– Gdy szanujemy granice i potrzeby naszych dzieci, one same uczą się je szanować i potrafią uszanować też nasze potrzeby i granice – mówi Joanna Mirecka, nauczycielka, pedagog i trenerka umiejętności emocjonalnych.
- Jestem fanką rodziny i wszystkiego, co jej dotyczy - mówi Joanna Mirecka. I dodaje: - Mamy prawo być zmęczone, pogubione, nieidealne. Dać sobie przyzwolenie, by czuć i patrzeć na siebie ze zrozumieniem.
Wstyd, strach, brak zaufania, duma, hardość, udowodnienie, że sam sobie poradzę... Wszystko to wstrzymuje mnie od wołania o pomoc. Jak długo jednak można udawać, że wszystko jest OK?
5 sfer, a każda z nich jest w małżeństwie żywa, wymaga mądrości i delikatności w trakcie dyskusji. Każdy z nas potrzebuje się nauczyć o nich rozmawiać, i to nie raz nie dwa, bo nie da się ich omówić raz na zawsze.
„Bez przesady. Czemu mam dziękować za coś, co mój partner i tak powinien zrobić?” – słyszę czasem od małżonków. Przyjmując za pewnik spełnianie twoich oczekiwań, wystawiasz swoje małżeństwo na próbę. Myślisz, że to przesada? Mamy na to badania.
Od czasu do czasu słyszę, że ktoś z dalszych znajomych się rozwiódł. Zawsze mnie to smuci. A już dogłębnie wstrząsa wtedy, gdy dotyczy kogoś z bliższych mi kręgów.
Nadmiar zabawek, oprócz drenowania naszych rodzicielskich kieszeni, robi w gruncie rzeczy więcej złego niż dobrego. Mignęło mi ostatnio zdjęcie z taką mądrą poradą, która dobrze podsumowuje cały ten tekst, i którą zostawiam do przemyślenia na koniec: jeśli chcesz dobrze dla swoich dzieci, to spędzaj z nimi dwa razy więcej czasu i wydawaj na nie dwa razy mniej pieniędzy.
Lipiec i sierpień „uwolnienia” od obowiązku nauki miały sens i były podyktowane głównie rytmem pracy rolniczej. Każde ręce, nawet te najmniejsze, były potrzebne na czas żniw do pomocy.
Zbyt łatwo wychodząc od słusznej idei, wpadamy w ideologię. A ta zawsze jest niebezpieczna.
Dziecko jest zbyt cennym darem, żeby decydować się na nie bo „tak wypada”. Dziecko zasługuje na to, co najlepsze, ale nie w imię obowiązku, a w imię miłości.
Przychodzi do nas Bóg, wyciągamy telefony, by zrobić mu fotkę. Potem wracamy do przerwanych na chwilę rozmów i pośpiechu. Inni wytykają Go palcami, szepczą za plecami, śmieją się. Myślę sobie, że ta przedziwna procesja staje się w pewnym sensie Drogą Krzyżową.
„Lato lato, lato czeka, razem z latem czeka”... przegrzewanie dzieci i seria pytań o czapeczkę i gołe stópki.
Statystycznie większość z nas nikogo nie zabije, nie chwyci za nóż. Za to większość z nas, gdyby uczciwie się zastanowić, przyznałaby zapewne, że jadem języka zatruła niejedną relację.
Wydaje się, że moje małżeństwo to moja sprawa. Nie oszukujmy się jednak, że nikogo innego to nie dotyczy. Jesteśmy społeczni, obserwujemy otoczenie. Przykład innych ma wpływ na nas. Nasz przykład – na innych.
Życia sobie nie wydłużymy – ale skrócić, a i owszem, możemy. Byłoby więc dobrze, byśmy traktowali siebie tak, by to jutro było dla nas jak najbardziej komfortowe. Byłoby dobrze, byśmy traktowali siebie co najmniej tak, jak tych których kochamy.
Jestem zwolennikiem świadomego korzystania ze środowiska. Zauważam jednak pewien niebezpieczny trend. Gloryfikację natury, jako czegoś z samego założenia dobrego, najlepszego.
Choć komórki krwi pępowinowej mogą budzić pewne nadzieje na przyszłość, np. na wykorzystanie do terapii komórkowej, regeneracyjnej czy genowej – jest to jednak nadal pod dużym znakiem zapytania.
Niewygodna prawda jest jak gorzkie lekarstwo. Trudne do przełknięcia, ale długofalowo, mądrze stosowane i w odpowiedniej dawce, przynosi uzdrowienie.
Pamiętajmy, że dobrzy przyjaciele, dobre małżeństwo oraz dobre zdrowie nie są nam dane raz na zawsze. By je utrzymać, trzeba o nie dbać.
Odnoszę się w tym artykule głównie do onkologii, ale tzw. medycyna alternatywna, zdobywająca coraz większą popularność w dobie mediów społecznościowych, to zagrożenie nie tylko na tym polu. Potrzebna w tym temacie jest znaczna ostrożność i roztropność.
