Wydawać by się mogło, że nauka rozwija się niczym ściana budowanego domu: cegiełka po cegiełce rośnie do góry. Jednak Thomas Kuhn uważał, że postęp istnieje tylko dlatego, że co jakiś czas wszystko się rozwala i stawia na nowo.
Gdy wszystko na świecie doczesnym się wali, wiele osób poszukuje pociechy i szczęścia poza jego granicami. Jedną z takich osób był Plotyn, ostatni wielki filozof pogański.
Gotfryd W. Leibniz pozostawił po sobie ok. 100 tomów pism. Ale najsłynniejszą chyba kwestią filozoficzną jaką poruszył, jest problem teodycei – wytłumaczenia problemu zła w stworzonym przez dobrego i wszechmocnego Boga świecie.
Wiele dzieł sztuki, często dziś niebudzących żadnych negatywnych emocji, rodziło się w atmosferze skandalu. Jak to jest, że potrafimy uznać za piękne sceny przedstawiające ludzką krzywdę albo obrażające czyjeś uczucia? Ciekawe rozwiązanie tej kwestii zaproponował Immanuel Kant.
Dzieje filozofii znają najróżniejsze dowody na istnienie Boga. Ale William James zaproponował zupełnie inne podejście do tej kwestii.
Sens ludzkiego życia jest jedną z najważniejszych kwestii filozofii. Jest też często podstawowym powodem, dla którego ludzie zwykle do królowej nauk zwracają się o pomoc. Nie inaczej było w przypadku systemu Arystotelesa, którego poglądy etyczne do dziś cieszą się ogromną popularnością.
Choć psychologia i psychiatria regularnie czynią postępy, to ciągle są one często bezradne w sytuacjach wyjątkowych kryzysów. Zachowanie w takich momentach szczególnie intrygowało niemieckiego lekarza i filozofa Karla Jaspersa.
Stoicyzm, choć nie odegrał w filozofii takiej roli jak myśl Platona czy Arystotelesa, jest dziś bez wątpienia najpopularniejszą szkołą starożytnej myśli.
Siedemnastowieczna Anglia przechodziła burzliwe dzieje. Ostatecznym ich rezultatem było ograniczenie władzy króla na rzecz parlamentu, w filozofii zaś pojawienie się intelektualnego zaplecza dla takiego ustroju.
Jedna z najsłynniejszych powieści XX wieku „Dżuma” jest również jedną z najważniejszych pozycji filozoficznego egzystencjalizmu, kierunku filozoficznego, który w ostatnich tygodniach znów stał się zadziwiająco popularny.
Ambitny, niesympatyczny i jakże popularny w dzisiejszych czasach Schopenhauer stał się ikoną filozoficznego pesymizmu. Dlaczego?
Choć „epikurejczyk” w języku polskim (i nie tylko) oznacza pozbawionego hamulców pazernego na cielesne przyjemności hedonistę, to człowiek, od którego ten wyraz pochodzi wykazywał się zupełnie innym usposobieniem.
„Śmierć i podatki” - tego według przysłowia możemy być pewni. Ale Kartezjusz nawet w to wątpił. Wątpił zresztą w niemal wszystko, za wyjątkiem jednej rzeczy: że to on wątpi.
„Kierkegaard” to po duńsku „cmentarz” i nastrój z tym miejscem związany unosi się nad całą myślą słynnego filozofa z Kopenhagi.
Przymiotnik „makiaweliczny” oznacza potocznie osobę, która nie cofnie się przed niczym, by zrealizować swoje plany. Ale rzeczywista myśl Nicolo Machiavellego jest dużo bardziej skomplikowana.
Jego filozofię można streścić w dwóch zdaniach: „poznaj samego siebie” i „troszcz się o samego siebie”. Przed wami pierwszy odcinek naszego filozoficznego cyklu.
Greka i hebrajski, z fragmentami po aramejsku. Już w starożytności bariera językowa między oryginalnymi tekstami Biblii a mową większości wiernych stanowiła poważny problem, do dziś budzący spory nie tylko na tle samej Biblii, ale języka w ogóle.
Choć na świecie są setki religii i systemów etycznych, to jest jedna reguła postępowania, którą znajdziemy niemal w każdej z nich, od chrześcijaństwa po plemienne wierzenia w Afryce. Jaka?
Szwajcaria to nie tylko czekolada, zegarki i Roger Federer. Ten spokojny i neutralny kraj pozostaje zwykle na uboczu wielkich wydarzeń, jednak nie oznacza to, że nie działo się tam nigdy nic ciekawego. Oto kilka faktów o Szwajcarii, o których mogłeś nie słyszeć!
Gdy w 313 roku w Imperium Rzymskim zalegalizowano chrześcijaństwo, po raz pierwszy w dziejach mogły powstać publiczne miejsca nowego kultu. Ale czemu stare, pogańskie świątynie się do tego nie nadawały?
