Lilli i Annibale, mediolańscy bezdomni, w Wigilię znajdują w śmietniku... niemowlę. Zabierają je do szpitala, ale dziecka nie widzą ani lekarze, ani pielęgniarki . Widzą je… żyjący na ulicy.
Jej powieści pozwalają pooddychać emocjami jej bohaterów, odnieść ich rozterki, utrapienia, przygody i radości do swoich życiowych ścieżek, słowem: wpisują się w coraz popularniejszą arteterapię.
Nie ma co załamywać rąk nad tym „okropnym wpływem komórek na młode pokolenie”. Zamiast zwalać winę na czasy i obyczaje, lepiej przyjrzeć się własnym nawykom. I poddać je autorefleksji. Albo posłuchać ekspertów. Tych najmłodszych.
Ledwie zakończył się Międzynarodowy Tydzień Bliskości (święto stworzone przez organizację Babywearing International, która promuje noszenie dzieci czy to w chustach, czy nosidłach, czy na rękach jako powszechnie akceptowanej praktyki, z korzyściami dla dziecka i opiekuna), a ja, oczom nie wierząc, przewijam fejsbukową dyskusję jednej ze znajomych, która opisuje, jak to w żłobku, do którego chodzi jej niespełna roczny synek pani zasugerowała, żeby może mama nie nosiła tyle dziecka na rękach, bo on taki maminsynek...
Na końcu filmu „Mam przyjaciół w niebie” nie ma ja „normalny” (bo zdrowy, sprawny) i „nienormalny” (bo chory i słaby). I jeden, i drugi szukają tego samego: dostrzeżenia, akceptacji i uznania.
Niewybredny język, późne chodzenie spać i rozrzucanie ubrania mają świadczyć o wysokiej inteligencji danej osoby. Na wszystko są stosowne badania! Czytam o nich z pewnym smutkiem. Skoro nie uznaję wulgaryzmów, lubię chodzić spać z kurami a nade wszystko - wielbię porządek, powinnam myśleć o sobie w kategoriach „ociężała umysłowo”?
W ostatniej chwili przed wyjściem z domu zmieniła szpilki na płaskie sandały, kilka godzin wcześniej w dalekiej ojczystej Polsce odprawiono mszę w jej intencji, a do ucieczki w momencie katastrofy zmobilizował najspokojniejszy kolega w zespole. Nie, nie ma czegoś takiego jak "przypadek". Leokadia Głogowska wie, że to były znaki.
Internet zawojował osiemnastolatek, który stworzył piosenkę z „klasycznych” tekstów mam. „Za kilka lat mi podziękujesz! Nie jestem twoją służącą! Nie zaraz, tylko teraz”. Można gorzko się uśmiechnąć, słuchając owego „przeboju”. A na poważnie - zwłaszcza u progu nowego roku szkolnego - postawić pytanie: czy i jak dyscyplinować dziecko, żeby było to dla niego pożyteczne (i najlepiej niezbyt uciążliwe)?
Dla każdej przyszłej mamy czas oczekiwania na dziecko jest jedyny w swoim rodzaju, niezwykły. Chyba każda się niecierpliwi: żeby to już, żeby zobaczyć i przytulić swoje maleństwo. To maleństwo czasem rzeczywiście przychodzi do swojej mamy wcześniej. Co dzieje się, kiedy radość z narodzin przeplata się z trwogą o życie? Rodzice wcześniaków opowiedzieli o tym Marcie Spyrczak w książce zatytułowanej „Za wcześnieˮ.
Nieważne, czy biegniesz szybko czy wolno, 3 km czy 30. Jeśli biegniesz - jesteś biegaczem. I czerpiesz z tego profity.
Wakacje: piasek, góry i las. A może: kielnia, pędzel i drabina? Wszak sezon remontowy w pełni. Niezłym pomysłem jest wykorzystanie na to wakacyjnych miesięcy, dłuższego dnia, kawałka urlopu. Przy okazji to może być niezły remont dla własnej pamięci i tożsamości.
Razem z Korą zamyka się pewien rozdział. Oczywiście rozdział jej życia, konkretnego człowieka z jego historią i doświadczeniami. Tymi świetlistymi, kiedy się czerpie z życia pełnymi garściami i tymi bolesnymi i gorzkimi. Nie mnie osądzać, w których momentach była bardziej sobą. Ale idzie też o inny rozdział. Jej teksty i interpretacje, i sceniczny wizerunek już się drugi raz nie zdarzą. „Jesteś - a więc musisz minąć. Miniesz - a więc to jest piękne”.
Wyobraź sobie wybieg podczas pokazu mody. Jesteśmy na Florydzie, w Miami. Po tym wybiegu przejdzie 16 modelek w strojach kąpielowych. To kampania Sports Illustrated, jednego z najpopularniejszych magazynów sportowo-lajfstajlowych na świecie. 16 modelek to finalistki castingu. Kobiety, po prostu. Wśród nich na wybieg wychodzi Mara Martin, mama 5-miesięcznej dziewczynki. Ubrana w złote bikini niesie córeczkę w ramionach i... karmi ją piersią!
Pokażcie mi swoich biednych, a powiem wam, kim jesteście. Warto pamiętać o tym, gdy planujemy w podróży poznać owo „prawdziwe życie”.
Otwarte dla wszystkich i nie dochowujące wierności nikomu - morze. Kusi i uwodzi nie tylko letników, ale także pisarzy: literatura marynistyczna ma przecież zacne tradycje. Na tegoroczne wakacje polecam lektury, które wyciągają ręce ku klasykom, lecz są umocowane we współczesności, a na pewno sprawią, że czytelnicy nabiorą ochoty, by wskoczyć w granatowe szorty i koszulkę w paski, a na twarzy poczuć przynajmniej trójkę w skali Beauforta.
Puentę dowcipu z brodą znają niemal wszyscy, mało kto jednak rzeczywiście się na taki krok decyduje. Co innego jednak latem. A jeśli nawet planujecie wakacje nad morzem, te trzy tytuły sprawią, że nawet na najbardziej ludnej plaży świata poczujecie się jak na skraju ostrej grani: alpejskiej, himalajskiej czy tatrzańskiej.
Św. Franciszek kiedyś miał powiedzieć do jednego z braci: „Teraz idziemy do miasta głosić kazanie”. Przeszli całe miasto. Z nikim nie rozmawiali. Kiedy wrócili do klasztoru ów brat zwrócił się do Franciszka: „Ale przecież mieliśmy głosić kazanie!”. „Właśnie je wygłosiliśmy” – odpowiedział święty.
Paweł nie tylko wzrusza i wzbudza współczucie. Także inspiruje i zdumiewa. Motywuje. Pokonuje swoje kolejne K2, czyli realizuje marzenia: skończyl szkołę, zdał maturę, wjechał ciężkim wózkiem na kopiec Kościuszki w Krakowie, założył fundację, by pomagać innym, podobnym sobie.
Znaki charakterystyczne? Piękne blond loki. I zawsze jakiś element garderoby w fioletowym kolorze. Bo symbolizuje wierność i pokorę – wyjaśniała Barbara Wachowicz.
Kiedy zostajesz rodzicem, najczęściej masz w związku ze swoim dzieckiem ambicje, plany, pragniesz dlań sukcesów, akceptacji otoczenia, pochwał, podziwu. Życie jednak wie lepiej. I to ono najczęściej powoduje, że początkowe marzenia weryfikujemy i w końcu sprowadzamy do jednego: oby nasza latorośl była szczęśliwa.
