, godzenie różnic. Dziękuję Bogu, że chyba zechciał przeznaczyć całe moje życie – to życie stracone, życie moje i życie ich – na tę właśnie radość, wbrew wszystkiemu i mimo wszystko. W tym „dziękuję”, w którym zawarte jest wszystko, zamykam oczywiście was, przyjaciele z wczoraj i dzisiaj […] I ciebie także, przyjacielu z ostatniej minuty, który nie będziesz wiedział,co czynisz. Tak, tobie także chcę powiedzieć: „dziękuję i do zobaczenia”.
Oby nam było dane, jak dobrym łotrom, spotkanie w raju, jeśli zechce Bóg, Ojciec obu. Amen. Inszallah! Algier, 1 grudnia 1993 roku – Tibhirine, 1 stycznia 1994 roku.

Głębia tego, co napisał ojciec Christian wymaga czasu, by dotrzeć do ludzi. Myślę, że wie to ojciec Michał Zioło, który cierpliwie idzie drogą miłości. Trapiści nie głoszą takich kazań jak dominikanie. Każde ich słowo ma wielki ciężar i wagę. Oby trafiło do serc.

Ostateczna wersja testamentu powstała w domu dla starszych księży prowadzonym przez Polkę, siostrę Lidię. Pod obrazem Matki Bożej Ostrobramskiej.


LUDZIE BOGA

Czytaj także:
Pamiętacie film „Ludzie Boga”? Zamordowani trapiści mają być błogosławionymi

Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia jest aktualizowana codziennie i publikowana w ośmiu językach: po francusku, angielsku, arabsku, włosku, hiszpańsku, portugalsku, polsku i słoweńsku.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Tags:
beatyfikacjaIslammęczennicyzakonnik
Modlitwa dnia
Dziś wspominamy świętego...





Top 10
Katolicka Agencja Informacyjna
Papież: „To najgorsza zniewaga, jaką można wy...
Philip Kosloski
5 świętych, których ciała nie uległy rozkłado...
BEZDOMNY JEZUS
Katolicka Agencja Informacyjna
Wezwali policję do bezdomnego, a tam Jezus
OJCIEC SERAFIM
Łukasz Kobeszko
Przepięknie śpiewa i modli się w języku Jezus...
GIULIA MICHELINI
Silvia Lucchetti
Świadectwo włoskiej aktorki, która urodziła j...
Mathilde de Robien
Imiona, które noszą w sobie pieczęć Boga. Moż...
Theresa Aletheia Noble
Dobra spowiedź. 10 cennych rad od księży
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail