Życie to jest to najcenniejsze co mamy. Nikt nie chce tracić swego życia, wszyscy o nie walczymy i zazdrośnie strzeżemy.
Co znaczy stracić swoje życie? Często nieświadomie usprawiedliwiamy siebie, że to nas nie dotyczy, myśląc, że chodzi tu o męczenników z dawnych wieków.
Czy męka Jezusa nie jest najważniejszym elementem Ewangelii?
Św. Paweł będzie mógł bardzo słusznie zauważyć, iż Chrystus ukrzyżowany jest „głupstwem” dla pogan, dla Żydów stanowi zaś „zgorszenie” (1 Kor 1, 23).
Chrześcijanie nie używali na początku znaku krzyża. Dlaczego?
W centrum śmierci Jezusa na krzyżu nie stoją nasze grzechy. Nie one są ważne w refleksji nad Jego śmiercią.
A gdy nadeszła godzina szósta, mrok ogarnął całą ziemię aż do godziny dziewiątej. O godzinie dziewiątej Jezus zawołał donośnym głosem: «Eloi, Eloi, lema sabachthani», to znaczy: Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił? (Mk 15, 33-34)
„A po tych wydarzeniach Bóg wystawił Abrahama na próbę… Weź twego syna jedynego, którego miłujesz, Izaaka, idź do kraju Moria i tam złóż go w ofierze” (Rdz 22,1-2)
Noce Wiary – przed nami Wielki Post, w którym będziemy wędrować z mroku do światła. Spotykać się ze Słowem Bożym i słuchać tego, co mówi do nas Pan. Oddamy Mu nasz czas i otworzymy się na Jego działanie.
Zapewne większość z nas uczy dzieci popularnych modlitw typu: „Zdrowaś, Maryjo” czy „Aniele Boży”. Czasem dokładamy do tego prośby i podziękowania. Czemu nie zaproponować dziecku cichego trwania w obecności Boga?
Na tegoroczny Adwent proponujemy serię ćwiczeń duchowych inspirowanych duchowością ignacjańską; ćwiczeń, które – poprzez zaangażowanie wyobraźni, wspomnień, uczuć i myśli – będą stopniowo pogłębiać nasze doświadczenie i pragnienie Boga.
Na tegoroczny Adwent proponujemy serię ćwiczeń duchowych inspirowanych duchowością ignacjańską; ćwiczeń, które poprzez zaangażowanie wyobraźni, wspomnień, uczuć i myśli będą stopniowo pogłębiać nasze doświadczenie i pragnienie Boga.
Na tegoroczny Adwent proponujemy serię ćwiczeń duchowych inspirowanych duchowością ignacjańską; ćwiczeń, które poprzez zaangażowanie wyobraźni, wspomnień, uczuć i myśli będą stopniowo pogłębiać nasze doświadczenie i pragnienie Boga.
Od kilku miesięcy przedmiotem gorącej debaty są we Francji zajęcia z mindfulness, praktyki medytacyjnej wprowadzanej w publicznych szkołach w tym kraju. Głos w sprawie zabrało tamtejsze Ministerstwo Edukacji Narodowej.
– Zakosztowałam astrologii, numerologii i jasnowidztwa, wstąpiłam do sekty. Po ukończeniu 30 lat rozpoczęłam medytację buddyjską. Równolegle przychodziłam na spotkania katolickiej grupy modlitewnej. Nic nie było w stanie mnie zaspokoić, nie mogłam dokonać wyboru – opowiada Aletei Stéphanie Halperson.
„Kto się modli, ten się zbawi. Kto się nie modli, ten się potępi”. Powiało grozą, czyż nie? Bo niby się modlę – „Ojcze nasz” i „Zdrowaś, Maryjo”. Różaniec znam. Na mszę chodzę, ale… może robię to źle? I tylko „klepię” pacierze, zamiast naprawdę rozmawiać i słuchać Boga?
Modlitwa o. Thomasa Mertona jest szczególnie pomocna w momencie zagubienia i niepewności. Bardzo potrzebujemy wtedy kotwicy, jakiegoś punktu zaczepienia.
