Tuż obok granicy z Polską. Przyjeżdżając tutaj, przekonamy się, że narciarstwo nadal można przeżywać na modłę ubiegłego wieku. Bez oderwania z przyrodą. Bez hałasu. Bez samochodu, hot-doga, czy ciepłego grzańca.
Kościół rzymskokatolicki w Polsce jest „żeńskokatolicki”? Ten dowcip jest coraz mniej aktualny. Wyraźnie widać rosnące zaangażowanie mężczyzn w życie wiarą, m.in. wysyp męskich wspólnot.
Od początku wojny z ich miasta uciekło już ponad milion osób. W dzielnicy, w której posługują, zamieszkałych jest dziś 25 mieszkań i 13 domów. Reszta ludzi wyjechała. Oni zostali. I wiedzą, że to nie koniec ich misji. „Po obronie Charkowa trzeba przywrócić mu teraz życie. I odminować miasto” – mówi ksiądz Anatolij.
Nawet najbardziej szczegółowo zaplanowana pielgrzymka czy wycieczka ma prawo totalnie się nie udać. Często z zupełnie niezależnych przyczyn. Z powodów, na które nie będziemy mieli najmniejszego nawet wpływu. Tak też mogło być i tym razem. Ale nie było. Oto dlaczego…
Przesławna Bitwa Warszawska z 15 sierpnia 1920 roku. Kto nie słyszał o tym, że potyczka znajduje się w pierwszej dwudziestce najważniejszych i najbardziej przełomowych bitw w historii całego świata? Kto nie docenia strategicznego kunsztu Józefa Piłsudskiego? Wreszcie kto nie słyszał o nadprzyrodzonej pomocy dla broniących się Polaków? Tak, o tych faktach wielu z nas wie aż nadto dobrze. A słyszeliście o nie lada manewrze por. Stefana Pogonowskiego? Nie? To czytajcie dalej…
O uśmiechu świętej Urszuli chodzą legendy. O jej cierpliwości wobec dzieci. O poświęcaniu im przez świętą czasu. Niewielu jednak zna historię, która wydarzyła się już po jej śmierci. W czasach zupełnie nam współczesnych. Nieopodal Warszawy.
Pierwszy wali się dach. Grzebiąc modlące się siostry, księży oraz zgromadzonych wiernych, którzy w klasztorze szukali bezpiecznego schronienia. Uratują się tylko te siostry, które modliły się w kamiennej piwniczce oraz pod chórem. Pozostałe odeszły. Dla nich adoracja wcale się nie skończyła. Weszła jedynie w najpiękniejszy wymiar. Najpiękniejszy czas.
Przez kilka ostatnich dni ten temat przewijał się przez większość portali oraz gazet. W końcu 50. rocznica pierwszego lądowania ludzi na Księżycu to jubileusz nie lada. I rzeczywiście warto o nim pisać. Dziś napiszę o nim także i tutaj. Ale w nieco innym kluczu. W kluczu podziwu dla kogoś, o kim przy okazji wylotu na „syna księcia” nie mówiło się do tej pory praktycznie wcale.
Gdy dziś, w trzydziestą rocznicę jego męczeńskiej śmierci, oglądam na nowo tę czarno-białą fotografię, doskonale wiem, skąd u niego ta niewinna mina. Skąd ten dziecięcy uśmiech.
Bardzo lubię obserwować życie misjonarzy. To, jacy są tutaj, w ojczyźnie, gdy przyjadą na kilka tygodni wakacji, oraz jacy są tam: u siebie, na misji. Okazuje się, że taka obserwacja może przynieść zupełnie zaskakujące wyniki. I zainspirować do działania.
Pokora tego mężczyzny powala na kolana. Trudno wejść w jego skórę, wyobrazić sobie siebie samego w podobnej sytuacji. Nie, to niemożliwe. Już sama myśl paraliżuje.
Swoją pokorą przezwyciężył zawiść i chciwość. A zarazem męską dumę. Mężczyźni oddawali coraz więcej. Aż wreszcie zdecydowali wesprzeć ojca Klemensa całą wartością dzisiejszej wygranej.
Gdy czytamy takie historie, mimowolnie otwierają się nam szerzej oczy. Czy jednak powinny? Skoro wierzymy w to, że mamy najlepszego Ojca, jakiego tylko moglibyśmy sobie wymarzyć, nie powinny nas takie świadectwa wcale dziwić. Wciąż jednak zadziwiają.
Mało kto pamięta, że uczestnikiem tej wyprawy był katolicki ksiądz, który od Jana Pawła II otrzymał pewien dar. A ten – jak się okazało – miał ważną rolę w finale tej historii.
Dopiero żyjąc tutaj na miejscu i oglądając pracę marianów z bliska, można było w pełni zrozumieć ważkość misji, jakiej się podjęli. Znakomita większość białoruskiego społeczeństwa to ateiści. Ciemiężeni przez lata komunizmu, nieznający Boga, nieznający Prawdziwej Miłości
Dobrze w Wielkim Pośćcie popatrzeć troszkę na takich ludzi jak ona. A jest ich na pewno znacznie więcej. Trzeba się tylko dobrze rozglądać. I czerpać od nich. Nieprzypadkowo bowiem Bóg postawił ich na naszej drodze.
Aresztowano go w trzecim roku trwania wojny. "Dziś wstydzę się, że jestem Niemcem" – wypalił do przesłuchującego go żołnierza. Do końca życia chciał być Polakiem. Wyhaftowany na obozowym ubraniu numer 20376 miał dopisaną obok literkę „P”.
Medycyna dała Joannie od 6 tygodni do 6 miesięcy życia. „Mamusiu, a może ty po prostu masz tą chorobę Hioba? Że teraz wszystko jest tak źle, ale potem będzie dobrze?".
Gdy małżeństwo nie może mieć dzieci, łatwo może popaść we frustrację. Smutek, dołujące poczucie samooskarżenia. Depresja, zamęt, bezradność. W przypadku tej dwójki od początku było jednak inaczej. Dobrze wiedzieli, że dar macierzyństwa to prawdziwa łaska. Czas oczekiwania na dziecko przeznaczali więc na modlitwę za pary, które nie chcą mieć potomstwa. Swoje cierpienie ofiarowywali za tamtych.
Arcybiskup Bangi przyjechał na miejsce zaledwie kilka dni po zamachu. W towarzystwie kilku misjonarzy. W tym także polskiego. To właśnie z jego podania znamy przebieg całej tej historii. Być może gdyby nie jego świadectwo, ta historia nigdy by do nas nie dotarła.
