Aleteia logoAleteia logoAleteia
poniedziałek 26/09/2022 |
Świętych Kosmy i Damiana
Aleteia logo
Kultura
separateurCreated with Sketch.

Cztery pory roku i Alzheimer. Film „Strzępy” – jak choroba niszczy całą rodzinę

"Strzępy" (2022), reż. Beata Dzianowicz

fot. Łukasz Bąk / mat. pras.

Jolanta Tokarczyk - 21.09.22

Bliscy nie mają już siły opiekować się chorym na Alzheimera Gerardem. Jednocześnie czują się winni, gdy robią to obcy. Jak skończy się ta filmowa sytuacja bez wyjścia?

Ta choroba podstępnie snuje się za człowiekiem. Najpierw zapomina się nazwy przedmiotów, nie potrafi odczytać danych ze slajdu, choć wydawałoby się, że zna się go już na pamięć. Może to przemęczenie, osłabienie, bo przecież zbliża się wiosna?

Czym jest Alzheimer?

Potem traci się orientację i przestaje rozpoznawać otoczenie. Wsiada do złych autobusów, myli tramwaje, choć to ta sama droga do pracy od lat. Gerard Paterok, wykładowca akademicki, jeszcze nie potrafi się przyznać do choroby, ale najbliżsi podejrzewają, że coś jest nie tak.

Później aulę wykładową pomyli z toaletą, wprawiając w osłupienie studentów. To punkt graniczny. Odtąd on sam i rodzina już wiedzą, że nie jest dobrze, że dłużej nie będzie mógł pracować. A przecież był profesorem, szanowanym i cenionym naukowcem.

W domu jeszcze się łudzą. Przecież są leki spowalniające chorobę. A Gerard ma oddanego syna. Nieraz wyruszali na bezkrwawe łowy, by fotografować leśną zwierzynę. Wielopokoleniowa rodzina jest przecież najlepszym wsparciem.

Film Strzępy

Nadchodzi lato. Gerard już wie, że będzie musiał zostać w domu. Syn próbuje zapewnić rozrywki. Gazety, puzzle, telewizja – to jednak coraz mniej interesuje chorego. Czasem tylko obojętnie patrzy przez okno. Ale nawet wtedy plącze się w firanki, zrywa zasłony, a na ich miejsce wiesza ukochane deski narciarskie.

Na wszelki wypadek rodzice nie zostawiają często dziadka samego z dorastającą wnuczką. Czasem jednak nie mają wyboru. Wtedy on – starzec – wychwala jej piękne dłonie, myląc ze swoją dawną miłością.

Rodzina już wie, że choroba postępuje, a bieg wydarzeń trudno będzie zatrzymać. Że w znajomym ciele mieszka zupełnie obcy, nieprzyjazny i nieświadomy niczego człowiek. Czasami tylko zdarzają się przebłyski świadomości. Wtedy Gerard pyta, czy będzie jak babcia, która też chorowała na Alzheimera.

Cztery pory roku i Alzheimer

Nadchodzi jesień. Do otępienia dołącza agresja wobec synowej. Nie, żeby świadomie chciał ją skrzywdzić. Myli ją z dawną gosposią i posądza o kradzież. Leki podają mu podstępem, zatopione w coraz większych porcjach lodów, które uwielbia. Innych posiłków jeść nie chce. Wykrzykuje, że chcą go otruć.

Nago chodzi po mieszkaniu. Na zwracane uwagi reaguje wzmożoną agresją. Powybijane szyby w drzwiach, stłuczona zastawa kuchenna, zdemolowane mieszkanie. A że Gerard jest wysoki i silny, Bogna nie ma szans z nim wygrać. Jest akurat sama w domu, gdy chory dostaje ataku furii. Targa ją za włosy, wlecze po mieszkaniu. Półżywa synowa wyczołguje się spod ławy ze złamaną ręką.

To kolejny przełom. Tym bardziej, że pogotowie powiadamia policję. Gerard trafia do aresztu. Ale on cieszy się, że był… w hotelu, na dodatek darmowym. Bliscy już wiedzą, że sami nie dadzą rady. Szukają ośrodka. Najlepszego, jaki jest w mieście, bo przecież profesor musi mieć dobrą opiekę. W ośrodku tylko wzruszają ramionami. Jakie ma to znaczenie, gdy obok przechodzi popularna niegdyś pianistka, która teraz nic nie pamięta ze swoich gam i pasaży?

Choroba całej rodziny

Alzheimer – piekło rodziny. Wysysa całą energię, pochłania czas i zmusza do nieustannej czujności. Bliscy nie mają już siły opiekować się chorym. Czują się winni, gdy robią to obcy ludzie. Zwłaszcza syn Adam, bo przecież pamięta najlepsze momenty z tatą. Zna jego troskę i poświęcenie.

Coraz częściej przychodzi do ośrodka, bo ojciec dzwonił po niego tyle razy. Ale kiedy siadają razem przy stoliku, tata zapomina jego imię, nie pamięta, kim jest. Wtedy zapada decyzja. Adam zabiera go z ośrodka.

Nadchodzi zima. Bogna nie zniesie kolejnej agresji teścia. W jednej chwili wyprowadza się z domu. Zabiera dorastającą córkę. Adam stracił pracę już wcześniej. Nie mógł pogodzić zawodowych obowiązków z opieką nad chorym ojcem. Stara się wywiązywać z tego najlepiej jak może, ale i jemu puszczają nerwy. Z bezsilności, bezradności, osamotnienia. Opuścili go najbliżsi – żona, córka. Zawiódł system. Ale on nie może zawieść ojca. Synowska miłość każe opiekować się nim do końca.

Strzępy. Na nich nie da się budować

Ile to potrwa? Długo. Chorzy nie umierają na Alzheimera. Wykańcza ich zator, zapalenie płuc, nowotwór – wyjaśnia lekarz. Jak długo wytrzymają razem? Ojciec i syn, zdani na siebie? Opuszczeni przez najbliższych, pozostawieni przez system opieki zdrowotnej? Co zostało z ich życia – zawodowego, rodzinnego, uczuciowego? Strzępy, a na tej bazie trudno budować na nowo.

FilmStrzępy w reżyserii Beaty Dzianowicz zdobył dwa Złote Lwy na Festiwalu Polskich Filmów Fabularnych w Gdyni. To obraz zdecydowanie potrzebny i wart uwagi. Nawet jeśli problem nas nie dotyczy.

"Strzępy" (2022), reż. Beata Dzianowicz
Tags:
chorobafilmrodzinastarość
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...





Tu możesz poprosić zakonników o modlitwę. Wyślij swoją intencję!


Top 10
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail