Aleteia logoAleteia logo
Aleteia
wtorek 26/10/2021 |
Bł. Celiny Borzęckiej
Aleteia logo
home iconFor Her
line break icon

Kobieta i boks. I po co mi to było?

KOBIETA I BOKS

Matheus Ferrero/Unsplash | CC0

Marzena Erm - 28.07.18

Ilekroć widziałam w telewizji gale boksu i dwóch - dygających jak małpy - mężczyzn z pękniętymi łukami brwiowymi, zastanawiałam się nad dwiema kwestiami. Po pierwsze: kim trzeba być, żeby lać się za pieniądze; po drugie: kim trzeba być, żeby oglądać to z zainteresowaniem.

Krew, pot, igrzyska, pogarda

Samo potoczne słownictwo, którego użyłam, oddaje, jak bardzo dezaprobująco oceniałam to, co widzę. Bokserów wsadziłam do szufladki dla ludzi niezbyt łebskich, mimo tego, że z pewnością – na swoich szerokich karkach – bardzo wyraźnie czuli, że mają łeb, zwłaszcza kiedy krwawił. Widzów i kibiców upchnęłam z kolei do kategorii przaśnych ordynusów o niepogłębionej refleksji. Gdyby nie fakt, że boks niepowstrzymanie oglądał mój oczytany, ociosany i ogładzony dziadek, wszystkich fanów tego sportu spuściłabym do kulturalnego wyrobiska.

Mój ogląd na boks zmienił się jednak, kiedy poznałam człowieka, który ćwiczy pięściarstwo. Jak dobrze, że najpierw zobaczyłam tego mężczyznę w szerszym kontekście i mogłam na niego spojrzeć przez pryzmat wielu innych rzeczy, którymi się zajmował. W przeciwnym razie, już na początku naszej rozmowy, mógłby usłyszeć jakiś dziwny trzask i nie zorientowałby się nawet, że oto właśnie znalazł się w szufladce dociśniętej moim kolanem.

Pierwszy trening

Wiedziałam, że boks nie jest dla mnie. Uczyłam się tańczyć swing, zgrabnie i z lekkością przesuwając – obute w eleganckie trzewiki – stopy po parkiecie i akurat zapisywałam się do klubu fitness na zajęcia ze stretchingu, kiedy zobaczyłam reklamę: Boks z Mistrzynią Polski i Wicemistrzynią Europy. Ze zdjęcia patrzyła na mnie śliczna, młoda trenerka, z twarzy niepodobna do kogoś, kto ma wykupiony karnet na operacje rekonstrukcji szczęki. Wzdrygnęłam się, bo nie pasowała mi do ciasnej szufladki.

Poszłam. Ale tak tylko. Zobaczyć. Nie nie, nic poważnego. Zwykła ciekawość. Dzień dobry. Tak, ja dzisiaj pierwszy raz.

Po rozgrzewce włożyliśmy rękawice. Moje drobne dłonie znalazły się w przepoconych masywnych formach i wyglądałam jak marynarz Popeye. „No dobrze. Uderz, ale lekko” – poprosił mój partner w rękawicach. „Ale że jak. Uderzyć, że uderzyć?” – dopytałam. Mężczyzna pokiwał głową, a ja wyprowadziłam – w zwolnionym do granic ekstremum tempie – rękawicę w stronę twarzy rywala. On zrobił równie karykaturalny – jednak nie w swej powolności, a wartkości – unik, jak gdyby chciał mi pokazać, że potrafi, że mam się nie bać dotrzeć z pięścią do jego nosa.

Strach przed przemocą

Czułam niemały dyskomfort. Zdałam sobie sprawę z tego, że ofensywny kontakt jest dla mnie zupełnie obcy, a myśl o uderzeniu kogoś napawa mnie lękiem. O dziwo nie tak bardzo jak myśl, że sama miałabym zostać trafiona. Ćwiczenie uników było dla mnie – w pierwszym momencie – fraszką, czymś zgoła innym, niż podjęcie trudu dotarcia sierpowym do twarzy kogoś, kto mnie atakuje. Uprzytomniłam sobie, że znam już to uczucie z treningu samoobrony, na którym kiedyś byłam. Uczucie niemożności adekwatnego zareagowania na atak. Bezradność. 

No tak, właściwie czemu ja się dziwię. Jestem dziewczynką, a dziewczynki się nie biją. Dziewczynki nie oddają. Dziewczynki są ponad tym. Wychowane do unikania konfliktu wyrastamy na kobiety niezdolne do ustrzeżenia swoich granic. Przecież granic nie można przekraczać, więc po co nam wiedza, jak ich bronić, czy nie tak?

