Usłyszałam strzał i poczułam, jak kula rozrywa mi twarz. Troje moich dzieci, mój mąż i rodzice w tym samym czasie zostali zastrzeleni. Straciłam przytomność. Kiedy się ocknęłam, panowała cisza. Zobaczyłam nieopodal moją córkę z przestrzeloną głową...
„Zapytałam kiedyś Maryję, dlaczego objawiła się właśnie mnie. Odpowiedziała tylko, że taka była Jej wola. To wybranie jest wielką łaską, a zarazem niekończącym się krzyżem...”
Gdy miał 8 lat, stracił rodziców, potem przemierzył 100 km, aż „osiadł” na wysypisku śmieci w Rwandzie. To właśnie tam zmieniło się jego życie.
W trakcie rzezi w Rwandzie na jego oczach zamordowano całą jego rodzinę, a jemu samemu oprawcy odcięli ramię i pozbawili oka. Po latach zmagań z koszmarami przeszłości wpatrując się w krzyż, mówi: „Ten Chrystus – oszpecony, obrzmiały od ran, okaleczony i przebity – jest podobny do mnie”.
Dziewczęta tańczą przed ołtarzem, a maluchy pląsają, wybijając rytm śpiewanych pieśni. Szopka stoi pod bananowcem. Dla ubogich Afrykanów święta Bożego Narodzenia kojarzą z dniem, kiedy wreszcie mogą najeść się do syta, a dzieci po raz pierwszy w życiu skosztują mięsa.
Zabiłem już 399 tych karaluchów, ona będzie 400 – krzyczał jeden z oprawców. Immaculèe llibagiza przeżyła w Rwandzie rzeź Tutsi. I wybaczyła mordercy jej bliskich.
Krzysztof Krauze był tylko 6 dni na planie filmu „Ptaki śpiewają w Kigali”. Na więcej nie pozwoliło mu zdrowie. O filmie, a także o cierpieniu po śmierci męża, opowiada Joanna Kos-Krauze.
O współpracy z Joanną Kos-Krauze i Krzysztofem Krauze, masakrze w Rwandzie i przygotowaniach do filmu „Ptaki śpiewają w Kigali” opowiada Jowita Budnik.
Film Joanny Kos-Krauze i Krzysztofa Krauzego to uniwersalna przypowieść, a bohaterka mogłaby być Bośniaczką albo Żydówką uratowaną z Holocaustu w Polsce.
Podczas spotkania z prezydentem Rwandy papież wyraził pragnienie, aby to pokorne przyznanie się do słabości, które oszpeciły oblicze Kościoła, przyczyniło się do oczyszczenia pamięci.
Gdyby bus zrobił trzy kursy dziennie przywiózłby 60 dzieci, 350 tygodniowo, a 1400 dzieci miesięcznie.
Od prawie trzech lat moją radość z nadchodzących Świąt karmi do syta projekt fundacji Dobra Fabryka. Nałogowo wchodzę na dobroczynne24.pl i wydaję bez opamiętania cały majątek.
Od świętej Faustyny wiem, że jeśli się otworzę na miłosierdzie Boga, rzeczy niemożliwe staną się możliwe. Takiej otwartości potrzebuje cała Afryka.
Potrafią się cieszyć, że pada deszcz. Ja mówiłam: O nie! Pada. A dzieci podchodziły do mnie i mówiły: Dorota, dlaczego ty się smucisz? Deszcz to błogosławieństwo!
