Aleteia logoAleteia logo
Aleteia
wtorek 26/10/2021 |
Bł. Celiny Borzęckiej
Aleteia logo
home iconDuchowość
line break icon

„Biznesy” ze św. Józefem. Oto jak można znaleźć pracę i wejść w relację z Ojcem, który się troszczy [świadectwo]

MODLITWA DO ŚW. JÓZEFA

fot. archiwum prywatne

Jarosław Kumor - 01.05.21

Napisałem list do św. Józefa. Nie czekałem długo i pojawiła się oferta zatrudnienia. W pierwszym miesiącu po zatrudnieniu zostałem wysłany w delegację na Kostarykę, do stolicy tego kraju, która nazywa się… San Jose.

Z Jarosławem Satałą, pracownikiem biurowym z Krakowa, rozmawia Jarosław Kumor.

Jarosław Kumor: Ty i Józef… Słyszałem z paru stron, że jest to dla Ciebie – tak to nazwę – obfita relacja. To może tradycyjnie zacznijmy od początku.

Jarosław Satała: Zaczęło się dosyć niewinnie. Zetknąłem się z artykułem w internetowym wydaniu „Gościa Niedzielnego”. Było tam kilka świadectw, których wspólnym elementem była precyzyjna odpowiedź św. Józefa na bardzo konkretnie sformułowane prośby.

Miałem po tej lekturze odczucie dużego spokoju i ufności wobec Józefa. Zacząłem się od razu do niego zwracać z bardzo konkretnymi prośbami. Na początku wydawało mi się, że znalazłem sobie takiego świętego od załatwiania spraw.

To się udawało, ale z czasem zobaczyłem, że św. Józef prowadzi do głębszej relacji. Jest swego rodzaju pedagogiem, ma plan długoterminowy, plan, którego nie widzę z pozycji zwykłego człowieka tutaj na ziemi.

Jakie biznesiki załatwiałeś?

Proste. Pracowałem wtedy w pubie i np. wzywałem jego pomocy, gdy było blisko bójki. Z czasem dostrzegłem, że warto od bójek przejść do spraw poważniejszych, jak praca. Zawodowo przeszedłem więc drogę od sprzedawcy, przez pracownika fizycznego, budowlanego, do pracy biurowej z językiem obcym.

Powiedziałeś, że Józef okazał się dobrym pedagogiem. Co przez to rozumiesz?

On zawsze zaczyna z wizją końcową. Jest to coś, czego my na ziemi musimy się dopiero uczyć. U niego jest to naturalny sposób funkcjonowania.

Pewnego razu aplikowałem o pracę i pamiętam, że była to rewelacyjnie przeprowadzona i odbyta rozmowa. Obie strony – ja i rekrutujący – miały pozytywne wrażenia. Wyszedłem z tego biura z poczuciem: no to mam robotę załatwioną i oczywiście dziękowałem w sercu wiadomemu świętemu.

Parę dni później dowiedziałem się, że jednak tej pracy nie dostanę. Nie potrafiłem tego zrozumieć. Wyrzucałem to Józefowi. Parę miesięcy później okazało się, że szef firmy, do której aplikowałem, zdefraudował bardzo dużą część środków i uciekł z kraju. Firma stała się niewypłacalna i mnóstwo osób straciło pracę.

Czyli bywałeś niesforny. Było więcej takich sytuacji, gdy wkurzałeś się na Józefa, a i tak wychodziło na jego?

Bo to jedną? Chciałem kiedyś kupić rower, który będzie mi służył na długie lata. Z zakupu byłem bardzo dumny, aż ktoś mi go ukradł spod domu. Poszedłem do Józefa z niemałymi pretensjami, bo byłem pewien, że mój nabytek był pieczętowany jego łaską. Nie dalej jak miesiąc później przyszedł do mnie pewien znajomy i powiedział: „Jarku, św. Józef chce, żebyś to miał”. I wyciągnął kopertę.

Oczywiście wzbraniałem się, ale on powiedział: “Nie, nie, to nie ode mnie. Święty Józef chce żebyś to miał” – powtórzył. Nie miałem wyjścia. W kopercie była dokładnie ta kwota, jaką zapłaciłem za rower. Kupiłem więc po bardzo dużej promocji o wiele lepszy rower niż ten skradziony i służy mi on do dziś.

Rozmawiamy o św. Józefie na okoliczność jego liturgicznego wspomnienia jako robotnika, rzemieślnika. Powiedziałeś już jak to było, gdy Józef załatwiał Ci brak pracy. To teraz opowiedz jak to było, gdy tę pracę Ci wyprosił.

Po powrocie z zagranicy (gdzie zresztą Józef również maczał palce w szukaniu przeze mnie pracy), straciłem pierwszą pracę w Polsce. Jeden z moich braci ze wspólnoty, do której wtedy należałem, zawiózł do św. Józefa do Kalisza mój list.

Napisałem tam bardzo konkretnie na jakiej pracy mi zależy, w jakim czasie od napisania listu chciałbym tę pracę otrzymać, jakie chciałbym zarabiać pieniądze, w jakim zespole chcę się znaleźć i jak długo chciałbym do tej pracy dojeżdżać. Potem udałem się do kościoła św. Józefa przy klasztorze sióstr bernardynek w Krakowie i tam złożyłem dziesięcinę z przyszłej oczekiwanej pensji.

Sam to wymyśliłeś?