Gorzej, jeśli ktoś już zdecydował się na taki krok wobec nas, a my już nie jesteśmy małolatkami, które mogą skutecznie pogrozić starszym bratem, ale kobietami. Zostajemy wtedy postawione w nowej sytuacji, w której ciężko się odnaleźć. To trudne zareagować adekwatnie do okoliczności, kiedy przez naście lat słyszało się: nie reaguj, ignoruj, bądź lepsza, nie oddawaj. Jak dobitnie zdałam sobie sprawę z tych wpajanych mi postaw wobec doświadczania przemocy, kiedy miałam ukrócić zainteresowanie rywala przyłożeniem mi.

Co mi to daje

Boks nie tylko uczy zwinności, refleksu i przewidywania zamiarów drugiej osoby, ale daje nam – kobietom, szanse na nadrobienie zaległości z reagowania na doświadczanie przemocy. Wzmacnia pewność siebie, poczucie sprawczości, uczy koncentracji, oswaja z fizycznym kontaktem z drugim człowiekiem, pomaga poczuć swoją siłę, daje szansę skonfrontowania się ze swoją słabością.

Pięściarstwo przeszkala z uważności na swoje granice, pomaga zauważyć, jak ważny jest dystans, ćwiczy determinację, zaprawia do nieustępliwości w walce o swoje życie czy po prostu – o bezpieczeństwo.

Oswaja to, co pierwotne, a co wyparte w toku socjalizacji – instynkt samozachowawczy. Dlatego nie powiem już – bitka dla bęcwałów. Powiem – szkoła świadomego kontaktu: ze sobą i z drugim człowiekiem. No dobra, trochę bitki, takiej po prostu, też jest. Nie mam już nic przeciwko temu.


POLE DANCE, KATOLICZKA

Czytaj także:
Czy katoliczka może tańczyć… na rurze?




Czytaj także:
Tadeusz Pietrzykowski – nieustraszony bokser z Auschwitz

Tags:
kobietasport
Wesprzyj Aleteię!

Jeśli czytasz ten artykuł, to właśnie dlatego, że tysiące takich jak Ty wsparło nas swoją modlitwą i ofiarą. Hojność naszych czytelników umożliwia stałe prowadzenie tego ewangelizacyjnego dzieła. Poniżej znajdziesz kilka ważnych danych:

  • 20 milionów czytelników korzysta z portalu Aleteia każdego miesiąca na całym świecie.
  • Aleteia ukazuje się w siedmiu językach: angielskim, francuskim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim, polskim i słoweńskim.
  • Każdego miesiąca nasi czytelnicy odwiedzają ponad 50 milionów stron Aletei.
  • Prawie 4 miliony użytkowników śledzą nasze serwisy w social mediach.
  • W każdym miesiącu publikujemy średnio 2 450 artykułów oraz około 40 wideo.
  • Cała ta praca jest wykonywana przez 60 osób pracujących w pełnym wymiarze czasu na kilku kontynentach, a około 400 osób to nasi współpracownicy (autorzy, dziennikarze, tłumacze, fotografowie).

Jak zapewne się domyślacie, za tymi cyframi stoi ogromny wysiłek wielu ludzi. Potrzebujemy Twojego wsparcia, byśmy mogli kontynuować tę służbę w dziele ewangelizacji wobec każdego, niezależnie od tego, gdzie mieszka, kim jest i w jaki sposób jest w stanie nas wspomóc.

Wesprzyj nas nawet drobną kwotą kilku złotych - zajmie to tylko chwilę. Dziękujemy!

Modlitwa dnia
Dziś świętujemy...




Top 10
1
Philip Kosloski
5 świętych, których ciała nie uległy rozkładowi
2
Katolicka Agencja Informacyjna
Papież: „To najgorsza zniewaga, jaką można wy...
3
JAN PAWEŁ II
Agnieszka Bugała
Tajne eskapady Jana Pawła II. „Stanął przede mną, zdjął czapkę, b...
4
Karol Wojteczek
„Dziękuję temu dziecku za lekcję, jakiej nam udzieliło”. Chłopiec...
5
HOSPICJUM PERINATALNE
Dominika Cicha-Drzyzga
Umierające dzieci są silniejsze od rodziców. Odchodzą, kiedy trze...
6
Raimundo Arruda Sobrinho
Ewa Rejman
Jego największym skarbem były zapisane kartki. Poruszająca histor...
7
JAN PAWEŁ II
Beata Zajączkowska
Jan Paweł II wyspowiadał się u bezdomnego polskiego księdza: to p...
Zobacz więcej
Newsletter
Aleteia codziennie w Twojej skrzynce e-mail