Niedocenianie grzechów to wielki problem naszych czasów. Ale zdarza się i tak, że ktoś przecenia swoje grzechy - spowiada się zbyt często i zbyt drobiazgowo, przesadnie martwi się, że czegoś nie wyznał. To skrupulantyzm. Co ciekawe, ten problem miało wielu świętych.
Dzisiaj wspominamy i przeżywamy mękę Chrystusa, która rozpoczęła się wczoraj Ostatnią Wieczerzą, gdy Jezus ofiarował siebie za swoich uczniów, kiedy Judasz zdradził swojego Mistrza.
Jezus karmi nas samym sobą, daje nam odwagę, aby samemu żyć taką miłością i doświadczać, że jarzmo Jego nauki jest słodkie, a krzyż własnego życia niesiony razem z Nim jest lekki.
Kontynuujemy czytanie męki Pańskiej według Marka (rozdziały 14-15) i próbujemy wyobraźnią wejść w każdą z postaci przestawionych przez Ewangelistę. Dłużej zatrzymujemy się na tych, których zachowanie nas porusza, przypomina wydarzenia z naszego życia. Nie tylko oskarżamy się, ale też widzimy dobro, cierpienie i współczucie, które odkrywamy w naszym wnętrzu.
Marek chce nam pomóc skonfrontować się z tajemnicą męki, abyśmy wcielając się w te różne postacie poznali prawdę o sobie, o swoim życiu, o swoim chrześcijaństwie i naszej relacji z Jezusem.
Ojcze, powierzam się Tobie, Uczyń ze mną co zechcesz. Cokolwiek uczynisz ze mną, dziękuję Ci.
Życie to jest to najcenniejsze co mamy. Nikt nie chce tracić swego życia, wszyscy o nie walczymy i zazdrośnie strzeżemy.
Kontynuujemy rozważanie, czym jest umieranie ewangeliczne – kenoza – na przykładzie doświadczenia Carmen Hernandez, współzałożycielki Drogi Neotechumenalnej.
Ewangeliczna śmierć jest wydarzeniem niezwykle indywidualnym, niepowtarzalnym i nieprzekazywalnym, ale to właśnie to doświadczenia jest Dobrą Nowiną, która Jezus głosi nie tylko słowami, ale całym swoim życiem.
Święta Hildegarda z Bingen, XII-wieczna zakonnica, mistyczka i uczona, pisała bez pruderii o współżyciu seksualnym. Było to możliwe, bo średniowiecze było o wiele bardziej otwarte na wszystko, co dotyczy człowieka, niż nam się wydaje.
Aby przeżyć w swoim życiu zmartwychwstanie, trzeba najpierw przeżyć śmierć. Jest to banalne stwierdzenie, lecz ma ono fundamentalne znaczenie dla naszego życia chrześcijańskiego. Cóż to może znaczyć? Najlepiej wytłumaczyć to na konkretnym przykładzie.
Szczególnym przypadkiem przyjęcia Nauki Krzyża, zaparcia się siebie, tracenia własnego życia i podążania za Jezusem odrzuconym i wzgardzonym są historie ludzi, którzy doświadczyli niesprawiedliwości i cierpienia ze strony Kościoła.
Samo życie „przymusza” nas do zachowań zgodnych z Nauką Krzyża, z logiką „dawania”
Co znaczy stracić swoje życie? Często nieświadomie usprawiedliwiamy siebie, że to nas nie dotyczy, myśląc, że chodzi tu o męczenników z dawnych wieków.
Prawdziwe chrześcijaństwo zaczyna się dopiero tam, gdzie usłyszymy wezwanie, by porzucić wszystko, na czym opiera się nasze życie
Jeśli ciągle chowamy przed Nim swoje rany, jeśli ciągle ukrywamy przed Nim swój ból i hańbę przeżytego poniżenia i wzgardy, to znaczy, że tak naprawdę ani Go nie znamy, ani nie chcemy przyjąć Jego miłości.
Bóg nie zważa na cenę, którą musi zapłacić, aby wyrwać nas z grzechu, cierpienia i potępienia. To jest właśnie miłość, która idzie aż do krzyża, by ratować tego, kto jest ukochany.
Ta pieśń jest więc jednym z najlepszych objaśnień, czym była i jakie ma znaczenie męka dla każdego z nas.
Ulmowie mogą być patronami dla wielu osób, np. ekologów i kobiet, które boją się mieć dzieci. A ich beatyfikacja była wyjątkowa z kilku powodów, m.in. obaliła pewną teorię teologiczną.
Krzyż nie jest nigdy miły, nigdy nie jest wybrany i oczekiwany – jest zawsze narzucony, dany nam wbrew naszej woli.