Nie, to było w artykule, o którym mówiłem na początku. Od razu miałem poczucie, że ta dziesięcina to dobry instynkt. Mając poprzednie doświadczenia współpracy z Józefem, wiedziałem, że nie są to pieniądze wyrzucone w błoto. Dałem mu wtedy miesiąc na znalezienie pracy.

Po trzech tygodniach otrzymałem ofertę. Kiedy pani z działu kadr przez telefon wyliczała wszystkie warunki zatrudnienia, ja w głowie tylko odhaczałem elementy, które zawarłem w liście – jeden do jednego, nawet z lekką nadwyżką. Po trzech latach tę pracę straciłem, ale z odprawą w wysokości ponad półrocznych zarobków, więc wszystko odbyło się “na miękko”.

Odprawa, jak rozumiem, pozwoliła przetrwać do znalezienia kolejnej pracy. Długo szukałeś?

Owszem, miałem chyba wtedy jakiś kryzys, bo na dłuższy czas zapomniałem, że temat pracy zawierza się Józefowi – najlepiej listownie. Napisałem więc i zaniosłem tam, gdzie ponad trzy lata wcześniej zostawiłem dziesięcinę – siostrom bernardynkom. Nie czekałem długo, aż pojawiła się oferta zatrudnienia. Chyba nie muszę mówić, że zgodna z tym, co było w liście…

Mimo to jednak jeszcze nie dowierzałem, że rzeczywiście jest to praca od Józefa. Mój orędownik zaznaczył jednak swój wkład. W pierwszym miesiącu po zatrudnieniu zostałem wysłany na delegację na… Kostarykę. Pojechałem do stolicy tego kraju, która nazywa się… San Jose. Nie byłem w stanie uznać, że jest to jedynie zbieg okoliczności, a wątpliwości natychmiast odeszły.

Z kolei pod koniec zeszłego roku zacząłem szukać nowego zatrudnienia – na innych warunkach i w innym zespole. Zależało mi zwłaszcza na porannej zmianie. Przez pomyłkę wskazałem stawkę wyższą niż miałem powiedzieć rekruterowi i poszło – Józef zrobił swoje, bo dosłownie w dniu, w którym powstaje ten wywiad, dowiedziałem się, że zostanę zatrudniony na pożądanych warunkach i jako starszy specjalista, co w dotychczasowej firmie było dla mnie nieosiągalne.

Obfitość rzeczywiście jest tu dobrym słowem… A spotkałeś się kiedykolwiek z osobami, które mówiły, że nie otrzymały pomocy od świętego Józefa, mimo że o nią prosiły?

Nie. Zdarzało się, że u kogoś nie było odpowiedzi, a potem okazywało się, że Józef miał o wiele lepsze rozwiązanie niż to spodziewane, ale z zupełnym brakiem odpowiedzi jeszcze nigdy się nie zetknąłem.

Twoja historia z Józefem może mimo wszystko sprawiać wrażenie pewnego koncertu życzeń. Jak to widzisz w całokształcie Twojej wiary?

Z czasem, dzięki obecności Józefa w moim życiu, nauczyłem się zaufania i życia z przeświadczeniem, że moje potrzeby są bliskie Panu Bogu. Jasne, że zatrzymanie się na “biznesach” z Józefem skutkowałoby brakiem relacji. Dzięki niemu doświadczyłem, że jest nade mną Ojciec, który troszczy się o mnie i troszczy się długoterminowo o mój rozwój.

Pod kątem historycznym i typu wykonywanej pracy Józef jest dla nas współcześnie dość odległą postacią. Nie przeszkadza Ci to?

Ja św. Józefa postrzegam jako człowieka, którego pierwszą pracą nie była stolarka, ale opieka – i tak jest cały czas. Ze wszystkich miliardów ludzkich istnień, które chodziły kiedykolwiek po ziemi, Bóg, mając przegląd wszystkich serc, wszystkich dusz, wszystkich żyć, wybrał tego jednego konkretnego mężczyznę jako opiekuna najważniejszej rodziny w historii świata – rodziny, która wpłynęła na zbawienie ludzkości.

To jest wielka łaska, że swój zawód opiekuna Józef realizuje również w moim życiu. Wzrusza mnie, że postawa służenia i opiekowania się jest u niego absolutnie nadrzędna i – jak widać – doskonale ją realizuje.

Tags:
pracaśw. Józefwiarazaufanie
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...




Top 10
1
Philip Kosloski
5 świętych, których ciała nie uległy rozkładowi
2
Katolicka Agencja Informacyjna
Papież: „To najgorsza zniewaga, jaką można wy...
3
JAN PAWEŁ II
Agnieszka Bugała
Tajne eskapady Jana Pawła II. „Stanął przede mną, zdjął czapkę, b...
4
Karol Wojteczek
„Dziękuję temu dziecku za lekcję, jakiej nam udzieliło”. Chłopiec...
5
HOSPICJUM PERINATALNE
Dominika Cicha-Drzyzga
Umierające dzieci są silniejsze od rodziców. Odchodzą, kiedy trze...
6
Raimundo Arruda Sobrinho
Ewa Rejman
Jego największym skarbem były zapisane kartki. Poruszająca histor...
7
JAN PAWEŁ II
Beata Zajączkowska
Jan Paweł II wyspowiadał się u bezdomnego polskiego księdza: to p...
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail