Aleteia

Wychowanie seksualne – tak! Tylko jakie?

Udostępnij
Komentuj

Wychowanie seksualne jest konieczne. Można dyskutować o tym, jaka powinna być jego treść i sposób jej przekazywania, ale nie, czy powinno ono mieć miejsce.

Tematyka wychowania seksualnego dzieci i młodzieży wzbudza w Polsce emocje. Z jednej strony jest lęk, że sam fakt edukacji seksualnej oznacza coś niedobrego dla rozwoju dzieci i młodzieży. Z drugiej, wskazuje się na zagrożenia, jakie wynikają z braku edukacji seksualnej. Patrząc z perspektywy gabinetu psychologicznego czy też różnego rodzaju spotkań formacyjnych, w tym dotyczących tematyki seksualnej, jestem przekonana, że wychowanie seksualne jest konieczne. Można dyskutować o tym, jaka powinna być jego treść i sposób jej przekazywania, ale nie, czy powinno ono mieć miejsce.

Hiszpańska propozycja

W Adhortacji Apostolskiej „Amoris Laetitia”, w numerze 280. rozpoczynającym fragment pod znamiennym tytułem „Tak” dla edukacji seksualnej, papież Franciszek pisze: Sobór Watykański II podniósł potrzebę „pozytywnego i mądrego wychowania seksualnego”, skierowanego do dzieci i młodzieży, „odpowiedniego do wieku”, „wykorzystując postęp nauk psychologicznych, pedagogicznych i dydaktycznych”*. Powinniśmy zadać sobie pytanie, czy nasze placówki wychowawcze podjęły to wyzwanie. Trudno myśleć o edukacji seksualnej w czasie, gdy istnieje skłonność do banalizowania i zubożenia seksualności. Można ją zrozumieć jedynie w kontekście wychowania do miłości, do wzajemnego daru z siebie. W ten sposób język seksualności nie ulega smutnemu zubożeniu, ale staje się bardziej rozumny. Impuls seksualny można wychowywać w procesie poznawania samego siebie i rozwijania zdolności do panowania nad sobą, które mogą pomóc w odkryciu cennych zdolności do radości i miłosnego spotkania.

Papieska Rada ds. Rodziny na stronie internetowej umieściła pierwszą wersję programu wychowania afektywno-seksualnego przeznaczonego dla młodzieży uczęszczającej do szkół katolickich. Program został przygotowany przez zespół z Hiszpanii. W pakiecie są materiały w formie konspektów przeznaczone dla młodzieży, wychowawców oraz dla rodziców. Jest też film edukacyjny. Cały program składa się z 6. części.

Kluczowym obrazem, na którym osnuty jest cały program, jest „namiot”. Kolejne części noszą tytuł poszczególnych elementów namiotu, który obrazuje drogę osoby doświadczającej siebie w procesie dorastania. Poszczególne elementy namiotu mają pomóc młodemu człowiekowi w odkrywaniu siebie – w odkrywaniu znaczenia swojego ciała, swojej seksualności, uczuć, wolności, woli i sfery moralnej.

Odkryć siebie  

Pierwszym etapem drogi odkrywania siebie przez młodego człowieka w tym programie edukacji seksualnej jest odkrycie siebie jako osoby stworzonej na obraz i podobieństwo Boże, istniejącej w ciele, która wyraża się w spotkaniu z drugim człowiekiem, który również istnieje w ciele. Jest tu mowa o języku, w jakim komunikuje się ciało, albo inaczej – osoba poprzez swoje ciało. Jest to odkrywanie siebie jako osoby powołanej do miłości. Można powiedzieć, że to fundamenty antropologii chrześcijańskiej przełożonej na język zrozumiały dla młodego człowieka –  język obrazu. Ta pierwsza część nosi tytuł – Namiot.

Druga część zatytułowana Szpilki i stelaże dotyczy spotkania z „ty”, z drugą osobą, która jest inna niż ja i dzięki tej inności pozwala mi lepiej poznać samego/samą siebie. Inność „ty”, to także inność, która różnicuje kobietę i mężczyznę i otwiera na to wszystko, co z tej inności się rodzi. Dlatego druga część programu przedstawia m. in. koncepcje antropologiczne dotyczące seksualności człowieka. Pokazuje, że seksualność, to nie jest jakaś odrębna siła czy też część człowieka, z którą trzeba sobie poradzić, albo się jej poddać, ale że jest czymś, co harmonijnie przynależy do całości osoby. Jest tutaj mowa o tym, że seksualność jest bliska uczuciowości człowieka, jest mowa o potrzebach seksualnych i uczuciowych, które są naturalne i które istnieją w człowieku stanowiąc o jego otwartości na rozwój w harmonii nie tylko ze sobą, lecz także w głębokiej więzi z drugą osobą. Dlatego w tej drugiej jednostce lekcyjnej jest również mowa o zagrożeniach tej harmonii, takich jak hedonizm, indywidualizm, materializm, wybujała emocjonalność. Wędrując dalej w odkrywaniu siebie program wskazuje drogę do integracji uczuciowej i seksualnej, mówi o tym, czym ona jest i jak ją osiągnąć.

Część trzecia zatytułowana Śledzie podejmuje tematykę wolności. Uczy, czym jest wolność w jej różnych aspektach, jak wyraża się w spotkaniu z drugą osobą i w jaki sposób można ją urzeczywistniać w swoim życiu szanując wolność i godność drugiej osoby.

Strony: 1 2

Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail